Berichten weergeven met het label concert. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label concert. Alle berichten weergeven

vrijdag 18 april 2014

Met korting naar het Heartland Festival op 2 mei!

Ok! Waar jullie vanavond naartoe moeten heb ik al laten weten... Nu een nieuwe tip voor vrijdag 2 mei: Heartland in Metropool! Dat gaat een feestje worden voor rootsliefhebbers, bluesfans en country-adepten... En laat ik er daar nou zelf eentje van zijn... Wat een line-up: The Band of Heathens, Israel Nash Gripka, Eli Paperboy Reed, en nog veel meer moois! Mét platenmarkt en kapper. Wat wil je nog meer? Korting? Ook dat kan geregeld worden...

vrijdag 4 april 2014

Met korting naar Kris Berry & Perquisite!

Het is alweer eventjes geleden, maar ik heb al eens een pleidooi gehouden om Kris Berry naar Hengelo te halen. Vorig jaar lukte dat al, want ze gaf een mooi optreden tijdens de Nije Live.
Maar binnenkort dan toch echt het eerste 'echte' concert van Kris Berry samen met Perquisite in Metropool!
Da's natuurlijk goed nieuws.
En wat nog beter nieuws is: ben je bibliotheeklid, dan koop je je kaartje ook nog eens met 25% korting!

donderdag 29 augustus 2013

Jason Isbell in Hengelo!

De mooiste plaat van dit jaar. Nu al. Misschien niet zo spannend meer voor mijn jaarlijstje, maar nu inmiddels ook bekend is dat Jason Isbell een concert komt geven in Hengelo kan ik onmogelijk wachten met het delen van mijn enthousiasme.

'Southeastern' moet officieel nog uitkomen in Nederland, maar was natuurlijk al lang en breed te krijgen voor de liefhebbers (ook in de bieb!).
En wat een heerlijk begin van een fantastisch album: rauw, oorspronkelijk, kippenvel, noem maar op...
"In zijn thuisland de VS is Jason Isbell al een behoorlijk grote naam. Toch zal die alleen nog maar groter worden, ook bij ons. En terecht, hij is namelijk één van de beste songwriters van dit moment. Daarnaast is Isbell ook nog eens een klasse muzikant. Dat bewees hij niet alleen als lid van de Drive-By Truckers, maar ook op zijn vorige album Here We Rest (met band 400 Unit). Dat was een mooie schijf, zijn nieuwste soloalbum Southeastern is nog vele malen beter. Nog maar 34 jaren jong maakt de man uit Greenhill (Alabama, in de buurt van het legendarische plaatsje Muscle Shoals) op Southeastern een adembenemend mooie mix van country, rock en folk. Zonder 400 Unit, wat betekent dat een groot deel akoestisch is. En belangrijker, het album is bijzonder persoonlijk. Dat hoor je meteen al, op opener Cover Me Up. Deze gevoelige ballad (let ook op het mooie gitaargeluid) kent vocale uithalen van Isbell die door merg en been gaan. Duidelijk wordt dat hij ervaring heeft met zowel verslaving als afkicken. Op dit nummer maakt hij zijn grootsheid als tekstschrijver ook meteen duidelijk:
“So girl leave your boots by the bed, we ain’t leaving this room 
‘Til someone needs medical help or the magnolias bloom
It’s cold in this house and I ain’t going out to chop wood
So cover me up and know you’re enough to use me for good”
Een andere briljante tekst hoor je op Elephant, een nummer over een stel, waarvan de vrouw kanker heeft. Van deze track is hieronder een live-versie te zien/horen. Een nummer met een heftige tekst, maar oh zo raak en oh zo mooi:
“There’s one thing that’s real clear to me
No one dies with dignity
We just try to ignore the elephant somehow”
Isbell lijkt zijn eigen leven weer op de rails te hebben, hij lijkt weer hoop te hebben. Dat hoor je op nummers als New South Wales en Relatively Easy. Toch gaat hij op dit album nog een keer diep, confronteert hij de luisteraar met zware kost. Alsof hij definitief afscheid wil nemen van ‘dat’ leven. Dit jaar trouwde hij met muzikante Amanda Shires. Op Southeastern is zij ook te horen, op het nummer Traveling Alone zingt ze mee en speelt ze viool. Een nummer eerder, op Stockholm, krijgt hij ook al vocale hulp van een dame. Dan is het van Kim Richey. Zo mooi als de stem van Isbell solo is, zo mooi blijkt die ook te passen bij een goede vrouwenstem. Het album kent niet alleen melancholie en ballads. Flying Over The Water is bijvoorbeeld een lekkere rocktrack, met een gitaarsolo waar fans van Neil Young en Crazy Horse van zullen smullen. Blijf ademen! Southeastern kent nog een heerlijke rocker, het rechttoe-rechtaan nummer Super 8.  Rock and Roll zoals het bedoeld is:
“Don’t want to die in a Super 8 Motel
Just because somebody’s evening didn’t go so well”
Isbell schrijft niet alleen mooie nummers, hij schrijft ook leuke en interessant tweets. Hij is een fanatieke twitteraar, volg hem dus ook vooral op Twitter. Maar belangrijker, luister naar zijn muziek. Luister naar Southeastern. Een tijdloos mooi album, dat hoe dan ook hoort bij het beste wat Americana in 2013 te bieden heeft. En hoewel Isbell – als gezegd – zeker nog verder gaat groeien (hij wordt een héle grote!), dit album verdient echt al 5 sterren. Pijnlijk mooi!" (writteninmusic)
Vrijdag 29 november komt Isbell naar Metropool, onder de noemer 'PopEye Presents': een absolute must voor de roots-liefhebbers! De absolute nummer 1 van komend jaarlijstje moet je natuurlijk live gezien hebben. Om een idee te krijgen: hier is een concert te beluisteren van kort geleden! De verrassing voor mijn persoonlijke ranglijstje is er misschien af, maar mensen: dit moet je horen...

