Berichten weergeven met het label canon. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label canon. Alle berichten weergeven

woensdag 9 september 2009

En de winnaar is... Kluun!

De laatste weken hebben we honderden inzendingen voor onze Top 90 via de site en de stembus ontvangen. De vraag 'welk boek van de afgelopen 90 jaar vond u het best, moois, meest ontroerend of spraakmakend' heeft vele lezers in de pen gekregen. En met 9,5% van de stemmen is de Hengelose winnaar:


Vanmiddag hebben we tijdens het 90-jarig jubileumfeestje Bibliotheek Beursplein de boekenbon van €90,- overhandigd aan Bert Holst. Hij voorzag zijn keuze van een persoonlijke toelichting:
Ongetwijfeld niet het best geschreven boek ooit, en misschien ook niet literair helemaal verantwoord, maar wel een boek uit het leven gegrepen. Rauw, direct, aangrijpend en soms ook hufterig. En in elk geval letterlijk spraakmakend!
Een andere inzender schreef over Kluun:
Zelden tot nooit een boek gelezen dat je zo heen en weer slingert tussen emoties.
Kennelijk kiest de Hengeloër graag voor rauwe, directe boeken die je tussen emoties heen en weer slingeren. Wat ook blijkt uit het feit dat op dit moment alle 19 exemplaren en het luisterboek zijn uitgeleend. Toch leuk om te weten!

Wat opvalt is dat in de uiteindelijke top 9 het laatste decenium met vier titels prominent aanwezig is. Misschien omdat die boeken nog vers in het geheugen liggen? Of zouden we met deze verkiezing een doelgroep hebben bereikt die minder 'gegrepen' wordt door het oude repetoire? Kijk maar eens naar deze shortlist - aangevuld met opmerkingen van lezers - en oordeel zelf.

2. J. Bernlef: Hersenschimmen
Mijns inziens nog steeds een eyeopener voor het begrijpen en meeleven met mensen die aan dementie lijden.

3. Thea Beckman: Kruistocht in spijkerbroek
(of zoals iemand schreef: Kruistocht in spiekerbox)
Door dit boek kreeg ik inzicht in de uitgebreidheid van mijn eigen kennis, welke zo normaal lijkt als je op school zit. En ik werd me bewust van het "collectieve" van cultuur en belevingswereld, wat zo enorm verandert door de tijd en zo moeilijk benoembaar is.

4. Anne Frank: Het achterhuis
5. Tessa de Loo: De tweeling
6. Jan Siebelink: Knielen op een bed violen
7. Kader Abdolah: Het huis van de moskee
8. Thomas Rosenboom: Publieke werken
Omdat een naïve strijd misschien wel de mooiste strijd is...

9. Theo Thijssen: Kees de jongen
Is het enige boek dat ik meerdere malen heb gelezen en elke keer werd ik ontroerd. Ik las het voor het eerst toen ik een jaar of 15 was, en lees het ongeveer elke 10 jaar weer. Er zijn veel mooie boeken geschreven, maar dit boek blijft altijd het beste boek.

Voor sommige lezers was onze Top 90 niet voldoende. We ontvingen ook titels van boeken die niet op de lijst stonden, zoals Spijt, Lord of the rings, Ontdekking van de hemel, De vliegeraar en Harry Potter. Wat bij mij het gevoel oproept dat we zo'n verkiezing vaker moeten doen, met vooral veel verschillende thema's. Dan komen alle lezers en schrijvers zeker een keer aan bod.

Eén inzending wil ik graag even in het zonnetje zetten. Mevrouw Tiems nam de moeite om ons uitgebreid te laten waarom zij niet meedeed aan deze verkiezing:
Er zijn er natuurlijk zo veel; mij valt op dat iedereen voor "echte" literatuur kiest, terwijl volgens mij thrillers en detectives zeker zo veel gelezen worden. Mijn keuze valt dan ook op Mannen die vrouwen haten uit de Millenium trilogie van Stieg Larsson; veel verhaallijnen die uiteindelijk in deel drie samenkomen. Spannen en alle drie delen heb ik in één ruk uitgelezen. Uit mijn jeugd zou ik kiezen voor Kruistocht in spijkerbroek. Spannend, emotioneel; huilen dus. Dat geldt ook voor Komt een vrouw bij de dokter. En natuurlijk ook Duizend schitterende zonnen. Dus eigenlijk komt het erop neer dat ik niet wil kiezen. Ik laat mijn stem verloren gaan en blijf lekker lezen. En de uitgelezen plek om al dat leesvoer te vinden blijft voor mij jullie fantastische bieb. Ik ben lid vanaf mijn 7e, gestart aan de Paul Krugerstraat jeugdbieb, daar woonde ik naast. Kortom een lang verhaal, geen stem. Sorry. Succes met jullie verkiezing.
Geen punt en bedankt! Blijf vooral komen, en nu ook genieten van onze vernieuwde begande grond.

