Berichten weergeven met het label rouwverwerking. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label rouwverwerking. Alle berichten weergeven

donderdag 8 december 2011

Tonio - A.F.Th. van der Heijden

Ik heb het boek 'Tonio', een requiem aan de gestorven zoon van A.F.Th. van der Heijden, onlangs gelezen.
Ik wist niet wat ik moest verwachten, het is natuurlijk niet het leukste onderwerp om te lezen, maar ik was meteen verkocht. 664 (!) pagina’s lang en geen woord teveel, werd ik meegezogen in dit verhaal over het grootste drama dat een mens kan overkomen en ik kon niet stoppen met lezen.
De schrijver neemt je mee naar momenten uit Tonio’s leven om afwisselend in het nu te schrijven. Wat kom je tegen na zo’n afschuwelijk bericht: de onmacht, het onbegrijpelijke, het intense verdriet van Adri en zijn vrouw Miriam om de gestorven zoon van 21 jaar die verongelukt op 1e Pinksterdag 2010 (Zwarte Pinksterdag). Schaamte, schuldgevoel en trots wisselen elkaar af. Adri’s rotverdriet is als een inwendige bloeding. Hartverscheurend.

Wat dit boek zo speciaal maakt is de manier van beschrijven, het opsommen van feiten met vaak prachtige volzinnen. Ze maakten me stil van binnen, maar het raakt iedereen! Het boek is wat dat betreft te vergelijken met het boek van P.F. Thomése die in 'Schaduwkind' ook de dood van zijn kind beschrijft met prachtige zinnen.
Hier enkele voorbeelden van mooie zinnen:
”Alles is bezield met ons verdriet, zo uitputtend, dat de ellende elke dag een andere gedaante aanneemt”.
“Vandaag of morgen zie ik mijn eigen herinneringen achter gesloten ogen afkalven en in zwarte gaten oplossen”.

Het verhaal heeft me aangegrepen. Niet voor niets heeft A.F.Th. van der Heijden de Constantijn Huygensprijs 2011 ontvangen voor zijn hele oeuvre. Ondanks dat hij in het boek een aantal keren duidelijk maakt, niet meer te gaan schrijven heeft hij de draad toch onlangs weer opgepakt. Gelukkig maar, ik ben van plan meer van hem te gaan lezen.
De krant Die Welt noemt het boek n.a.v. de Duitse vertaling: 'een monument van liefde en lijden, een groot en uniek kunstwerk'.
Lezen dus dit boek. Dóen!!

Linda

Reserveer in onze catalogus

maandag 24 oktober 2011

Keane

Ik heb zelf geen kinderen, maar ik kan me wel voorstellen dat de grootste angst van elke ouder tegelijk wordt geboren met de geboorte van je kind: de angst dat jouw kind iets overkomt. Het lijkt me bijna verstikkend. In de film Keane wordt die angst prachtig verbeeld. Want hier zien we een man die niet alleen moet verwerken dat zijn 6-jarige dochtertje zomaar verdween, hij was er ook nog zelf bij toen het gebeurde. Een onoplettend moment in een New Yorkse metro en floep - weg kind. Het zal je maar overkomen.

We volgen Wiliam Keane naar de rand van de waanzin, hij kan het schuldgevoel en het verlies nauwelijks de baas. En hij kan niet stoppen met zoeken, dag in dag uit, al maanden lang. Er lijkt wat verlichting te komen als hij een alleenstaande moeder ontmoet met en dochtertje dat hem doet denken aan zijn verdwenen kind. Er ontstaat een bijzondere band, waarbij ik me soms met eenzelfde soort angst afvroeg of hij dat arme kind niet iets aan zou doen. Zoveel pijn doet immers rare dingen met de mens.

Wie een feelgood movie nodig heeft, waarbij ouder en kind elkaar weer blij en gelukkig in de armen vallen, die kiest liever even voor iets anders. Daarvan hebben we gelukkig nog genoeg in de kast staan. Deze film kruipt je onder de huid, omdat de acteurs de wanhoop en onschuld zo geweldig spelen en omdat je gewoon liever niet wilt dat dit soort dingen gebeuren. Maar ja, soms doet het leven zo.