Reserveer in onze catalogus

donderdag 11 april 2013

Daniël Lohues - Ericana

Het kon natuurlijk niet uitblijven: als liefhebber van rootsmuziek moest ik wel de nieuwe plaat van Daniël Lohues bespreken.

'Ericana' is de nieuwste solo-plaat van deze troubadour. Opgenomen in de eigen huiskamer in Erica; een lang gekoesterde wens, zo lezen we op zijn website: "Tot diep in de nacht met vrienden bij z’n eigen houtkachel verse songs spelen en opnemen was een droom die nu uitgekomen is."

En het is te merken dat deze plaat met liefde is gemaakt. Elke keer valt me weer op dat de combinatie van de muziek en de Drentse taal zo 'logisch' klinkt.
Het is nergens krampachtig, nergens onnatuurlijk. Streektalen lijken beter te passen bij muziek die terug gaat naar de wortels...
Ericana moest een plaat ‘van dichtbij’ worden. En dat is ook gelukt. Weliswaar begint het album met een tekst die (op papier) van ver weg lijkt. Maar 'Onderweg naar Idaho' verandert aan het slot toch weer in ‘onderweg naar Erica’. 'Blauwe Maandag' is een van de oudere songs op het album. Lohues schreef het nummer toen hij een jaar of achttien was.
Ik ben niet een twee drie van slag man 
Maar ik weet wat Blauwe Maandag doen kan
Het meest catchy nummer van de veertien op het album is zonder twijfel 'Anders Wa’j Der Nou Ja Wel'. Quasi-opgeruimd bezingt Daniël Lohues hier de handel en wandel van een liefje dat het laat afweten. Lohues, die het album en dus ook dit nummer opnam met Guus Strijbos, Bernard Gepken en Bart Wagenmakers, klinkt hier zoals The Byrds ten tijde van hun eerste hits, rond 1966. Mr Spaceman bijvoorbeeld zing je er zo op mee. Zoals altijd zitten de teksten van Lohues vol met mooie taalvondsten. De zin "Zij is mooier dan Scarlett Johansson en liever dan de meeste mensen" had zomaar uit het oeuvre van Annie MG Schmidt kunnen komen. Niet dat Lohues zichzelf lang de tijd kan gunnen te broeden op dergelijke vondsten. Dit nieuwe album verschijnt exact een jaar nadat hij zijn vorige album Gunder en de daarop volgende theatertour aankondigde. Ook voor Ericana is een uitgebreide tournee langs de theaters aangekondigd. (written in music) 
Daarbij doet Lohues gelukkig ook een aantal plaatsen in Twente aan. Vanavond speelt hij in het Wilminktheater in Enschede, 22 april in het Parkgebouw in Rijssen, 18 mei in het Rabotheater in Hengelo en 30 mei in Hof 88 in Almelo. Alle tourdata zijn uiteraard op de website te vinden.
Dat worden weer prachtige avonden met folk-blues in 't plat...



Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

vrijdag 2 november 2012

Henrik Freischlader in Hengelo

Gelijk mijn tweede bluestip van deze week: op 16 november staat Henrik Freischlader op het podium van Metropool.
Een absolute aanrader, want bluesrock van hoog niveau!

Freischlader stond vorig jaar al in mijn jaarlijstje (nog even geduld voor die van 2012, mensen...) en dat was niet voor niets.
Hij is een geweldige gitarist, en de band staat als een huis. Onlangs verscheen 'House In The Woods', opnieuw een heerlijke bluesplaat.