zaterdag 5 september 2009

Tussen mal en dwaas - Simon Carmiggelt

Bibliotheek Hengelo blogt Top 90: 1949-1958

Aanvankelijk zaten we als een kneuterig echtpaar bij de leeslamp - zij met De pest van Camus en ik met De walging van Sartre, maar tóch de thee gezellig op het lichtje, of we Willy Corsari op de knie hadden. Toen brak opeens alles stuk, doordat mijn vrouw uit haar stervende ratten opkeek om polemisch te zeggen: 'Morgen heb ik tachtig gulden nodig.”


Zo begint Simon Carmiggelt zijn 'stukkie' over een tamelijk komisch aflopende echtelijke twist in de bundel Tussen mal en dwaas, een bloemlezing van kroegbezoeken tot een recept voor comfortabel ontwaken.


Het schijnt dat Simon Carmiggelt niet veel meer wordt gelezen. Jammer, want bij het herlezen was het voor mij meteen weer een feestje van herkenning en genieten. Dit boekje stond ooit bij mijn ouders in de kast en ik las het toen ik een jaar of 16 was. Carmiggelt beschrijft op heldere en scherpe wijze het alledaagse; veelal ontmoetingen met mensen in een café, park, markt of trein.
Ook zijn taal blijft erg leuk om te lezen. Soms wel ietwat gedateerd vanwege de woorden die nu niet meer gebruikt worden. En toch….zijn `stukkies` kloppen gewoon.

Dat boekje smaakte naar meer en gelukkig hadden mijn ouders meer boekjes van hem in de kast staan. Zoals de Kroegverhalen, humoristisch, vaak een lach en een traan. Vooral de term 'de vaste jongens' in plaats van 'stamgasten' vind ik geweldig. Als je Simon ooit een keer gelezen blijf je grijpen naar zijn boekjes.
Carmiggelt schreef ooit over zichzelf nadat hij een van zijn eigen prille werken gelezen had: “Dat is een opgewekt jongmens; daar zou ik best aan willen worden voorgesteld!

Mooie herinneringen heb ik ook de televisie-uitzendingen, waarin hij uit eigen werk voorlas op zeer droge wijze en waarbij zijn gebit altijd zo'n vreemd geluid maakte. Aandoenlijk en grappig vond ik het.



Reserveer in onze catalogus

donderdag 3 september 2009

Van koninklijke bloede

Bibliotheek Hengelo blogt Top 90: 1969 - 1978

In 1975 verscheen Twee vorstinnen en een vorst. Ik zat toen op de middelbare school en in die tijd werd er nog gelezen 'voor de lijst'. Voor velen een straf en dat uitte zich in het verplicht afraffelen van de lijst met voorgekauwde, uit de schoolbibliotheek afkomstige, beduimelde boekjes, liefst zo dun mogelijk. Ik was ook toen al een leesbeest en iets wat ik absoluut niet gedaan heb is het lezen van die vergeelde, vol met ezelsoren, mufruikende bladzijden. Nee, ik ging voor nieuw. En één van die, relatief, nieuwe boeken was dus 'Twee vorststinnen en een vorst' van R.J. Peskens. Een boek uit m'n hart gegrepen en op mijn, met hormonen doorgierde lijf geschreven, want vol met burgelijke ongehoorzaamheid, verzet tegen de bezittende, heersende klasse, feminisme en anarchie.

Het boek is eigenlijk een verhalenbundel. De verhalen samen schetsen een mooi beeld van het leven in Nederland, en specifiek Vlissingern, van ongeveer 1920 tot heden, wat dus midden jaren 70 is. De verhalen worden door de ik-figuur verteld in chronologische volgorde en gaan vooral over zijn relatie tot zijn ouders, waarin zijn moeder letterlijk een dominante rol vervult. Het gezin is arm ondanks dat er hard gewerkt werd. Zo ging dat soms in die tijd. Maar moeder was trots, met een sterk gevoel voor rechtvaardigheid, liet zich niet vernederen en deed wat een vrouw in die tijd, uit dat milieu kon doen: opkomen voor haar kinderen en er voor zorgen dat ook haar kinderen, op een niet altijd door de burgerlijke maatschappij gewaardeerde manier, niets tekort kwamen. De twee vorstinnen uit het boek zijn Koningin Wilhelmina en de moeder, die een jaar lang met elkaar correspondeerden. Vader is de vorst. Het is treurig, maar in het laatste deel van het boek zien we het verval van deze dominante, trotse vrouw, tot een dementerende, doelloos wegkwijnend vogeltje en het wegzakken van een eens in het verzet gezeten vader in verveling en treurigheid.

