Bieblog Hengelo

De Wereld Draait Door Recordings

2012-01-27T15:56:00.004+01:00

Het TV-programma De Wereld Draait Door kent het muziekonderdeel DWDD Recordings. Naar voorbeeld van Johnny Cash spelen muzikanten liedjes van artiesten die zij bewonderen. Dat levert prachtige interpretaties op van klassieke popsongs. Deze covers worden akoestisch en uitgekleed gespeeld.
Speciaal voor een dubbel-cd werden de covers nog een keer opgenomen in de Melkweg.
Een bijzondere verzamelaar werd het!
Verrassend vond ik de versie van 'Into the mystic' van twee van de '3 J's'. En ook een prachtige versie van 'Simple Twist Of Fate' door Stevie Ann. Al met al een lekker album: bekende artiesten die soms gewoon doen waar ze goed in zijn, of doen wat je nooit achter ze had gezocht.
En het leuke van zo'n verzamelaar: er zit altijd wel wat bij waar je opeens door getroffen wordt... Waag de gok dus, leen 'm even en leun achterover. Enjoy!

Hieronder een paar 'originele' fragmenten; op de dubbel-cd vind je de complete nummers zoals die later zijn opgenomen.

Reserveer in onze catalogus

Novecento

2012-01-25T09:00:00.137+01:00

Enige tijd terug was Guy Verhofstadt te gast als zomergast bij de VPRO televisie. Als film had hij uitgekozen: Novecento van Bernardo Bertolucci. Wij hadden 'm opgenomen en bedachten dat we onze kamer wel als huisbioscoop konden inrichten om zo met belangstellenden uit de familie de zit van ruim 5 uur vol te houden. Zo gezegd, zo gedaan en vorige week was het dan zo ver. Daags tevoren flink wat pasta gedraaid in m'n pastamachine voor een passend intermezzo, de flesjes wijn op temperatuur en daar gingen we.

De meesten van ons hadden de film al eens gezien, of een deel ervan, want 5 uur achter elkaar dat zag je niet zo vaak. Maar vooruit, 1976 dat is toch een aardige tijd geleden. Grappig was wel dat de meest indrukwekkende scenes uit de film bij de meesten van ons wel waren beklijfd. Nou bestaat deze film voornamelijk uit indrukwekkende scenes, maar een aantal springt er uit!

Novecento gaat over twee jongens/mannen die op dezelfde dag geboren worden. De één is de zoon van de padrone de ander de (bastaard?) zoon van de landarbeider op het land van deze padrone. We schrijven 1900. Landarbeider in die tijd, in wat later Italië zal heten, staat zo'n beetje gelijk aan een lijfeigene uit Middeleeuwen. 1900, een interessante tijd volgt: op politiek en sociaal vlak staat er vanalles te gebeuren en dat volgen wij in de levens van deze twee mannen die ondanks hun o zo verschillende afkomst vrienden worden voor het leven. We volgen ze in de Eerste Wereldoorlog, we volgen ze in de Tweede Oorlog. We volgen ze in de opkomst van het fascisme, we volgen ze in de opkomst van het communisme. Kortom we krijgen op een geweldige manier een tijdsbeeld voorgeschoteld.

Dat over het verhaal. Maar er is meer. Want we zien een heel jonge Gerard Dépardieu (geweldig!) als zoon van de landarbeider, Robert de Niro als de zoon van de Padrone en Donald Sutherland, magnifiek gespeeld, als Attila, de fascistische voorman van de baas.

We moesten met elkaar een beetje op gang komen en af en toe was een plas-pauze nodig, maar verder hebben we ademloos gekeken. En nou is het mogelijk er een vervolg aan te geven, want er bestaat nog een prachtig epos over het Italië van ná de oorlog tot nu: La meglio gioventù, maar daarover later meer.

Een paar weken geleden schreef ik over 'Het ijzig hart' van Almudena Grandes. Dit boek speelt in Spanje en beschrijft hetzelfde tijdsbeeld. En dan zie je hoe de geschiedenis in Zuid-Europa parallel loopt, want ook 'Het ijzig hart' schetst de 20e eeuw maar dan in Spanje met de opkomst van de falangisten en de communisten en hoe dit het verloop van de geschiedenis heeft bepaald.

Misschien denk je, oude meuk, wat moet ik hiermee. Fout! Deze film gaat (onder nadere) over polarisatie en dat is juist uiterst actueel...

Reserveer Novecento in onze catalogus

Groen doen

2012-01-23T12:00:00.000+01:00

Milieubewust leven is geen makkie. Ik probeer het zelf ook een beetje: minder vlees eten (en dan alleen biologisch), bewust boodschappen doen (biologische schoonmaak spullen en eco eieren) en afval scheiden. Kost wat meer moeite, wat meer geld en soms moet je jezelf iets ontzeggen. Nu ben ik absoluut niet fanatiek maar ik schrik soms van mensen voor wie het milieu totaal geen issue is. Een beetje meer milieubewustzijn zou geen kwaad kunnen en het heeft vaak (denk ik) te maken met een gebrek aan informatie.

Daarom sprak mij het boek Groen doen van Marie-Claire van den Berg erg aan. Als journalist en jonge moeder van twee kinderen onderzocht ze de mogelijkheden voor haar en haar gezin om duurzaam en milieubewuster te leven. Ze verdiepte zich in allerlei zaken: groen autorijden, groene stroom, groene cosmetica, groen boodschappen, groen op vakantie, groene kleding, etc. Wat ik erg leuk vond is dat ze ook echt onderzoek doet: ze gaat naar een varkensfokker, een slachterij, een afvalverwerkingsinstallatie, koopt een aardgas auto en doet zelfs mee aan een actie van Greenpeace. Ze laat zich informeren maar blijft kritisch en vormt haar eigen mening. En het lukt om de ecologische voetafdruk van haar gezin rigoureus te verminderen.

Misschien zie je jezelf niet als 'groen' (dat geldt ook voor mij) maar wil je toch eens weten wat er mogelijk is om iets meer milieubewuster te leven dan is dit het perfecte boek. Alle aspecten komen langs, de do's en don'ts zijn al uitgezocht en het staat boordevol tips. Nog een tip: Bibliotheek Hengelo doet mee aan '1.000.000 druppels'. Dit is een nieuw landelijk project dat tot doel heeft een miljoen mensen duurzamer te laten leven. Kijk voor meer informatie op www.eenmiljoendruppels.nl.

Reserveer Groen doen in onze catalogus!

Chris Chameleon

2012-01-21T22:26:00.001+01:00

Chris Chameleon was de zanger van Boo!, een Zuid-Afrikaanse band die in Nederland veel vrienden heeft gemaakt. Nadat deze band is gestopt staat hij in z’n eentje op het podium.
Hij zingt en en vertelt verhalen in het Nederlands, Engels en Zuid-Afrikaans.
Zijn eerste soloplaat Ek Vir Jou gaat over de ontwikkeling van een liefdesrelatie, prachtige teksten ook.
Overigens hebben al zijn cd’s mooie, bijna literaire teksten in Engels of Zuidafrikaans, en deels op basis van gedichten van de Zuidafrikaanse dichteres Ingrid Jonker.
Zijn muziek is in heel uiteenlopende stijlen; ballads, ingetogen, vrolijk, wat serieuzer maar ook up tempo.

Dussss....als je van mooie liedjes en van taal houdt, gebracht door een innemende verteller met een onwaarschijnlijk soepele stem, kom dan naar zijn optreden op 10 februari in Bibliotheek Hengelo. En als je een cd koopt krijg je de herinnering aan een mooie avond er gratis bij.