Het maakt alleen nog maar nieuwsgieriger naar de live-ervaring. Persoonlijk word ik ook erg blij als er een orgel op de buhne staat, en dat is hier gelukkig ook het geval!
Ongeveer tegelijk met de nieuwe cd verscheen ook de dubbel live-dvd 'Show No. 47': dat geeft aardig weer wat ons te wachten staat en waar je je op kan verheugen...

Op de site van Metropool is te lezen waarom je als bluesliefhebber hier absoluut bij moet zijn: "Zijn talent wordt in blueskringen alom erkend. Niet voor niets speelde hij supports voor grootheden als B.B. King, Gary Moore,Joe Bonamassa, Johnny Winter en andere blueslegendes. Maar ondertussen trekt hij moeiteloos zelf zalen over de hele wereld vol. Dat wordt dus een mooi avondje blues!
Zeker weten! Als je cd's van Stevie Ray Vaughan, Rory Gallagher of van een van voornoemde artiesten in je kast hebt staan mag je dit eigenlijk gewoon niet missen!"
Ik zie jullie dus graag over twee weken...

Follow me on Spotify
Reserveer 'House In The Woods' in onze catalogus
Reserveer 'Show No. 47' in onze catalogus

Ook nog in Metropool deze maand: Alain Clark 10/11, Tindersticks 14/11, Tower Of Power 15/11, The Scene 17/11, Go Back To The Zoo 25/11

woensdag 31 oktober 2012

Eric Bibb, Staffan Astner en Habib Koité

Ik ben fan geworden van Eric Bibb & Staffan Astner.
Vorige week was ik in het Hoge Noorden, om familie te bezoeken én om het Umeå Jazz Festival bij te wonen. Eric Bibb bleek op zaterdagavond de mystery guest te zijn, begeleid door de Zweedse gitarist Staffan Astner.

Ik kende de muziek van Eric Bibb wel een beetje, maar na zaterdag ben ik volledig om.
Een geweldige donkere stem, fraai gitaarspel, en nog veel fraaier gitaarspel van Astner op een Telecaster...
Kippenvel op z'n best!


Bij thuiskomst uiteraard gelijk op zoek naar meer muziek, en gelukkig hebben deze twee muzikanten ook samen een cd uitgebracht met live-materiaal: 'Troubadour: Live'. Feitelijk een weergave van wat ik zelf in het weekend mocht meemaken.
Wat ook wel weer leuk was: zondag reisde ik terug naar Nederland, en bleek het vliegtuig vol te zitten met muzikanten, waaronder Bibb en Astner. Zo had ik op het vliegveld van Stockholm nog even de gelegenheid om Mr. Bibb persoonlijk te bedanken voor wat ik het hoogtepunt van het festival vond. Hij vroeg vriendelijk waar de reis verder naar toe ging, en bij het horen van 'Nederland' wees hij nog snel even op komende concerten in ons lage landje. En dat is dan ook weer mooi meegenomen, want deze en volgende week (en later in november) is Eric Bibb op een aantal podia te bewonderen. Niet met Asthner deze keer (helaas), maar met Habib Koité. En met deze man maakte Bibb ook een mooie plaat 'Brothers in Bamako'.
"Tijdens de totstandkoming van het album Putumayo Presents Mali To Memphis ontmoetten de musici Habib Koité en Eric Bibb elkaar. Beide zijn singer-songwriter en gitarist, de een geboren en getogen in Mali, de ander in de Verenigde Staten. Uit die ontmoeting groeide een vriendschap en de wens om ooit samen een ‘transatlantic blues’ album op te nemen. Met het album Brothers In Bamako is die belofte ingelost. De Afro-Amerikaan Bibb kwam voor dit project naar Bamako en voelde zich direct thuis bij Koité en zijn familie. Qua stijl passen Koité en Bibb goed bij elkaar; ze vertolken rustig voortkabbelende introverte folk- en bluesmuziek met Afrikaanse invloeden. Beide bespelen op verfijnde wijze gitaren, banjo’s en ukeleles waarbij ze begeleid worden door percussionist Mamadou Kone. Zowel afzonderlijk als samen creëren ze in hun eigen taal liederen over hun ervaringen en vaak met een sociale boodschap. Met sonore stem zingt Bibb een intieme versie van Bob Dylans Blowing in the wind. Brothers In Bamako bevat geen echte knallende uitschieters, maar ademt de genoeglijke sfeer die heerst als twee goede vrienden genieten van intiem samenspel." (Muziekweb) 
Genoeg redenen om te gaan kijken en luisteren!