Peskens schreef ook 'Mijn tante Coleta' waarin verteller en ouders eveneens hun rol hebben.
Peskens is het pseudoniem van Geert van Oorschot. Van Oorschot richtte in 1946 de uitgeverij G.A. van Oorschot in Amsterdam op. Naast Menno ter Braak, Multatuli en Couperus omvat het fonds de omvangrijke Russische bibliotheek.
In 1981 werd 'Twee vorstinnen en een vorst', samen met 'Mijn tante Coleta' verfilmd met Kitty Courbois en Linda van Dijck in de hoofdrollen.

maandag 31 augustus 2009

Het Achterhuis

Bibliotheek Hengelo blogt Top 90: 1939 - 1948

Was u zo'n kind met een dagboek? Nou, ik dus wel. Pagina's vol ontluikend puberleven, met de bijbehorende lach & traan. Ouders, school, vrienden, familie, eerste liefde, eigen lichaam, andermans nukken, niets en niemand bleef bespaard. Vooral ikzelf niet. Wat ik heel goed kon, was heel veel vragen stellen. Maar meestal gaf er niemand antwoord.

Ergens in die periode van m'n eigen schrijfsels kwam Het Achterhuis op m'n pad. Ik weet nog dat ik eigenlijk meer gefascineerd was door het verhaal achter het dagboek dan door de inhoud ervan. Een meisje van mijn leeftijd, ondergedoken, omgekomen, alleen een vader die overblijft en dan ineens alles wat haar dagboek teweeg heeft gebracht. Tot op de dag van vandaag verschijnen er toneelbewerkingen, films en boeken over 'het leven van'.

Ik weet ook nog dat ik me tijdens het lezen afvroeg wat er dan toch zo bijzonder aan was. Was Anne Frank echt zo'n goede schrijfster? Maar waar zat hem dat dan in. Was ze echt zo wijs? Maar ze kon toch ook best 'kwebbelen'. Of kwam het door datgene wat ze meemaakte? En al die andere schrijnende boeken en dagboeken van oorlogsslachtoffers dan. Of zou al die aandacht voortkomen uit diezelfde fascinatie als de mijne. Of was ik misschien gewoon nog te jong om het te snappen. Het Achterhuis heeft me toen in ieder geval wel geïnspireerd om zelf te blijven schrijven, om een eigen Kitty in m'n leven te roepen en zelfs om meer aandacht te besteden aan wat en hoe ik schreef. Maar een antwoord op al die brandende vraag heb ik nooit gevonden.

Speciaal voor deze Top 90 heb ik Anne's dagboek weer uit de kast gehaald en het met volwassener ogen herlezen. Of ze een groot schrijfster zou zijn geworden, durf ik niet te zeggen. Haar kracht en wijsheid zit wat mij betreft vooral in de laatste 20-30 pagina's. Maar ik moest er niet aan denken zo lang en onder die omstandigheden opgesloten te zitten met acht mensen. Dat gegeven plus de trieste afloop van al die levens, maakt het toch wel een bijzonder dagboek.

Reserveer het boek in onze catalogus
Reserveer het luisterboek in onze catalogus
Reserveer de dvd in onze catalogus

vrijdag 28 augustus 2009

Vallende Ouders

Bibliotheek Hengelo blogt Top 90: 1979-1988


Een boek dat het lezen van literatuur bij mij echt op gang bracht: Vallende Ouders van A.F.Th. van der Heijden. Toen het verscheen, was het al een beetje een hype, net zoals de boeken van Stieg Larsson nu. Dit was wat, zeg! Verschillende delen 'Tandeloze Tijd', al dan niet in voorbereiding. En het begon al met een proloog.
Ok, ik moet wel eerlijk zeggen dat ik na een fiks aantal jaren het spoor een beetje bijster was, met intermezzo's, boekjes over 'wie is wie', en een deel 4 dat uitkwam vóór deel 3 (dat ook nog weer eens uit 2 delen bleek te bestaan... ) Poeh! En, ook weer heel eerlijk, ik weet niet eens of die hele cyclus nu wel af is.. Kwam er niet een ander opus bij ofzo? Nou ja.