De catalogus was helaas niet online tijdens het schrijven van deze blogpost. De linkjes naar de catalogus volgen daarom later.

Oost-Berlijns Dagboek- De laatste maanden van de DDR - Egbert Jacobs

2012-01-19T16:15:00.002+01:00

Egbert Jacobs was ambassadeur in Oost-Berlijn op het moment dat in 1989 de Berlijnse Muur viel. Jacobs volgde de ontwikkelingen met grote belangstelling en hield tussen maart 1989 en oktober 1990 een dagboek bij; Oost-Berlijns Dagboek-De laatste maanden van de DDR. Voor Jacobs brak een interessante tijd aan. Een paar maanden lang bevond Egbert Jacobs zich in Oost-Duitsland in het centrum van het wereldgebeuren. De West-Duitse bondskanselier Helmut Kohl werd juichend onthaald. De oostelijke CDU haalde in maart 1990 een „knetterende overwinning”, wat de weg plaveide voor de hereniging van Oost en West. „De socialisten waren er niet in geslaagd de mensen bang te maken voor de komende ellebogenmaatschappij.”
Het bleek een ware revolutie waarbij het leven van de bewoners van niet alleen de beide Duitslanden, maar zelfs Oost- en West-Europa radicaal is veranderde. Zelfs zodanig dat velen denken dat Das Leben der Anderen fictie is.
Jacobs bleef echter niet lang. In oktober 1990, na de hereniging met West-Duitsland, hield de DDR op te bestaan en was zijn stoel ineens overbodig en mocht hij het licht uitdoen op de Nederlandse ambassade.

Meer dan twintig jaar later heeft Jacobs zijn dagboek gepubliceerd. Jacobs schrijft over 'Bürgerinitiative', onderhandelingen tussen de grootmachten van toen, de slagvaardigheid van Helmut Kohl, de rol van Michaïl Gorbatsjov en nog veel meer. Enige voorkennis over deze historische tijd is wel handig bij het lezen van dit boek. Hij heeft de tekst letterlijk uit zijn dagboek overgenomen, zonder enige redactie. Dat maakt het af en toe wel lastig lezen vanwege de vreemde en soms onbegrijpelijke afkortingen. Maar als je geïnteresseerd bent in de ontmanteling van de DDR en het leven van een diplomaat (want hoe zien de dagen van een ambassadeur eruit?), is het zeker de moeite waard om te lezen.

Egbert Jacobs is inmiddels gepensioneerd maar kan er nog kleurrijk over vertellen. En dat gaat hij donderdagavond 2 februari zeker doen. Hij wordt geinterviewd door Remko Meddeler.

Egbert Jacobs was 9 november 2011 te gast bij Tijd voor Max. In de eerste 5 minuten is hij aan het woord.

Bekijk de video in andere formaten.

Het boek is helaas nog niet gerecenseerd door NBD/Biblion en dus ook nog niet beschikbaar voor openbare bibliotheken.

Het verloren symbool

2012-01-16T09:30:00.000+01:00

Ik ben laatst een beetje dom geweest. Had een lange treinreis en een avondje uit voor de boeg en wilde niet meer dan een simpel handtasje meenemen. Wat past daar dan in voor onderweg? Dus ik pakte het kleinste nog ongelezen boekje uit m'n kast: een dwarsligger van Het verloren symbool, de nieuwste van Dan Brown. Je weet wel, die van die pageturners Het Bernini mysterie en De Da Vinci code, die je natuurlijk allang hebt gelezen. Met die leuke symbooldeskundige Robert Langdon, die tegen wil en dank in allerlei wereldbedreigende avonturen wordt gestort. En die altijd, met behulp van een schone dame, een hoofd vol kennis en een beetje mazzel, net op tijd het geheim weet te kraken en de dader weet te vinden én vangen. Die van die films, die je natuurlijk ook allang hebt gezien.

Nou, die dus.

Dat was dom. Want vervolgens vergat ik bijna uit te stappen, was ik blij dat ik weer naar huis mocht en zat ik twee avonden gevangen op de bank in m'n kleine dwarsliggertje. Ik had het kunnen weten, ook dit verhaal heeft diezelfde ingrediënten, diezelfde spanningsopbouw, hetzelfde moordende tempo, diezelfde goeden en kwaden, diezelfde wendingen en helaas dus ook datzelfde stoor-me-niet-en-slapen-kan-morgen-ook-nog-wel gehalte. Misschien bouwt Dan Brown wat flauw voort op z'n succesformule, maar ik blijf het knap vinden dat je boeken kunt schrijven die je gewoon niet kunt wegleggen. De één heeft dat met de Bouquet Reeks, ik heb dat met deze trilogie. Het is nog even wachten op de film, maar daar zal ook alles wel aan kloppen. Net als die bij andere boeken leest dit als een script, je ziet alles al voor je.

Na Rome en Parijs wordt Robert Langdon dit keer naar Washington DC geroepen. Z'n beste vriend zit een beetje in de problemen en alleen Robert kan hem helpen door een oud geheim van de vrijmetselaars, dat verborgen zou liggen in Washington, te ontrafelen. Wat volgt is een wervelwind door de wetenschap, de grote religies, de geschiedenis van Washington, oude legendes, de tradities van de vrijmetselarij en heel veel symboliek. En meneer Brown weet dat allemaal weer zo aan elkaar te verbinden dat je alles geloofd. Het getal 33 zal nooit meer hetzelfde zijn. En daar moet ik het maar bij laten. Alle andere lessen mag je er mooi zelf uithalen. Ik ben blij dat ik weer 'vrij' ben, maar eerlijk is eerlijk, het was een lekkere gevangenis.

Reserveer in onze catalogus.

Randy Newman - Bad Love

2012-01-13T12:47:00.001+01:00

Gelijk nog maar zo'n 'vergeten album' dan maar (of ik moet me sterk vergissen natuurlijk): 'Bad Love' van Randy Newman. Over de artiest hoef ik vast niet veel te vertellen. Iedereen kent 'You can leave your hat on', maar het is de vraag of iedereen het ook van Newman zelf kent... De albums van Randy Newman volgen elkaar niet snel op: Bad Love kwam 11 jaar na de vorige studioplaat; de opvolger van Bad Love, 'Harps & Angels' weer 9 jaar daarna.
Het gaat hier echt om een 'liedjessmid': mooie composities, traditionele elementen, teksten vol humor, sarcasme en tederheid.

"Een van de beste, grappigste, intelligentse en ontroerendste songwriters van de afgelopen drie decennia. Met achteloos gemak hanteert hij pompeuze rock, New Orleans jazz, country, vaudeville en ballads van welhaast Gershwin-allure." (Oor)

En dit is dus ook weer zo'n juweeltje waar ik niemand meer over hoor. Na opnieuw beluisteren blijft deze muziek je pakken. Persoonlijke favorieten: 'Every time it rains' en 'I miss you'...
In maart dit jaar komt Randy Newman voor een tour naar Europa, en ook naar Nederland. Grijp de kans om deze man live te bewonderen!

Reserveer in onze catalogus

Mick Jagger - Goddess In The Doorway

2012-01-11T09:00:00.005+01:00

In de rubriek 'misschien wel vergeten albums' leek dit me er wel eentje: 'Goddess In The Doorway' van Mick Jagger. Volgens mij zag ik ooit eens een documentaire over de totstandkoming van dit album op tv.

