Posts tonen met het label kan door huid heen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kan door huid heen. Alle posts tonen

woensdag 7 april 2010

Kan door huid heen

Vastgenageld aan de bank zat ik. Ik volgde het leven van Marieke een jaar lang. Dat leven begon in Amsterdam, jong en snel. Dat leven veranderde door een afschuwelijk geweldsdelict en eindigde in een desolate gekte. Het was alsof ik het zelf meemaakte; ik werd er ingezogen en het koste even wat tijd om er weer uit te komen. Kan door huid heen.

Esther Rots vertelt een verhaal op zo'n manier dat het lijkt of jijzelf het ervaart. Als jij deze film dus gaat kijken ervaar je 'm ongetwijfeld anders dan ik, want op veel punten geef je er een eigen invulling aan. Dat zal er hoe dan ook één van beklemming zijn, want dat is onontkoombaar.
Op de vlucht voor de dreiging en het trauma van de grote stad, trekt ze zich terug in een verlopen boerderij op het plattelandse einde van de wereld. Maar zelfs daar voelt ze zich nog niet veilig genoeg, zodat ze het huis als een tweede huid om zich heen trekt. In een poging het huis te restaureren, moet ze het eerst helemaal onttakelen. Net als zichzelf. Het is een even simpele als doeltreffende metafoor voor de ontredderde staat waarin deze jonge vrouw zich bevindt. Hoe meer ze zich uit de wereld terugtrekt, hoe meer die om haar heen begint te desintegreren.
Nog het vermelden waard: de muziek. Ook die blijft je nog dagen achtervolgen.


Reserveer in onze catalogus