Het hield mij echter wel in de greep. Kwam misschien ook omdat ik zelf toen net in de periode zat waarin ik mij ging voorbereiden op 'uit huis gaan', op kamers wonen. Dat had iets idyllisch, je maakte je voorstellingen over hoe dat zou zijn. Nou, zo dus!


Overigens vind ik nog steeds het boek De Sandwich: een requiem één van de mooiste van Van der Heijden. En ook Het Leven Uit Een Dag vond ik destijds mooi. Van deze laatste titel gaat volgende week de verfilming in première. Bij het zien van de trailer kwam het verhaal weer bovendrijven. En wat ik me ook opeens herinnerde: je kon bij de pocketuitgave kiezen uit 4 verschillende omslagen! Dat was ook weer iets nieuws.
Tjee, wat moet ik nog veel (her)lezen...




Reserveer in onze catalogus

woensdag 26 augustus 2009

Absoluut nu!

Bibliotheek Hengelo blogt Top 90: 1999-2008

Tommy Wieringa is een verhalenverteller en dat is absoluut van nu. Natuurlijk, verhalenvertellers zijn er al sinds de mensheid communiceert, maar we zien nu een opleving van rasechte verhalenvertellers. Denk maar eens aan Zafon en zijn 'Het spel van de engel'. Alle kritiek ten spijt breken zijn verkoopcijfers alle records. Maar terug naar Tommy Wieringa. Een terechte vermelding in de canon van 90 jaar bibliotheek. Twee verhalenboeken heb ik gelezen, Joe Speedboot en, recentelijk, Caesarion. En geloof me, dit zijn verhalen die je onmiddellijk meenemen naar een andere wereld en andere levens.

Neem Joe Speedboot en het verhaal van Fransje. Fransje Hermans ligt door een ongeluk 220 dagen in coma. Als hij wakker wordt is niets meer hetzelfde. Er een nieuwe jongen in hun dorp, Lomark, komen wonen. Deze jongen heet Joe Speedboot; een jongen die bommen maakt en een vliegtuig in elkaar zet, techniekverslaafd is en het leven van veel mensen in Lomark op zijn kop zet. Allemaal verhalen! Hij is één jaar jonger dan Fransje maar door zijn ongeluk komen ze bij elkaar in de klas, samen met nog twee andere vrienden van Fransje: Christof en Engel. Nadat ze zijn afgestudeerd wordt Joe manager van Fransje in armworstelen. Ook komt er een meisje in Lomark wonen: Picolien Jane, of PJ. De rivaliteit laait hoog op bij de vier vrienden, maar dat lost PJ op haar geheel eigen wijze op. Allemaal verhalen en er zijn er meer!

Joe Speedboot is een zeer toegankelijk boek, met veel humor geschreven en een aanrader voor jong en oud. Prachtig is de melancholische ondertoon in het boek en dat vind ik zo knap van verhalenvertellers: het verhaal blijft je nog dagen bij en vergezelt je bij alles wat je doet door de dag heen.

Dat geldt ook voor Caesarion, de kleine Caesar. Opnieuw een verhaal met vele verhalen, minder humoristisch en grimmiger in z'n melancholie, maar weer een verhaal dat onder je huid kruipt.

Ludwig Unger komt voort uit het huwelijk van twee beroemdheden, en was voorbestemd van hun beider talenten de vermenigvuldiging te zijn. De zoon van Julius Caesar en Cleopatra werd Caesarion genoemd, kleine Caesar. Het is ook de koosnaam die Ludwig Unger van zijn moeder krijgt. Met haar woont hij op een eroderende klif in Oost-Engeland. Na iedere winter is de zee het huis dichter genaderd, net zo lang tot het vergaat. Een odyssee begint.
Caesarion is een geschiedenis over schoonheid en verval, over de knellende band tussen moeder en kind, hun trouw en ontrouw, en ten slotte, wanneer deze dingen zijn verteld, over het belang jezelf ten offer te brengen.
Als je meer wilt weten over deze verhalenverteller kun je een mooi overzicht bekijken van mijn collega's uit Deventer. Maar het allerbeste kun je natuurlijk gaan lezen.