Meestal trek ik mijn wenkbrauwen op als iemand een plaat maakt met diverse vakgenoten: op dit album werkt de Stones-zanger samen met onder andere Bono, Pete Townshend, Wyclef Jean en Lenny Kravitz. Ik ga me dan altijd afvragen of zo'n plaat dan nog wat wordt, met veel van die beroemdheden...

Maar het bleek een lekkere popplaat te zijn, die mij nog steeds wel kan bekoren. Het vierde solo-album van Jagger kwam in 2001 uit, en HUMO schreef toen onder meer dit:

De machtige mokerslag 'God Gave Me Everything', gezegend met een vette Lenny Kravitz-riff, blaast daarentegen iedereen moeiteloos van de sokken: nogmaals blijkt dat een goed lied niet meer dan drie akkoorden en één goeie yell nodig heeft. 'Hide Away' lijdt wat onder Jaggers fake Amerikaanse tongval, maar al bij al is dit aanstekelijk Caraïben-country met een falsetto-refrein waar ze in Nashville alleen maar van kunnen dromen. Ook 'Don't Call Me Up' beschikt over een bluesy maar tegelijk glorieus refrein waaruit blijkt dat zelfs een bijna zestigjarige die bij zijn geboorte in een vat testosteron gevallen is nog kan overlopen van romantische gevoelens.

Ik draaide de plaat begin deze week weer eens (na lange tijd, dat wel) en was opnieuw verrast. Reden om er weer eens wat aandacht voor te vragen.
En wie weet, toch maar eens vaker van die vergeten 'parels' opduikelen....

Reserveer in onze catalogus

Een boek per dag

2012-01-09T10:04:00.000+01:00

Stel je voor: een jaar lang elke dag een boek lezen. Dat is precies wat Nina Sankovitch heeft gedaan in Een boek per dag: een jaar vol inspiratie. De aanleiding voor dit project was het overlijden van haar lievelings zus Anne-Marie op 46-jarige leeftijd aan kanker. Nina Sankovitch is door dit overlijden kapot van verdriet en schuldgevoel. Ze probeert haar verlies te verwerken door hyperactief te worden en zich te ontfermen over haar ouders, druk te zijn met haar werk als juriste en met het runnen van haar gezin met 4 kinderen. Ze heeft het gevoel om alles uit het leven te moeten halen wat haar zus moest missen.

Maar ze merkt dat deze aanpak niet helpt haar verdriet om haar zus te verwerken en ze neemt daarom een drastisch besluit: "Ik had geprobeerd er voor weg te lopen, maar toen zou ik gaan proberen te lezen. Ik stelde mijn vertrouwen in Cyril Connolly: Woorden zijn levend en literatuur vormt een uitweg, niet uit maar naar het leven". Ze besluit een jaar lang om ieder dag één boek te lezen én er een recensies over te schrijven op haar weblog. Haar echtgenoot, kinderen, katten en de berg vuile was moeten maar even wachten.

In Een boek per dag doet ze verslag van haar leesjaar en hoe het lezen haar helpt om het leven weer vol vertrouwen op te pakken. Het boek is een mix van verhalen over zichzelf, haar kleurrijke familie en over een aantal boeken en dan vooral over de levenslessen die ze daaruit haalt. Ik vond het een heel inspirerend boek waardoor je zin krijg om (weer) te gaan lezen.

Reserveer Een boek per dag in onze catalogus

Het beroemde broer en zus boek - Ingmar Vriesema

2012-01-08T11:23:00.000+01:00

Nog op zoek naar een leuk cadeautje voor je broer of zus? Ik heb Het beroemde broer en zus boek van Ingmar Vriesema alvast gekocht voor de verjaardagen van mijn broer en zus.

Van de achterflap
Hoe is het om door het leven te gaan als de zus van Adolf Hitler? Of om minder goed te goochelen dan je broer Houdini? En hoe ziet je zangcarrière eruit als je de zus bent van Beyoncé? In Het beroemde broer & zus boek maken we kennis met mensen als Paula Hitler, Juanita Castro, Chris Jagger, Maja Einstein, Paul Wilders, Jack Churchill en Jeffrey Sneijder.
Hun namen klinken als een slechte parodie op een bekend merk. Maar het zijn echte mensen, met echte levens. Zonder hun beroemde broer of zus waren zij nooit geweest wie zij uiteindelijk zijn geworden, en andersom geldt dat natuurlijk net zo. Juist dat maakt de levensloop van die onbekende broers en zussen zo interessant.

Het is een leuk en fascinerend boekje over onbekende broers en zussen van beroemdheden vol weetjes en bijzondere verhalen. Ze hebben dezelfde achternaam en achtergrond en toch leiden ze een volstrekt ander leven. De ene Bin Laden is terrorist, de ander parfummaker. De ene Göring zal de geschiedenis in gaan als Jodenvervolger, de ander als Jodenredder.

Het beroemde broer en zus boek bestaat uit 47 korte hoofdstukjes van twee bladzijden, waarbij de broers en zussen zijn ingedeeld in vijf categorieën: rivalen, tegenpolen, volgers, voorbeelden en vertrouwelingen. Je leest het zo uit, ook al omdat het zo grappig is geschreven. “Sta je net op het punt je eigen parfumlijn te lanceren, vernietigt je broertje de Twin Towers,” begint het hoofdstuk over Yeslam bin Laden”.
Ook leuk….er staan veel foto’s in. Maja Einstein heeft dezelfde wilde witte haardos als haar broer en zoek de 10 verschillen tussen de gebroeders Ratzinger.

In oktober 2011 was Ingmar te gast bij Kunststof TV.

Bekijk de video in andere formaten.

Reserveer Het beroemde broer en zus boek in onze catalogus

Deadman - Take Up Your Mat & Walk

2012-01-05T15:34:00.001+01:00

Onder het motto 'albums die net niet in het jaarlijstje kwamen' kan ik nog wel even verder met het bespreken van mooie muziek. Dit is er zo eentje: 'Take up your mat & walk' van Deadman.

Als je van The Band houdt, dan is dit echt een cd om te beluisteren. Het was voor mij nog net even zo'n ontdekking voor het einde van het jaar (net als de eveneens in 2011 verschenen live-cd, die ook de moeite waard is).

"Vind je Dawes ook zo goed? Dan kun je deze CD blind aanschaffen. Hij scheert langs de scheidslijnen van de klassieke countryrock. The Band is daarbij het voornaamste referentiepunt, vanwege de losse 'swagger', de samenzang en de rollende Hammond. The Jayhawks is de volgende vergelijking, luister maar naar "This Old World’s Not Gonna Change", waarna we bij een contemporaine band als Dawes aanbelanden. De band uit Dallas, Texas levert tien heerlijke countryrocksongs af die zijn opgetrokken uit warmbloedige orgels, twangende Telecasters en fraaie harmoniezang. Ouderwets en beslist retro is Deadmans countryrocksound: precies waar wij van smullen. Een licht swampy toets, een zweem countrysoul en bakken vol seventies countryrock." (Muziekbank)

'Warmbloedige orgels en twangende Telecasters'... Ze weten wel waar ze mij mee kunnen inpakken! Voor de liefhebbers: de band komt naar Nederland en is zelfs te bewonderen 'om de hoek' in Oldenzaal op 2 mei in de Cobblestone Club. Dat wordt ouderwets genieten...
Tot ziens daar dan maar weer!

Reserveer in onze catalogus

Het verhaal van een soldaat

2012-01-02T09:00:00.000+01:00

De boodschap was duidelijk: dit concert zou maar één keer plaatsvinden. En het zou bijzonder zijn. Nog voordat de ernst van deze zaak bij me binnendrong had ik al een kaartje in huis. Dus ik was veilig, ik zou erbij zijn. En dat bleek geen vergissing.