Follow me on Spotify
Reserveer 'Troubadour: Live' in onze catalogus
Reserveer 'Brothers in Bamako' in onze catalogus

donderdag 27 september 2012

Matt Harlan in Hengelo 2

Bijna twee jaar geleden stond hij ook op het kleine podium van De Cactus in Hengelo: Matt Harlan. Het café zat vol met liefhebbers van americana, folk en troubadours. Vrijwel allemaal mensen die in platenzaak PopEye gegrepen waren door het debuutalbum van deze Texaan 'Tips & Compliments'. Gezien die verkoopresultaten was het niet gek dat in ieder geval Hengelo aangedaan moest worden op de eerste tour in Nederland.
Inmiddels is het tweede album van Harlan verkrijgbaar: 'Bow And Be Simple'. Een plaat die weer iets anders klinkt dan de voorganger, maar dat mag de pret zeker niet drukken. De Deense band 'The Sentimentals' zorgt voor de begeleiding en dat resulteert in een mooie 'droge' opname en een heerlijke rootsy sfeer.
"Een ontelbaar aantal draaibeurten later weten we het pertinent: Bow And Be Simple zal hoge ogen gooien in ons meedogenloze lijstje van topplaatjes uit 2012. Hoewel Harlan ons op slechts negen nummers onthaalt, staat de kwaliteit van elke song op een zodanig hoog niveau dat we moeten oppassen om niet al te lyrisch te worden zodat we onze geloofwaardigheid niet in het gedrang brengen. Hoewel? Iemand die in staat is om een schrijnende song als The Ring te schrijven, een nummer over huiselijk geweld en de eenzaamheid die daarmee gepaard gaat (‘She married up a mean one, he don’t take no direction / His temper leads him where he needs to go / He has a funny way of showing his affection / And by now you might think that she might know’), heeft recht op minstens de eerste trede van de overtreffende trap. 'Too Much Going On' is ook zo’n voorbeeld van ingetogen schoonheid. Twee stemmen die perfect samen kleuren, even weidse als delicate gitaarloopjes en precies voldoende percussie, soms heb je niet meer nodig om te ontroeren. Een vergelijkbare aanpak maakt van Elevator Ride, een song waarin Harlan de inhoudsloosheid van de rat race met enig erbarmen op de snijtafel legt, een sierlijk maar tegelijk ontluisterend portret. Waarna afsluiter Long Ride Home, met een wederom eminente MC Hansen op elektrische gitaar, veel te snel het einde van Bow And Be Simple inluidt. Droegen wij een hoed, we zouden hem na het luisteren naar dit plaatje maar al te gaarne afnemen voor Harlan en de zijnen." (Altcountryforum.nl)
Genieten dus, en in het bijzonder live genieten volgende week maandag in De Cactus (en ook op andere plekken in Nederland). Breng uw hoed...



Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

vrijdag 21 september 2012

Muddy Waters & The Rolling Stones - Live at the Checkerboard Lounge

We gaan even terug in de tijd! Ruim dertig jaar geleden, op 22 november 1981, stapten de Stones tijdens een concert van Muddy Waters spontaan het podium op om samen met de legendarische blueszanger een uniek optreden te geven. Van deze spontane actie zijn gelukkig opnames gemaakt, die al wel op YouTube circuleerden, maar nooit officieel zijn verschenen. Tot nu dus. Want op deze fraaie muziek-dvd zijn de opnamen terug te vinden: opgepoetst en bijgewerkt, dus een veel hogere kwaliteit dan waar je tot voor kort van kon genieten.
‘Those English boys want to play the blues so bad – and that’s just how they play it!’ Een bekende quote waarmee Sonny Boy Williamson zijn ongezouten mening gaf over The Yardbirds, en in een adem ook bands als The Rolling Stones schoffeerde. Want ook zij waren begin jaren zestig begonnen met het naspelen van Amerikaanse bluesartiesten als Bo Diddley, Willie Dixon en Muddy Waters. Hoewel sommige bluespuristen altijd zijn blijven denken zoals Sonny Boy Williamson, vond Waters de Engelse jongens zo slecht nog niet. Deze dvd met een optreden uit 1981 laat dat overduidelijk zien. In de huiselijke nachtclub van Buddy Guy zien we Mick Jagger, Keith Richards en Ron Wood geïnspireerde bijdragen leveren aan een optreden van de oude meester. Het is een komen en gaan op het podium, want ook Buddy Guy en Lefty Dizz komen nog een paar nummers spelen. Eigenlijk is dit een optreden dat doodnormaal aandoet, maar toch historisch is. De Engelse jongens worden namelijk breed omarmd door hun oudere Amerikaanse voorbeelden. (Muziekweb)
 Een historisch document voor bluesliefhebbers dus. Gaat dat zien!!


Reserveer in onze catalogus

vrijdag 13 juli 2012

Alison Krauss & Union Station

Afgelopen woensdag stonden ze in Carré: Alison Krauss & Union Station. Wat mij betreft nu al één van de muzikale hoogtepunten van dit jaar.
Als je kippenvel krijgt op plekken waarvan je nog niet wist dat dat mogelijk was, dan gebeurt er iets bijzonders. Vanaf het eerste nummer werd ik gegrepen door de bluegrass-klanken en de heerlijke ballads. "We like to play sad songs everywhere we are", en da's een motto naar mijn hart...