Reserveer Joe Speedboot in onze catalogus
Reserveer Caesarion in onze catalogus

maandag 24 augustus 2009

De scheepsjongens van Bontekoe

Bibliotheek Hengelo blogt Top 90: 1919-1928

O ja, dit is echt jeugdsentiment! Ik kan me nog zo herinneren dat ik de Scheepsjongens van Bontekoe aan het lezen was, ik was 10 of 11 jaar of zo. Nou, dat boek heb ik letterlijk stuk gelezen.

De Scheepsjongens van Bontekoe is een boek dat wat mij betreft zeer terecht in de top 90 is opgenomen. Het is een echte klassieker uit de Nederlandse jeugdliteratuur met een oerhollands verhaal van de ruige zee, de VOC en eeuuuuhhhhh, scheepsjongens. Voor de cultuurbarbaren die het verhaal niet kennen: drie scheepsjongens, Hajo, Rolf en Padde monsteren aan bij een van de Oost-Indiëvaarders die in de 17e eeuw naar de koloniën voeren. Na een brand aan boord weet een deel van de bemanning zich te redden; de scheepsjongens belanden op Sumatra waar zij te voet over het eiland trekken om uiteindelijk na de nodige spannende avonturen met een vlot over te steken naar Java, waar ze een Nederlands schip vinden.

Het lekkere dikke boek is in 1924 geschreven door Johan Fabricius en losjes gebaseerd op een echt reisverslag van de Hoornse schipper Willem Ysbrants Bontekoe gepubliceerd in 1646. Dat boek was trouwens in die tijd al een echte bestseller. Voor meer interessante info over de echte Bontekoe verwijs ik naar het uitstekende item over hem op de website van de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren.

Van de "Bontekoe" is in 2003 een succesvolle musical gemaakt en in 2007 is het boek verfilmd. De film trok in 2 maanden tijd 100.000 bezoekers. Je ziet het, het verhaal spreekt nog steeds mensen aan. Dus hebt je dit Nederlandse cultuurgoed nog niet gelezen, beluisterd (we hebben het luisterboek, voorgelezen door Erik van Muiswinkel) of bekeken (de DVD hebben we natuurlijk ook!) dan zou ik dat maar gauw doen. En op de "Bontekoe" stemmen hé. Anders laat ik jullie kielhalen, stelletje landrotten!

Reserveer in onze catalogus van de Scheepsjongens van Bontekoe:

Het boek
Het luisterboek
De DVD

zaterdag 22 augustus 2009

De zwarte met het witte hart - Arthur Japin

Bibliotheek Hengelo blogt Top 90: 1989 - 1998

De keuze van mijn boek heb ik een beetje van het toeval laten afhangen. De boeken uit de Top 10 van deze periode had ik allemaal gelezen. Twee boeken wilde ik nog wel eens herlezen. Helaas (voor mij althans) bleken beiden uitgeleend te zijn, gauw gereserveerd en toen maar afwachten welk boek het eerste ingeleverd werd.
En dat was De zwarte met het witte hart van Arthur Japin. Dat komt heel mooi uit want ik lees op dit moment alles wat los en vast zit over Afrika vanwege mijn reis naar Oeganda begin dit jaar. En waar ik een bezienswaardigheid was als muzungu, een witte tussen zwarten.

In 1837 worden Kwasi en Kwame, twee Afrikaanse prinsjes, aan koning Willem I geschonken. De kinderen dienen als onderpand voor een illegale slavenhandel van de Nederlandse regering. In Delft worden de zwarte jongens als Hollanders opgevoed. Ver van hun ouders en hun volk verleren zij hun taal en gebruiken. Ze worden gedoopt en als bezienswaardigheid geïntroduceerd aan het Haagse hof, waar ze bevriend raken met de Koninklijke familie, en vooral met Anna Paulowna's dochter, prinses Sophie. Terwijl de ene jongen zich uit alle macht aanpast en liefst een echte Nederlander zou worden, vecht de andere om zijn Afrikaanse identiteit te behouden en op een dag naar zijn volk terug te kunnen keren. Toch wordt de ontworteling hun uiteindelijk allebei noodlottig.


Ik vond het verhaal wederom mooi en meeslepend. En met mooie zinnen als:
"Mensen denken dat herinneringen verdriet brengt. Het tegendeel is waar. Verdriet komt met het vergeten".