De Russische componist Igor Stravinsky schreef in 1918 L' Histoire du Soldat. Een soort melodrama, om te lezen, te spelen en te zingen, voor een spreker, twee acteurs, een danseres en een klein kamerensemble van zeven instrumentalisten. Het libretto kwam van Charles-Ferdinand Ramuz. Over een soldaat die twee weken van het front mag, op weg naar huis de duivel tegen het lijf loopt, zijn viool ruilt voor een onnoemelijk groot fortuin en met wie het slecht afloopt. Sindsdien is het in vele talen vertaald en in vele bezettingen en uitvoeringen gespeeld. Met en zonder tekst, met en zonder ballet.

Violiste Janine Jansen vroeg de Antwerpse schrijver Bart Moeyaert (je weet, ik ben nogal een fan) om voor haar kamermuziekfestival een bewerking van dit libretto te maken. Hij zei ja, gelukkig. In zijn jaaroverzicht van 2011 schrijft Bart dat hij dacht dat dat geen grote problemen kon opleveren, maar dat hij zich daarin schromelijk had vergist, want hij had 'buiten Stravinsky gerekend'. Maar ik kan je verzekeren, hij slaagde met vlag en wimpel, want hij had buiten Moeyaert gerekend.

Ik zat 85 minuten op het spreekwoordelijke puntje van m'n stoel. Men klaagde na afloop over de hitte, ik heb het niet gevoeld. Het zal de lichtheid van z'n woorden zijn geweest, het dansende van de poëzie, het sprankelende van de muziek, het zachte van z'n vertelkunst, het plezier van de muzikanten. Het was als een warm bad dat je draagt, dat was wat het was. Mensen moeten niet zeuren. Ik hoorde nog meer na afloop. Dat de tekst in boekvorm uitgegeven gaat worden. Omdat ik dat van meneer Moeyaert zelf hoorde heb ik dat heel goed in m'n oren geknoopt. En die knoop gaat er niet uit voordat ik dat boek in handen heb.

Maar grote kans dat ik tegen die tijd de tekst al uit m'n hoofd ken, zoals de noten nog in het geheugen van m'n vioolvingers rusten. Want Radio4 heeft rekening gehouden met alle liefhebbers die er niet waren en nieuwelingen die graag kennismaken. Klik op de foto (of hier) en dompel je onder in de live-opname die via stream op internet te volgen was.

Kadootje.
Gelukkig nieuwjaar!

Voor meer uitvoeringen hieronder een paar hoogtepunten uit onze collectie.
Klik op de link voor informatie en om te reserveren.

Black Swan

2011-12-28T11:16:00.000+01:00

De laatste twee weken van het jaar biedt de TV ons een overdaad aan films. Soms zitten er echte toppers bij, vaak heeft het een hoog gezelli-gehalte. Ik screen de zenders wel even af voor het geval dat, maar verder val ik gewoon terug op onze collectie waar ik uiteindelijk altijd wel aan mij trekken kom als het om een mooie, goede, vrolijke, of waar-ik-maar-zin-in-heb film. Het is net als met boeken: eigenlijk moet je een gevarieerd pakketje in huis hebben, zodat je kunt kiezen en altijd iets hebt waar je op dat moment zin in hebt.

Ik had Black Swan van regisseur Darren Aronofsky en met Natalie Portman nog liggen. Natalie Portman won met deze film voor haar rol als Nina een Oscar als beste actrice. Ik was op voorhand gewaarschuwd: dit is geen gemakkelijke film, maar zo tussen de kerstdagen en Oud & Nieuw moet het kunnen.

Black Swan gaat over passie, druk, concurrentie, op kinderen geprojecteerde verlangens van ouders en nog veel meer. Black Swan gaat ook over dansen, ballet om precies te zijn en wel klassiek ballet. Nina krijgt de kans om de hoofdrol te dansen in Het Zwanenmeer van Tsjaikovski onder leiding van Thomas. De uitdaging voor Nina, een schitterende danseres die streeft naar absolute perfectie, zit in het vertolken van de witte (gevoelig en ingetogen) én de zwarte zwaan (duister en sensueel). Deze twee rollen worden in de regel door twee verschillende danseressen vertolkt, omdat ze twee zo verschillende karakters uitbeelden. Met zijn onorthodoxe methodes probeert Thomas Nina tot het uiterste te laten gaan.

Waar dit toe leidt moet je zelf gaan bekijken! Ik had in ieder geval ruim na het zien van deze film nog een knoop in mijn maag. En dat komt niet alleen door het verhaal. Het is ook de muziek, de dans, het kleurgebruik... Ik weet in ieder geval zeker dat ik nooit meer op dezelfde manier naar de muziek van de laatste zwanendans zal luisteren.

Reserveer Black Swan in onze catalogus

Hoezo, geraniums!

2011-12-27T11:57:00.000+01:00

Tussen 2010 en 2013 zal 20% van de Nederlanders de arbeidsmarkt verlaten omdat ze met pensioen gaan. Wauw, de vergrijzing slaat toe! Dit betekent voor honderdduizenden mensen een drastische verandering in hun leven. Er wordt altijd een beetje lacherig over gedaan maar het is natuurlijk best wel heftig als je ineens niet meer hoeft te werken. Maar geen nood: Hoezo, geraniums: stoppen met werken en verder komt te hulp!

Anneke de Blok sprak met meer dan 100 mannen en vrouwen over stoppen met werken, de consequenties en de mogelijkheden. Dus het zijn echte ervaringen die zijn verwerkt in een groot aantal onderwerpen zoals afscheid nemen op je werk, sociale contacten, vrijwilligerswerk, relaties, bijbanen, reizen, financiën en gezondheid. Een conclusie van Anneke de Blok na alle interviews was dat "de senior" niet bestaat: iedereen ervaart stoppen met werken op een andere manier, met eigen bezigheden, interesses, achtergronden en leef omgeving. Maar tegelijkertijd leverde al deze gesprekken een schat aan ervaringen en ideeën op waar iedereen wat mee kan.

Dus als je zelf met binnenkort met pensioen gaat raad ik je aan dit boek eens door te nemen. Of misschien is het voor werkgevers wel een idee om het standaard bij de afscheidscadeautjes te doen. Er is trouwens voor senioren in Bibliotheek Hengelo ook plenty te doen: volg bijvoorbeeld eens een van onze computercursussen (ook gegeven door SeniorWeb Hengelo) of neem deel aan de cursussen van de HOVO (Hoger Onderwijs voor Ouderen)!

Reserveer Hoezo, geraniums! in onze catalogus

Fijne feestdagen!

2011-12-22T10:26:00.000+01:00

De redactie van Bieblog Hengelo wenst u fijne kerstdagen en een heel goed 2012!
Op naar weer een nieuw jaar lezen, luisteren, kijken en beleven...

Imaginaerum by Nightwish

2011-12-19T10:00:00.001+01:00

Beste lezer, ik ga je mogelijk laten schrikken, dan weet je dat vast. Durf je het aan? Oké, daar gaan we.

Voor wie mij als blogger of in real life niet kent hier even mijn CV in drie kernwoorden: violist in ruste, praktiserend bibliothecaris en yoga-student for life. Een globale karakterschets laat zich ook samenvatten in drie woorden: rust, reinheid en regelmaat. Aangenaam kennis te maken.