Waar ik bij het beluisteren van studio-albums sommige uitvoeringen wat te zoet vind, kreeg ik dat gevoel geen enkele keer tijdens het concert. Lees
hier een van de recensies.
Het laatste album dat verscheen is 'Paper Airplane', dat ook weer een mooie mengeling bevat van snellere bluegrass en gedragen ballads.
De totstandkoming van het album Paper Airplane verliep wat moeizaam; de songselectie en überhaupt het bijeen krijgen van de uitstekende muzikanten met hun succesvolle solocarrières. De titelsong van ‘huisliedschrijver’ Robert Lee Castleman betekende de positieve omslag. Dit lied, gebaseerd op de moeilijke tijd die Krauss toen doormaakte, wordt ontroerend vertolkt door de zangeres met haar lichte, kwetsbare stem. Beproevingen en melancholie zijn dan ook de songthema’s, afwisselend vertolkt door Krauss en gitarist Dan Timynski (George Clooney’s ‘zangstem’ in de film O Brother, Where Art Thou). Grofweg zorgt Krauss voor de reflectieve noot en gaat de band lekker los bij Timynski, wat goed werkt. Na enkele zeer sterke nummers in het begin beklijft de tweede helft van het album minder. Paper Airplane zal dan misschien geen klassieker worden, toch blijft het een aangename en degelijk gemaakte plaat vol organische en authentieke bluegrass. (Muziekweb)
Voor de authentieke bluegrass is bovengenoemde film overigens een absolute aanrader; voor de rest zijn er nog een paar fraaie cd's van deze groep. Fantastische muzikanten, heerlijk genieten...

Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

vrijdag 1 juni 2012

Gruppo Sportivo in Hengelo: win 2 vrijkaarten!

Over 2 weken, op vrijdag 15 juni, staat Gruppo Sportivo op het podium van Metropool. Ik kon mijn glimlach niet onderdrukken toen ik dat voor het eerst las... Deze band ken ik eigenlijk alleen maar omdat ik oudere zussen heb: ik kende dan ook nummers van Gruppo Sportivo toen klasgenootjes zich met heel andere muziek bezig hielden. Of überhaupt niet met muziek.


Bij het fluitje aan het begin van 'Hey Girl' moet ik dan ook altijd steevast denken aan 'vroeger'. Ahum. Ik mag dat zeggen; toen Gruppo Sportivo begon was ik zes jaar.
Gruppo Sportivo is een Haagse popband, opgericht in 1976. Eind jaren zeventig behaalde de band op de eerste golven van de new wave een nationale populariteit. Creatieve kracht is Hans Vandenburg (gitaar en zang). Naast hem bestond de oerbezetting uit Max Mollinger (drums), Peter Calicher (toetsen), Eric Wehrmeyer (bas) en de gruppettes Josée van Iersel en Meike Touw (zang). De vaste formule van de band bestond uit popsongs, met veel aandacht voor relativering van personen en situaties, humor (knipogen naar), muziek-citaten en slapstick in de performance; vaak gingen de songs over een 'antiheld'. (Wikipedia)
Maar goed, wat doet de band op dit moment eigenlijk? Want eerlijk is eerlijk: ik wist niet dat ze nog bestonden én actief waren. Nou, gewoon muziek blijven maken, optreden en ongein uithalen. Zoals op de site van Metropool is te lezen: "De band is inmiddels 35 jaar bezig. Na de eerste 2 platen bleef singlesucces voor de band uit, maar het albumwerk bleef onverdroten hoog van niveau, en muziekliefhebbers uit binnen- en buitenland bleven de band volgen. Vele optredens op podia, festivals en theaters zijn het gevolg, en anno 2012 is Gruppo Sportivo een live band bij uitstek. Het gaat een avond zorgeloos genieten worden de 15e, de dansschoenen kunnen uit de kast en gepoetst worden. Swingen jullie vast even mee?"