"Met elke stap vooruit laat de beschaving een nieuwe voetafdruk achter, ongemerkt hebben wij een lang pad gebaand".
De sfeer van Couperus in een moderne roman, geschreven met de middelen van hedendaagse historische-romanschrijvers zoals Hella Haasse en Thomas Roosenboom. Met actuele vraagstukken in een historische context. De problemen waarmee Kwasi Boachi als een van de eerste Afrikanen in Nederland in aanraking komt, verschillen soms maar weinig van de vooroordelen en emotionele dilemma’s van de allochtonen in deze tijd.

Op 26 oktober 2007 was de wereldpremière van Jonathan Dove’s opera gebaseerd op Arthur Japin’s boek De zwarte met het witte hart.

Oh ja, het andere boek was De tweeling van Tessa de Loo.


Reserveer in onze catalogus

donderdag 20 augustus 2009

Tjeempie!

Bibliotheek Hengelo blogt Top 90: 1959-1968

Lastig kiezen uit zo'n lange lijst? Dacht het niet! Dit is nou typisch zo'n boek dat onlosmakelijk is verbonden met het lezen voor de lijst op de havo. De tijd waarin je er achter komt dat literatuur niet alleen iets is voor saaineuzen, dat het niet allemaal 'verheven' is en moeilijkdoenerij. Als je een puber bent en je leraar Nederlands gaat klassikaal voorlezen uit 'Tjeempie! Of Liesje in luiletterland' van Remco Campert, dan gaat er een wereld voor je open kan ik u verzekeren...
Nou vond ik Nederlands altijd wel een leuk vak, maar nu was het rennen naar het lokaal om in ieder geval op tijd te zijn.

Literatuur gaat dus gewoon over sex! Schrijvers houden zich maar met één ding bezig! Nou vooruit, twee dan... Volgens mij waren wij allemaal een beetje een 'Liesje'. Ik weet ook niet of de ironie en de beschreven tijdgeest helemaal aan ons besteed was.
Maar genieten was het wel. Vooral ook van de (pas later ontdekte, dat geef ik ruiterlijk toe) verwijzingen naar bekende Nederlandse auteurs.


Nog nooit gelezen? Dan allemaal mee op de zoektocht naar 'Het Roofdier'! En wie was ook alweer 'de best gekapte schrijver van Nederland'? De eerste die in een reactie op deze post het goede antwoord geeft, krijgt van mij een dikke pluim! (redactieleden zijn uitgesloten van deelname)
;-)

Reserveer via onze catalogus (we hebben 'm zelf helaas niet meer...)

maandag 17 augustus 2009

Het huis van de moskee

Bibliotheek Hengelo blogt Top 90: 1999-2008

Het huis van de moskee is het laatste boek uit deze Top 90 dat ik las. Het beschrijft de wederwaardigheden van de grote familie van de Iraanse tapijthandelaar Aga Djan, die het huis van de moskee bewoont, tegen de achtergrond van de islamitische revolutie in 1979. Het is het boek dat Kader Abdolah bekend heeft gemaakt bij het grote publiek.

Los van alle publiciteit ben ik het vooral gaan lezen, omdat ik benieuwd was naar Abdolah's schrijfstijl. Ik zag ooit een interview met hem waarin hij vertelde over zijn tijd als asielzoeker in Nederland. Hij wist als geen ander hoe belangrijk de taal is als je je ergens thuis wilt voelen, als je mee wilt doen. Dus ging hij naar de bibliotheek en vroeg aan een medewerker 'een goed boek om het Nederlands te leren'. Hij kwam thuis met Jip en Janneke. En zo heeft hij zichzelf, door het lezen en lezen en lezen van Annie M.G. Schmidt, onze taal aangeleerd. Ik vond dat iemand, die zo met taal bezig is en aan de hand van Jip en Janneke in het Nederlands is gaan schrijven, het verdiende om te worden gelezen.

En ik werd niet teleurgesteld. Abdolah is een vertelkunstenaar. Het verhaal van Iran, door de ogen van een jonge schrijver, die uiteindelijk als vluchteling in een land van tulpen terechtkomt, is een aangrijpende en persoonlijke vertelling. En het Nederlands van Abdolah voelde voor mij net zo warm als het Vlaamse taalbad van een Moeyaert of een Hemmerechts.

Het boek inspireerde zelfs theatermaker René Groothof tot een voorstelling voor kinderen vanaf 10 jaar. Ambitieus, dat zeker, maar mooi gedaan. Ik was wel blij dat ik het boek al had gelezen toen ik die zag, want het gegeven van deze familiegeschiedenis is als basis voor een familievoorstelling misschien net iets te complex.

Reserveer in onze catalogus