Mijn muzikale voorkeur begon keurig met alle Top40 hits, maar de laatste 20 jaar werd m'n honger alleen nog gestild door een veelkleurig palet van klassieke meesterhits. Laat ik zeggen alles tussen Bach en Philip Glass. De volumeknop kreeg pas een zwaai bij de Symfonische dansen van Rachmaninov en het huis liet zich geweldig poetsen op het emotionele geweld van Sjostakovitsj. Dat er bij mij iets aan het veranderen is blijkt wel uit m'n jongste muzikale bijdrage op dit blog, waarin ik chantende Tibetaanse monniken in het zonnetje zette.

Goed, ik heb dus een lieve vriendin, met een aandoenlijke passie voor de Finse metalgroep Nightwish. Ik ben dol op mensen met passies, dus ik luister altijd aandachtig naar haar levendige verhalen over de fantastische concerten, over de perikelen in de band bij het wisselen van zangeres en over alle plannen voor een nieuwe cd. Begin deze maand was het eindelijk zover, die nieuwste cd Imaginaerum kwam via de post binnen. Haar facebookpagina was vanaf dat moment een feest vol berichten van hilarische fans. Ze hadden het over een muzikale wereldreis: metal, jazz, celtic, ballad, poëzie en dat alles verrijkt door beroemde solisten, het Londens symfonieorkest en een groot koor en kinderkoor. Pardon?! Dus ik zeg tegen die vriendin: "oké, nu ben ik ook nieuwsgierig, kom maar op met die cd". En tot haar grote vermaak was ik nog enthousiast ook, had ze zomaar een classical metalhead van me gemaakt!

Maar zonder gekheid, dit is echt heel lekker. De bandleider, toetsenist en componist van de groep, Tuomas Holopainen, heeft zich helemaal uitgeleefd op deze muziek bij de gelijknamige film, die in 2012 uitkomt. Dit is geen liedjes schrijven, dit noemen we componeren. En dat hij z'n weg in 'mijn' muziekwereldje ook wel kent blijkt uit de parallellen die ik hoor met zoiets als de Sacre van Stravinsky (hier in een bijzondere uitvoering met een ballet van paarden, krijg je d'r gratis bij). En misschien moet Tuomas zich ooit nog eens verdedigen voor plagiaat. Luister maar naar het openingsakkoord van hun lekkere Scaretale en doe dat ook eens bij de Carmina Burana. Ik bedoel maar.

De cd laat zich luisteren als een verhaal. Niet voor niets ligt er een filmscript aan ten grondslag. Mijn classical metalhart geniet het meest van het instrumentale Arabesque en het grootse slot-epos Song of myself. Maar het openingsnummer Storytime nestelt zich ook als een heerlijke Oorwurm in je hoofd. Hieronder als bewijs een mooi filmpje bij dit nummer, waarin je gelijk wordt getrakteerd op the making of van de bijbehorende film.

Nee, ik loop nu niet headbangend al poetsend door het huis, maar m'n huis is wel in now time spik en span! En ik ga niet mee naar het volgende concert, dat is een iets te grote aanslag op m'n rust, reinheid en regelmaat. Maar vriendin en ik hebben wel een date als de film draait. Want kijk, film is dan weer mijn passie. Zo is de cirkel rond en dender ik lekker rockend de feestdagen en het nieuwe jaar in. Proostend op alle veranderingen die nog komen gaan!

Reserveer in onze catalogus.

Eck's Jaarlijstje 2011

2011-12-16T12:22:00.003+01:00

Het lange wachten wordt weer beloond: hierbij mijn jaarlijstje met de mooiste platen van 2011. Zoals gebruikelijk volledig gebaseerd op persoonlijke voorkeur, niet rekening houdend met verkoopcijfers, populariteit of media-aandacht. Recensies zijn ook weer deskundig geselecteerd en gejat, met bronvermelding uiteraard...

Enige criterium voor opname in de lijst: te leen bij de bibliotheek (en da's op zich alweer jammer, want daardoor halen een paar geweldige albums het (nog) niet).
Excuses dus voor Rod Picott, Will Hoge, Rachel Harrington en Steve Azar, die anders zonder meer in het rijtje zouden staan. Maar wat niet is, kan nog komen natuurlijk!

Het is een top 15 geworden dit jaar. En ik hoor je al denken: is dat niet gewoon omdat het anders te moeilijk kiezen was? Ja, dat is ook waar...

Ook deze keer is de lijst voorzien van een link naar Spotify, waarbij iedereen weer van harte is uitgenodigd om de titels die ik, om wat voor reden dan ook, niet heb opgenomen alsnog toe te voegen. Wel fijn om in dat geval even in een reactie onder dit bericht aan te geven welk album je hebt toegevoegd en waarom.
Listen & Enjoy!

1. Jeffrey Foucault - Horse Latitudes
Jeffrey Foucault is de absolute nummer 1 voor mij. Dit vind ik nou genieten... In mei van dit jaar live gezien met Mark Erelli (zie mijn jaarlijstje van vorig jaar); in februari 2012 weer in Nederland met band: gaat dat zien in Oldenzaal op 1 februari! En waarschijnlijk diezelfde middag bij Popeye in de winkel alhier in Hengelo...

"Neem maar van mij aan dat de nieuwe Jeffrey Foucault niet tegenvalt. Hoe kan het ook anders, zou je kunnen zeggen. De man weet – wederom - de juiste componenten vakkundig aan elkaar te smeden. Foucault weet een eigentijdse droge sound te maken, waarbij zijn gitaarspel een steeds dominantere positie inneemt. Niet dat zijn gitaar deze plaat teveel kleurt, maar dat de man gegrepen wordt door dit instrument moge duidelijk zijn. Hij geeft kleur aan zijn muze. Wordt daarbij (vanzelfsprekend!?) terzijde gestaan door echtgenote Kris Delmhorst, evenals door een stelletje gerenommeerde musici: Eric Heywood, Bill Conway en Jennifer Condos. Bovendien is niemand minder dan oudgediende Van Dyke Parks (toetsen en accordeon) van de partij op Horse Latitudes.
Eindejaarslijstjes waarbij een recensent slechts 10 titels mag noemen zijn niet meer van deze tijd. Een veelvoud aan kwalitatief sterke platen verschijnt, zowel van nieuwkomers als veteranen. Horse Latitudes zal ongetwijfeld bij velen hoog eindigen, en terecht. Foucault kent een kunstje, eentje waarop ik nog niet uitgekeken (wellicht beter: “uitgeluisterd”) ben. Zeer smaakvolle plaat. MOOI!"
johnnysgarden.nl

2. Oh Susanna - Soon The Birds
"Liefde, verlies en verlangen zijn de tijdloze thema’s die de Canadese singer-songwriter Suzie Ungerleider omzet in liedjes die eerst wat gewoontjes overkomen, maar na verloop van tijd naar de strot grijpen. Oh Susanna, haar artiestennaam, komt op Soon The Birds (Continental Song City/Munich) behoorlijk in de buurt van de opdracht die ze zichzelf heeft verstrekt, het schrijven van nummers die met verloop van tijd alleen maar beter worden. Met begeleiders die uit respect voor de teksten bijna bedeesd spelen, wordt hier iets gecreëerd dat niet alleen smaakvol is, maar ook de diepte van de emoties weet te raken. Oh Susanna heeft een folkstem met een lichte countrysnik die forceren overbodig maakt. Dat ze op enkele nummers toch net iets te scherp de hoogte inschiet is haar vergeven. Banjo, viool, steelgitaar, toetsen en blazers poetsen dat bezwaar weg."
altcountry.nl

3. John Hiatt - Dirty Jeans & Mudslide Hymns
Als er een album van Hiatt verschijnt, kan dat niet anders dan een hoge notering in mijn jaarlijstje opleveren. Het wachten is weer op een fraai concert in Nederland. De man blijft boeien!