Win 2 vrijkaarten!
En meeswingen wordt nóg leuker als je met z'n 2-en gratis naar binnen mag. Dit is je kans! Mail het goede antwoord op onderstaande vraag naar de Bieblog-redactie:
"Noem 3 singles van Gruppo Sportivo waarin de naam van een plaats/stad of land voorkomt"
 Ach ja, ook deze keer maken we het echt niet zo moeilijk. Het gaat hier om de knikkers, niet dan? De eerste die het juiste antwoord mailt, wint de kaarten. En diegene hoort dat dan weer vanzelf...
Succes, en tot op de 15e!
Follow me on Spotify
Gruppo Sportivo in onze catalogus

donderdag 10 mei 2012

Rob Lutes & Rob MacDonald in Hengelo

Aanstaande maandag 14 mei in De Cactus in Hengelo: Rob Lutes en Rob MacDonald. Twee Canadezen die ongetwijfeld gaan zorgen voor een prachtig intiem roots-concert zoals we dat in de serie 'PopEye Presenteert' gewend zijn. De combinatie van de donkere ruwe stem van Rob Lutes, zijn gitaarspel én het gitaarspel van Rob MacDonald staan bij mij althans garant voor kippenvel...
Een tijdje terug verscheen van het duo een live-cd: (nog) niet officieel uitgekomen in Nederland en dus helaas (nog) niet via de bibliotheek te leen, maar uiteraard wel te koop bij platenzaak PopEye (en vast ook tijdens het concert). Dit album is een puur verslag van wat er op het podium gebeurt als de twee heren daar plaatsnemen. Qua stijl laat de muziek zich wellicht nog wel het best omschrijven als 'gypsy-blues uit Canada'. Denk aan hartverscheurende blues, donkere bossen en zigeuners, zoiets..
Het album 'Truth and Fiction' was mijn eerste kennismaking met de muziek van Lutes; dat was ook direct de aanleiding om meer van hem te gaan beluisteren. Ik ben fan, da's duidelijk. Een paar van mijn favorieten staan op 'Ride The Shadows' uit 2006: het nummer met de opwekkende titel 'Throw Me From This Train' en Lutes' versie van 'That's How Strong My Love Is'. Prachtig...
Maar ga dat vooral zelf live ervaren komende maandag. Om de prijs hoef je het niet te laten: €6,- in de voorverkoop (Bij PopEye en De Cactus), €8,- aan de deur.
En om het voorprogramma hoef je het ook niet te laten (zei hij zonder gêne), maar dat terzijde..

Follow me on Spotify
Reserveer 'Ride the shadows' in onze catalogus
Reserveer 'Truth and fiction' in onze catalogus

vrijdag 27 april 2012

Joe Jackson - Live At Rockpalast

Onlangs uitgebracht: een 2-DVD-box van Joe Jackson met daarop maar liefst drie concerten 'Live at Rockpalast', uit 1980 en 1983. Joe Jackson is wat mij betreft één van de meest veelzijdige muzikanten. Als geen ander beheerst hij diverse stijlen en bovendien is hij een meester in het coveren van zijn eigen songs. Zo wordt elk concert verrassend en weet je als toeschouwer en fan op een prettige manier nooit waar je aan toe bent.
De concerten op deze dvd's zijn dus alweer van een tijd geleden, maar wel uit een periode waarin Joe Jackson de nummers schreef waarmee hij bekend werd.
"Deze dvd’s met drie historische concerten van Joe Jackson mag als een echt ‘collectors’ item’ voor oprechte fans van deze grote artiest beschouwd worden. Ondanks zijn totaal onfotogenieke kop en zijn totaal a-commerciële ingesteldheid slaagde hij er in om de echte muziekliefhebber voor vele jaren voor zich te winnen met zijn kwalitatief uitstekende liedjes in diverse genres waaronder pop, rock, jazz, swing en new wave. In dit muzikale beelddocument brengt hij als bekendste nummers “On Your Radio” - waarmee hij zijn show telkens begint - het persbekritiserende “Sunday Papers”, “Breaking Us In Two” en zijn grootste hits uit die periode in zijn carrière. De meeste van de hier gebrachte songs kan je ook nog in hun originele studioversie terugvinden op één van zijn bekendste albums “Night And Day”, maar deze dynamische man live met zijn band aan het werk zien op het hoogtepunt van zijn indrukwekkende loopbaan heeft zeker een extra toegevoegde waarde voor de ware fans." (rootstime.be)
En zo is het maar net. Hoewel ik Joe Jackson een aantal jaren terug live heb gezien, vind ik het nog steeds jammer dat ik niet getuige was van zijn kunnen in de periode die op deze dvd's is samengevat. Toch fijn dat ik dat op deze manier een beetje kan inhalen...





Reserveer in onze catalogus

woensdag 5 oktober 2011

Steve Earle in Hengelo: win 2 vrijkaarten!