Reserveer in onze catalogus.

maandag 6 december 2010

Il y a longtemps que je t'aime

Een Franse film maar weer eens deze keer. En speciaal voor de koude, donkere dagen een film die onder je huid kruipt, of je bij je strot grijpt. Of allebei, dat kan ook. Il y a longtemps que je t'aime is zo'n film die je hoe dan ook bijblijft.


Juliette komt na 15 jaar vrij uit de gevangenis en wordt opgevangen door haar jongere zus. Om haar leven weer op de rails te krijgen mag ze voorlopig in diens gezin logeren. Juliette heeft een misdaad begaan, dat is duidelijk, maar wat en waarom blijft lange tijd verborgen. Dat intrigeert, want je weet dat dit een intelligente vrouw is en geen koelbloedige crimineel. Deze vrouw lijdt net zo onder haar daad als haar omgeving, ook al betuigt ze nooit spijt. Alle tegenslagen tijdens het opbouwen van een nieuw leven na zoveel jaar gevangenschap lijken haar niet te raken, zij heeft alle pijn al gezien. Deze recensie geeft ook een goed beeld van de inhoud en kracht.


Geen vrolijke film dus, maar wel een heel sterk thema. Alle personages blijken op één of andere manier met zichzelf in de knoop te zitten. De vraag is hoe een ieder het probeert op te lossen. Waar halen ze de kracht vandaan om opnieuw te beginnen? Kunnen dingen worden weggestopt of is het onvermijdelijk dat de bom een keer ontploft? Waardoor het ook bijna onvermijdelijk is dat er nadien ergens in je achterhoofd zo'n zachte stemmetje zich afvraagt 'wat is míjn bom eigenlijk? en wanneer ontploft 'ie?'




Reserveer nu in onze catalogus

donderdag 1 oktober 2009

Contrapunt: Enquist meets Bach

Naar aanleiding van de tv-serie Kijken in de ziel kocht ik onlangs het boek Contrapunt van Anna Enquist. Vorm en inhoud spraken tot de verbeelding: een vrouw analyseert de Goldbergvariaties van Bach en parallel aan wat ze in elke variatie ontdekt analyseert ze het leven van en met haar verongelukte dochter. Ik ken muziek, ik analyseer me te pletter, ik ben een dochter. Genoeg overeenkomsten voor die klik.

Enquist krijgt het voor elkaar om een literaire muziekanalyse te schrijven. 32 delen, 1 openingsthema, 30 variaties, in 10 groepjes van 3 gecomponeerd, elk groepje afsluitend met een canon, die steeds 1 interval verder uit elkaar ligt, tot slot het thema in de herhaling. Elk deel opgedeeld in 2 zinnen, die allebei worden herhaald, met een vast akkoordschema van 32 basnoten. En toch klinkt het thema in elke variatie bijna onherkenbaar anders. Daarin begint de analyse pas echt. Een contrapunt zoals alleen Bach dat kon schrijven.

De schoonheid van de compositie van Enquists boek zit hem vervolgens in hoe ze in 32 hoofdstukken de gevoelens bij elk deel associeert met een periode of anekdote uit het leven van 'een vrouw' en 'de dochter'. Dat ik als lezer weet dat het over haar eigen gezin gaat en dat het niet goed afloopt, bezorgt me vanaf het begin al een onderhuids kippenvel. Want ik lees mooie verhalen, over liefdevolle mensen en kansrijke levens. En Enquist gebruikt een schrijfstijl die me aanspreekt: compacte zinnen, beschouwend, zonder (vals) sentiment.

Liefhebbers kan ik zeker het luisterboek aanbevelen: afwisselend een deel van Bach, gespeeld door Ivo Janssen, en een hoofdstuk van - en voorgelezen door - Anna Enquist.

Reserveer het boek in onze catalogus
Reserveer het luisterboek in onze catalogus