"Het wordt bijna een saai verhaal maar de Amerikaanse singer/songwriter John Hiatt lijkt, in de herfst van zijn carrière, geen matige plaat meer te kunnen maken. Zijn in de countryrock gewortelde songs zijn altijd van betekenis en weten immer de juiste snaar te raken. Op zijn twintigste studioalbum werkte Hiatt samen met producer Kevin Shirley die vooral thuis is in de hardrock en werkte met groepen als Aerosmith en Led Zeppelin. Wellicht zorgde Shirley ervoor dat de singer/songwriter en zijn drie begeleiders klinken als een hechte no-nonsense band. Ieder nummer lijkt in een paar takes op de band gezet, uitgevoerd zonder tierelantijnen en in dienst van de met doorleefde stem gezongen songs van Hiatt. De plaat opent lekker stevig met Damn This Town terwijl Hiatt met Don't Wanna Leave You Now laat horen dat hij ook het schrijven van een soulvolle ballad niet is verleerd. Liefhebbers van de man kunnen zich opnieuw laven aan een uitstekend album."
Muziekweb

4. Gillian Welch - The Harrow And The Harvest
Gillian Welch is wat mij betreft verantwoordelijk voor het hoogtepunt dit jaar als het gaat om concerten. Wat was het imponerend in Paradiso begin november... Vandaar een opname van dat optreden hieronder.

"The Harrow And The Harvest is een uiterst sobere plaat waarop een akoestische gitaar en de stemmen van Gillian Welch en David Rawlings de belangrijkste en vaak ook de enige ingrediënten zijn. Gillian Welch en David Rawlings zijn nog altijd meesters in sorteren van maximaal effect met minimale middelen, waardoor ook The Harrow And The Harvest uiterst sober maar toch vol klinkt. De stemmen van Welch en Rawlings kleuren zo mooi bij elkaar dat eigenlijk iedere instrumentatie overbodig is. Ook op The Harrow And The Harvest citeert Gillian Welch weer nadrukkelijk uit de archieven van de stokoude folk uit de Appalachen, maar een aantal andere songs is hoorbaar geïnspireerd door de muzikale tradities uit het diepe Zuiden van de Verenigde Staten. The Harrow And The Harvest bevat 10 tracks en ze zijn allemaal even mooi. Bij beluistering van de vijfde plaat van Gillian Welch valt op dat ze er dit keer ook in slaagt om de aandacht vast te houden in langere tracks, wat gezien het uiterst sobere karakter van haar muziek een knappe prestatie is. Ik had maar één luisterbeurt nodig om betoverd en ontroerd te worden door de nieuwe plaat van Gillian Welch en sindsdien is The Harrow And The Harvest alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Gillian Welch en David Rawlings doen op de zo langverwachte nieuwe plaat eigenlijk niets nieuws, maar doen hetgeen dat ze doen nog een stuk beter dan in het verleden. Of Gillian Welch inderdaad is getroffen door een jarenlange writer’s block zullen we waarschijnlijk nooit zeker weten, maar dat ze deze writer’s block inmiddels overwonnen heeft staat na beluistering van The Harrow And The Harvest als een paal boven water. Gillian Welch is niet alleen terug, maar levert als je het mij vraagt ook direct de mooiste rootsplaat van het jaar af. Bijzonder indrukwekkend."
dekrentenuitdepop.blogspot.com

5. Eilen Jewell - Queen Of The Minor Key
"Het zingen gaat Eilen Jewell zo makkelijk af, dat ze moeiteloos van de ene stijl naar de andere kan switchen. Op Queen Of The Minor Key (Signature Sounds/Continental Record Services/Munich) beweegt ze zich van een jazzy salonsfeer naar krolse rockabilly en ouderwetse country. Zo makkelijk als ze zingt ging het schrijven van de nummers deze keer niet. De artieste uit het Amerikaanse Boston had te kampen met een writers block, dat ze overwon door zich af te zonderen in een kleine hut ergens in de wildernis van Idaho. Inmiddels is haar zelfvertrouwen weer helemaal terug, getuige de albumtitel. Dat ze de koningin van het mineurakkoord kan zijn, is in belangrijke mate ook het werk van haar uitstekende begeleiders. Slepend spel en dan opeens weer stuiterend. Het is vooral gitarist Jerry Miller die met losse lusjes de coole jaren vijftig om de hippe sixties (denk aan de sfeer van een tv-serie als Mad Men) legt. Surfgitaren die cocktailglazen laten omvallen. En dan die stem van Eilen Jewell: vol hunkering, maar toch ook altijd op afstand."
altcountry.nl

6. Stephen Simmons - The Big Show
"The Big Show" is weer een erg overtuigende plaat geworden. Een plaat waarop Stephen Simmons wederom overtuigt met de ene na de andere prachtsong. Muziek die wel wat heeft van Steve Earle en Townes van Zandt, heeft Simmons toch ook een duidelijk eigen geluid, al is het maar dankzij zijn rauwe doorleefde strot en zuiderlijke tongval. Een geluid dat op "The Big Show" omwille van de sobere instrumentatie een stuk beter klinkt dan op zijn voorgangers en dat komt de kwaliteit van "The Big Show" zeer ten goede. Iedereen die bij de vorige platen van Stephen Simmons nog twijfelde, zal na beluistering concluderen dat Simmons definitief moet worden geschaard onder de betere singer-songwriters van het moment.(..) Het wachten op dit nieuwe album wordt wel degelijk beloond met een prachtplaat vol mooie sterke maar toch eenvoudige pure liedjes waarvoor Stephen nu al een zevental jaren bekend staat. Teksten vrijwel allen van Stephen's hand variëren in onderwerp, maar gaan veelal over allerdaagse dingen. Maar "The Big Show" is vooral een conceptenalbum over het leven van een clown met zijn rondtrekkende circus. Het behandelt het onderzoek naar liefde, de betekenis van het leven, de droom van erkenning en het sterke verlangen om rond te zwerven zover van huis alsook alle grote thema's van het kleine stadsleven tussen het gelach van het publiek en de eenzame nacht. Aldus, verwijst "The Big Show" niet alleen naar de korte tijd onder de spot lights maar dient zijn visie als metafoor voor het leven zelf. Wederom verplichte kost voor de americana liefhebber!"
rootstime.be

7. Henrik Freischlader - Still Frame Replay
Mijn bluestip van dit jaar: verrassend goeie plaat van topgitarist Henrik Freischlader. Doet bij een paar nummers ook wel wat aan John Mayer denken. Vooral ook fijne muziek voor in de auto (maar wel letten op je rechtervoetje...).