In april van dit jaar bracht Steve Earle een mooi album uit: 'I'll Never Get Out Of This World Alive'. Ik schreef al eens eerder over deze bijzondere artiest, en ook kwam hij al eens terecht in één van mijn jaarlijstjes. Ook dit album maakt een kans om daarin opgenomen te worden.
"Na het Grammy-winnende album "Townes", Steve’s ode aan zijn grote voorbeeld, verwijst Earle nu naar een andere muzikale held: Hank Williams. De titel is namelijk ontleend aan de allerlaatste single van Williams. Het is de voorloper op Earle’s eerste roman met dezelfde titel, over het getroubleerde leven van Doc Ebersole (persoonlijke arts en vriend van Williams). Dit is Steve’s 14e studio album, dat weer lekker rootsy klinkt en diverse muzikale invloeden laat horen. Opener "Waiting On The Sky" heeft een texmexsausje, "The Gulf Of Mexico" doet juist wat meer Iers aan. "God Is God" ligt in de John Prine-traditie en "Meet Me In The Alleyway" is bluesy en broeierig als een Tom Waits song. Op "Heaven Or Hell" is hij te horen in duet met zijn vrouw Allison Moorer maar het grootste prijsnummer op dit album is wat ons betreft de ontroerende afsluiter "This City" over New Orleans. Het heeft een prachtige blazersarrangement van Allen Toussaint." (Sandra Zuidema, LuckyDice)
Tijdens zijn vorige tour hier in Nederland was ik er helaas niet bij. Maar dat ga ik goedmaken!
Volgende week woensdag 12 oktober staat deze 'hardcore troubadour' op het podium van ons eigen Metropool hier in Hengelo.
En wat nog mooier is: daar kun jij ook bij zijn! Want Bieblog Hengelo en Metropool stellen 2 vrijkaarten ter beschikking. Maar daar moet je natuurlijk wel even iets voor doen...

Win kaarten!
We maken het niet al te moeilijk hoor. Het enige wat je hoeft te doen, is het juiste antwoord geven op onderstaande vraag:
Door wie werd het laatste album van Steve Earle geproduceerd?
Mail het antwoord naar bieblog@bibliotheekhengelo.nl. De eerste die het juiste antwoord stuurt, wint de kaarten! De winnaar krijgt bericht, de rest niet... Enfin, je weet hoe dat gaat. Succes!
En tot ziens op de 12e natuurlijk.

Nog meer voordeel
En lukt het allemaal niet op de 12e, dan is er nog een mooi alternatief: Mary Gauthier op 14 oktober in Metropool. Op vertoon van je ledenpas van Bibliotheek Hengelo krijg je €5,- korting op de toegangsprijs!



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus
Steve Earle in onze catalogus

vrijdag 16 september 2011

U2 - Under A Blood Red Sky

Voor mij begon het hiermee. Ik kende U2 niet zo goed, maar wist dat vele klasgenoten dit tot dé band hadden verkozen. "Doe me dan eens wat nummers op een bandje", zei ik toen tegen een van mijn vrienden. Ja, een bandje. Niks mis mee hoor, was heel gewoon.
En dat bandje kreeg ik.

Hij had nog wat moeite gedaan door er nummers op te zetten die 'ik wel mooi zou vinden'. Dat bleken dus de wat tragere, rustige nummers te zijn. Maar ik werd pas echt enthousiast bij het horen van 'The Electric Co', live...


En. zoals gezegd, toen begon het. Het in de gaten houden, het verzamelen (vooral om de B-kantjes van singeltjes), en uiteindelijk de concertbezoeken.
'Under A Blood Red Sky' is dus voor mij zo'n popklassieker. Een album dat wat mij betreft nog steeds overeind staat en blijft boeien. Misschien nog wel meer dan het multi-mediale spektakel waarmee de band in latere jaren de wereld over trok.
Under A Blood Red Sky bevat opnames van drie verschillende liveoptredens in Red Rocks, Boston en Sankt Goarshausen in Duitsland, op de uitgave staat echter dat het album is opgenomen in Red Rocks. De gelijknamige video-uitgave is echter wel geheel opgenomen in Red Rocks, en dankzij de omgeving aldaar, de regen en het decor kreeg de video veel bekendheid. Rolling Stone Magazine noemt dit optreden een van de vijftig meest invloedrijke gebeurtenissen van de popmuziek. De titel van het album komt van de gelijknamige regel uit New Year's Day van het album War. Het album bevat de beroemde zin This is not a rebelsong, in het begin van Sunday Bloody Sunday. Ook kent het "zeldzame nummers" als Trash, Trampoline and the Party Girl, meestal simpel Party Girl genoemd, een B-side van de single A Celebration, uitgebracht tussen October en War. Ook wordt op Under a Blood Red Sky 11 O'Clock Tick Tock gespeeld. Dit nummer is nooit op album uitgebracht, maar in de begindagen van U2 was dit hun grootste hit en werd vaak twee keer gespeeld per optreden, waaronder één als toegift.(wikipedia)
Nu ik er over schrijf, weet ik ook weer wat ik vanavond op ga zetten, heel luid...