"Na zijn laatste studio CD -Recorded By Martin Meinschaefer- , die vooral zeer bluesy en puur was, dan nu de opvolger Still Frame Replay. Zoals Henrik al zei in de vooraankondiging, is deze steviger en rockt meer. Het accent ligt meer op steviger gitaarwerk en een meer op de voorgrond tredende ritmesectie. Zijn markante stem blijft ook hier imponeren, vooral in de rustiger nummers. Het is een CD geworden waarin verschillende muziekstijlen zoals rock, jazz, funk, soul en balladeblues aan elkaar gesmeed worden door die ene muziekstijl waaraan Bluesmagazine haar naam ontleent: de blues (en beyond dus). Dit levert een CD op die erg divers is.
Martin Meinschaefer was weer verantwoordelijk voor de analoge opnames, wat een vol en warm geluid geeft. De CD begint met de rockende titeltrack Still Frame Replay waarin vriend en collega Joe Bonamassa met een geweldige solo de toon zet. De beukende drums, de scheurende gitaren en die karakteristieke stem maken het rock puur. Longer Days heeft een heerlijke groove met een strak ritme. Een jazzyswing kenmerkt Come On My Love en kan zo uit een donkere jazzclub uit vroeger tijden stammen. In What’s My Name komt de soulvolle zangstem van Henrik vol tot uiting op weer die lekkere groove. Dan zijn we bij , voor mij een van de absolute hoogtepunten: de schitterende slowblues In Memory of Your Love. Weergaloos mooi gitaarspel, diep, gevoelig. Dit nummer raakt me enorm: ja, muziek blijft emotie. Gentlemen heeft wat funk, wat Carribisch, wat Cubaans in zich, weer helemaal anders. Dan naar de volgende rocker If I Could Only Be Myself: mooi scheurend gitaarwerk overgaand in de slow ballade I’ve Got It Good en die is groovend en relaxt met een puntige solo. Het volgende nummer Growing Old is voor mij de minste van de CD, heel erg rustig en wat eentonig. De laatste 2 nummers maken het weer helemaal goed: Do Did Done heeft een geweldig heavy intro waarbij die unieke combinatie van Henrik’s stem en gitaarspel in elkaar vloeien. De afsluiter Look At That Fool is een waardige. Een heel afwisselende mix van rustig en hard met mooie zang en koortjes. Ik raad een ieder dan ook aan deze CD te gaan beluisteren en oordeel zelf. De man blijft uniek."
bluesmagazine.nl

8. Joe Henry - Reverie
Voor mij de ultieme zondagochtend-muziek. Ochtendzonnetje door het raam, geurend kopje koffie, niks hoeft. Heerlijke plaat!

"Reverie is de opvolger van het met louter superlatieven ontvangen Blood From Stars uit 2009. Op Blood From Stars verruilde Joe Henry zijn jazzy geluid voor een bij vlagen stevig bluesgeluid dat door het formeren van een uit de kluiten gewassen band behoorlijk vol klonk. Hoewel op Reverie vrijwel dezelfde muzikanten zijn te horen als op Blood From Stars (alleen de blazers ontbreken dit keer), klinken beide platen totaal anders. Reverie is een akoestische plaat waarop Joe Henry de gedrevenheid van zijn voorganger heeft verruild voor totale ontspanning. Op Reverie wordt losjes gemusiceerd en lijkt nauwelijks aandacht besteed aan de productie. Schijn bedriegt, want zeker wanneer je de plaat met de koptelefoon beluistert hoor je uit hoeveel lagen de muziek van Joe Henry bestaat en hoe knap het allemaal in elkaar steekt. Het is nog altijd muziek die haar geheimen maar mondjesmaat prijs geeft; waarschijnlijk de belangrijkste reden voor het bescheiden succes dat Joe Henry met zijn platen weet te oogsten. Ook Reverie is weer een plaat die je moet ondergaan en die je op je in moet laten werken, waarna de ene na de andere prachtsong zich openbaart. Op Reverie bestrijkt Joe Henry de Amerikaanse rootsmuziek in de breedste zin van het woord, waarmee de plaat zich bijna laat beluisteren als een retrospectief op zijn imposante oeuvre. Het is wederom geen makkelijke plaat, maar een ieder die er de tijd voor neemt zal getuige zijn van het tot volle wasdom komen van het zoveelste meesterwerk van Joe Henry."
dekrentenuitdepop.blogspot.com

9. Amos Lee - Mission Bell
"Zes jaar geleden was het de uit Philadelphia afkomstige Amos Lee die iedereen overrompelde met zijn gelijknamige debuutalbum op Blue Note. In de slipstream van het succes van Norah Jones op hetzelfde label kregen andere jonge singer-songwriters ook kansen hun talent te laten horen. De mix van folk, soul en jazz die Lee liet horen bleek al snel onweerstaanbaar. Zijn fijn rasperige stem en zijn rijke songs bleken tijdloos en met de 2 albums die hij na zijn markante debuut uitbracht, werd zijn talent alleen maar meer bevestigd.
Dat Lee nog veel meer in petto had was al snel duidelijk. Met de hulp van de mannen van Calexico, de band die als geen ander country, folk en mariachi op een bijzonder sfeervolle manier weet samen te smelten, komt Lee nu op Mission Bell tot grote hoogten. Calexico’s Joey Burns zat voor het album achter de knoppen en speelt mee op, net als zijn maatje John Convertino. Daarnaast zijn er fijne gasten, zoals Lucinda Williams, Priscila Ahn, Sam Beam (Iron & Wine) en Willie Nelson uitgenodigd om de songs van Lee te verfraaien. Maar het gaat natuurlijk om de songs van Lee en die worden over de jaren alleen maar beter en rijker.
Het album begint nog ingetogen met El Camino maar juist met songs als Windows Rolled Down, Violin en vooral Flower komen de grote kwaliteiten van Lee goed uit de verf. De instrumentatie in de songs klinkt rijk en vloeiend, zijn stem als een soulbaken daartussen in. En gedurende het album worden de songs alleen maar mooier. Het zuidelijke karakter wat de songs van Calexico zo goed past, heeft producer Burns op een geweldige manier naar de songs van Lee weten te vertalen. De folk, soul en jazz die we van Lee kenden is met country elementen verrijkt en het past Lee uitstekend. Met een lekkere soulkraker als Jesus en een popsong als Hello Again, compleet met mariachi style blazers, laat Lee zijn klasse horen. En ook het duet Clear Blue Eyes met Lucinda Williams is een emotievolle aangelegenheid.
Met Mission Bell overtreft Lee zich op alle fronten en maakt hij zijn meest fascinerende album tot nu toe."
writteninmusic.com

10. Romi Mayes - Lucky Tonight
'Wat een wijf!' zegt John Gjaltema over Romi Mayes op altcountry.nl, en daar sluit ik me bij aan... Wel erg jammer dat ze onlangs concerten in ons land moest afzeggen in verband met ziekte. Maar ze komt het goed maken. Gelukkig maar! Kijk ook eens op YouTube naar de serie 'on the road-films' onder de titel 'The Adventures Of Mayes And Nowicki'. Als je dan niet in de stemming komt...

"Een live-album met nieuwe nummers: het is niet heel gebruikelijk. Het enthousiasme in The West End Cultural Centre in het Canadese Winnipeg is er niet minder om. Terecht, want het derde album van de Canadese singer-songwriter Romi Mayes, Lucky Tonight, overtuigt vanaf de broeierige opening 'Easy on You' tot aan het ingetogen slotwoord 'I Will'.
Samen met de uitstekende sologitarist Jason Nowicki trakteert Mayes de zaal op tien kakelverse nummers. Af en toe trommelt Ken McMahon mee of is er de tweede stem van Jaxon Haldane. Mayes begeleidt zichzelf op gitaar en bespeelt in 'I Will' – voor het eerst in haar leven live – de piano. Sterkste troef blijft haar doorleefde, licht krakende stem die goed gedijt bij de stoere blues en country.
Romi Mayes is een vrijgevochten dame die niet met zich laat sollen: over haar gevaarlijke inborst verhaalt ze in 'Don't You Mess with Me' en in 'After the Show' en 'Lucky Tonight' bezingt ze vrijpostig de vleselijke liefde. Haar gevoelige kant toont ze in 'Heavy Heart' en in het prijsnummer 'Ball and Chain'. Lucky Tonight is een prima album dat liefhebbers van Lucinda Williams en Mary Gauthier zeker zal bekoren."
kindamuzik.net