Follow me on Spotify

Reserveer de CD in onze catalogus
Reserveer de DVD in onze catalogus

donderdag 1 september 2011

Gillian Welch - The Harrow & The Harvest

Een fiks aantal jaren geleden maakte een kennis mij attent op de prachtige americana-stem van Gillian Welch. Ik ben gaan luisteren en kon het niet anders dan het met hem eens zijn. Een stem gemaakt voor de heerlijke melancholische treurnis waar ik (muzikaal gezien althans) van hou. Kort geleden verscheen voor het eerst sinds jaren een nieuw album van deze zangeres: 'The Harrow & The Harvest'.
Naast een paar losse nummers, verscheen er na Soul Journey (2003) niets meer van Gillian Welch. Dat terwijl de Amerikaanse rootszangeres net was doorgebroken bij het grote publiek, dankzij de soundtrack van 'O Brother Where Art Thou?' (2000). De ogen van de massa zijn ruim tien jaar na dat succes niet meer op haar gericht. Aandacht vanuit de folkhoek is er des te meer. Het verschijnen van haar vijfde plaat The Harrow & The Harvest is daar met veel gejuich ontvangen, alsof de tijd heeft stilgestaan. Welch pakt de draad inderdaad weer op alsof ze hem nooit heeft losgelaten. Zo is op dit schijfje ook haar vroegere partner Dave Rawlings weer te horen. Hij schreef aan alle nummers mee en staat ook prominent op de hoes van de plaat. De band die Rawlings en Welch hebben is bijzonder. Naar eigen zeggen maken ze muziek met een enkele ziel, gecombineerd uit hun afzonderlijke geesten. Zweverig? Geenszins; hun harmonieën klinken even sprankelend als natuurlijk. Het ligt er nooit dik bovenop, waardoor de southern folk net zo eenvoudig blijft als het leven op het platteland van het zuiden van de Verenigde Staten zelf. Het lange wachten is beloond. (Muziekweb)
Het is een prachtig album geworden. Mooie liedjes die je echt meenemen naar andere oorden, situaties en mensen. Portretjes eigenlijk, sfeervol en sober opgenomen.
Ook een prachtige albumhoes trouwens. En hoewel ik vaak een muzikaal filmpje bij een bericht plaats, kan ik het deze keer niet laten om daar van af te wijken. Kijk hieronder hoe de artieste een tip geeft om er voor te zorgen dat je cd-hoesje er nóg authentieker uitziet.



Op 7 november staat Gillian Welch in Paradiso; de kaartverkoop start aanstaande zaterdag. U weet wat u te doen staat!

Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus

vrijdag 15 juli 2011

The Jayhawks in Hengelo

Op dinsdag 9 augustus staan The Jayhawks op het podium van Metropool hier in Hengelo. Dat is nog eens goed nieuws! Al ben ik er nog niet helemaal uit: fijn dat er ook in de zomermaanden nog goede concerten te bezoeken zijn, of juist vervelend dat het in de vakantieperiode is? Nou ja, in ieder geval bijzonder dat deze band weer in de originele bezetting bijeen is, binnenkort een nieuw album uitbrengt én hier in de regio optreedt. Alternative Country iconen Mark Olson en Gary Louris besloten om de handen opnieuw ineen te slaan en te gaan touren.

"The Jayhawks braken definitief door in Nederland met het album 'Hollywood Town Hall'  in 1993. Ze scoorden zelfs een top 40 hit met het slepende Take me with you when you go. Opvolger Tomorrow the Green Grass (1995) was zo mogelijk nog een groter succes met klassieke country tracks als “Blue” en “I’d run away”. Mark Olson besloot direct na de release van deze plaat de band te verlaten om zich te storten op een solo carriere. De band bracht nog een paar albums uit, maar nooit meer werd het hoogstaande niveau van “Hollywood Town Hall” en “Tomorrow the green grass” gehaald.  
Voor alle rechtgeaarde Roots en Country liefhebbers is de reünie van The Jayhawks het beste nieuws wat ze kan overkomen. De band zal zich tijdens deze show richten op het spelen nummers van hun beste albums. Het belooft een legendarische avond in Hengelo te worden..."

Mijn eerste kennismaking met The Jayhawks was het toevallig zien van een videoclip op MTV: het nummer 'Waiting For The Sun' kwam voorbij en trok mijn onverdeelde aandacht. Hoe anders was dat geluid, eigenlijk niet passend bij wat over het algemeen op MTV werd uitgezonden. Ik denk wel eens dat met dit nummer mijn liefde voor americana-muziek vaste vormen aannam. Het album 'Hollywood Town Hall' is zo een klassieker in mijn cd-kast geworden. Niet een plaat om dagelijks te draaien, maar eentje die, als goede wijn, moest rijpen. Mooie melodie-lijnen en prachtige zangpartijen, heerlijke gitaren...
Ik ga het album weer wat vaker draaien, als een vorm van voorpret.
Tot ziens op 9 augustus?!



Follow me on Spotify

Reserveer in onze catalogus