11. Ryan Adams - Ashes & Fire
Prachtig album dat niet mag ontbreken. Wat ik me wel afvraag is waarom Ryan Adams zo enorm populair is, en bijvoorbeeld bij Giel op radio 3 komt. Het is toch niet bepaald de muzieksoort die je vaak voorbij hoort komen. Waarom dan Foucault niet? Nou ja, zal wel aan mij liggen... ;-)

"Op verschillende plaatsen op het internet kun je lezen over de Ryan Adams-moeiheid die langzamerhand in de fans en volgers is geslopen. In combinatie met zijn bandeloosheid en drugs- en drankgebruik, was het de afgelopen jaren niet eenvoudig Adams te volgen in zijn productiedrang; niet alles was even evenwichtig. Ryan Adams leek min of meer de weg kwijt; leek zijn immense talenten te vergooien. Maar Ryan Adams kwam tot inkeer. Hij huwde actrice Mandy Moore in 2009 en herpakte zich. Dit heeft nu geresulteerd in zijn meest aansprekende werk sinds vele jaren: Ashes & Fire, verschenen op zijn eigen Pax-Am-label. Adams keert in songs, sfeer en sound terug naar de start van zijn solocarrière. Mede verantwoordelijk hiervoor is Glyn Johns, legendarisch producer van klassiekers van The Rolling Stones. The Who en The Eagles. Hij zorgt voor een ouderwets countryrockgeluid waarin opvallend veel piano en zoemende Hammond de boventoon voeren. Een schitterend geluid. Adams klinkt gevoelig, empathisch en oprecht in de elf hartverwarmende singer-songwritersliedjes die alle een fraai klankkleurenpalet kennen. Akoestische gitaren, pedal-steel, piano, Hammond, strijkers en een enkel prachtig gedoseerde gitaarsolo zijn het decor waarin Adams ten volle tot zijn recht komt. Melancholie, ziel en schoonheid zijn weer helemaal terug in het werk van degene die een decennium geleden bestempeld werd als de meest talentvolle singer-songwriter van zijn generatie. Gek genoeg en wellicht onverwacht bewijst dit Ashes & Fire elf jaar na dato deze stelling ten volle. Een grandioze terugkeer derhalve."
altcountry.nl

12. The Band Of Heathens - Top Hat Crown & The Clapmaster's Son
Ok, ok, niet zo overweldigend als de vorige (zie jaarlijstje 2009), maar nog steeds een puike band, die je vooral ook live moet zien.

"Afgaande op de diverse meningen van Altcountry.nl-volgers op One Foot In The Ether, het vorige album van The Band Of Heathens, roept de rootsrockband uit Austin, Texas nogal tegenstrijdige reacties op. Een recensie van het nieuwe album, Top Hat Crown & The Clapmaster’s Son (Blue Rose/Sonic Rendezvous), lijkt dan ook wat weg te hebben van balanceren op het slappe koord. Al is een mening maar een mening, en is ieders oordeel valide. Enfin, ik heb sterk het gevoel dat de uiteenlopende meningen wel eens te maken kunnen hebben met het feit dat er maar liefst drie zingende, gitaarspelende songschrijvers in The Heathens zitten: Gordy Quist, Ed Jurdi en Colin Brooks. Dat kan bijna geen coherent album met een eenduidige identiteit opleveren. Daartegenover staat echter afwisseling en variatie – een andere zanger, een ander geluid. Ikzelf heb een voorkeur voor zang en compositie van Gordy Quist, al laat dat allemaal onverlet dat ik het derde studioalbum van The Band Of Heathens nog maar, een sterke plaat vind die vooral teruggrijpt op de sound van Little Feat. De Texanen weten het slidegitaar-geluid van Lowell George en de stompende groove van de uitgebreide Little Feat-bezetting dicht te benaderen. Het moet ook gezegd dat er op Top Hat Crown & The Clapmaster’s Son best wel wat easy going liedjes te vinden zijn. Anderzijds zijn tracks als Medicine Man, The Other Broadway en Hurricane ronduit voortreffelijk. En dus ga ik gewoon weer voor de bijl voor de swingende rootsrock van dit toch wel bijzondere kwintet."
altcountry.nl

13. Lucinda Williams - Blessed
"Maak je jarenlang liedjes over ellende en depressies en dan opeens heb je de liefde van je leven gevonden. Het overkwam countryzangeres Lucinda Williams. Op haar nieuwe album Blessed geeft ze daar blijk van en durft ze gewoon te zingen dat ze geboren is voor de liefde. Maar dat doet gelukkig niets af aan haar kwaliteit voor het componeren van fijnmazige songs vol perceptie, rauwheid en compassie. Williams is zo’n natuurtalent dat zonder problemen een handvol rake melodieën op elke van haar albums weet te creëren. De diepgang in haar werk is navenant al wordt daar door buitenstaanders weleens gemakzuchtig aan voorbij gegaan. Blessed werd geproduceerd door Don Was en het is opvallend dat hij minder nadrukkelijk aanwezig is dan in zijn andere producties. Wellicht is zijn waardering voor Williams zo groot dat zijn productie-ego de liedjes geen moment in de weg zit. Ook gastspeler Elvis Costello stelt zich bescheiden maar dienstbaar op. Eerst als gitarist in Seeing Black en later als vocalist in het prachtige Kiss Like Your Kiss. Jarenlang moest zij opboksen tegen haar eigen meesterwerk Car Wheels on a Gravel Road dat in 1998 uitkwam. Het was het meesterwerk van de moderne country. Nog altijd overigens. In de jaren daarop kwam ze vaak in de buurt van dit album maar te vaak ook plagieerde zij zichzelf. Waar haar laatste albums West (2007) en Little Honey (2008) nog vooral een stijlmatige transitie liet horen, durft ze nu ook muzikaal afstand te nemen van haar verleden. De kracht van Blessed is de volwassenheid van het materiaal. Als ze nu leed bezingt zoals bijvoorbeeld in Buttercup, dan hoor je de pijn in haar stem maar je realiseer je ook dat Williams niet zoals in het verleden ook persoonlijk zal wegzakken. De nostalgie is verdwenen. Daarvoor teruggekomen is een sterke vrouw die nog steeds als geen ander de donkere kanten van het leven kan bezingen maar in dat proces haar rug kaarsrecht houdt. Een klein meesterwerk durf ik hier wel te beamen."
http://www.muziek.nl/page/home/

14. Israel Nash Gripka - 2011 Barn Doors Spring Tour, Live In Holland
Er was even sprake van dat op dit speciale album ook opnames zouden komen die gemaakt zijn tijdens het in-store-optreden bij PopEye (of eigenlijk 'out-store'). Helaas staan die er niet op, wat van mij wel had gemogen. Het fragment hieronder maakt duidelijk waarom!

"Met zijn fraaie debuutalbum New York uit 2009 kwam, zag en overwon Israel Nash Gripka. Zijn rauwe, doch pakkende stem wordt regelmatig vergeleken met Neil Young en John Fogerty, daar waar zijn songmateriaal ook bij vlagen doet denken aan The Band en Ryan Adams. Zijn zeer geslaagde tweede album Barn Doors And Concrete Floors zorgt dit jaar voor nog meer lovende recensies en wordt regelmatig getipt als ‘dé Americana-plaat van 2011.
Dankzij de opnamen van Ankie Keultjes en het mixen/masteren van Peer Rave is er nu een uitstekend live-abum van zijn jongste tour, opgenomen in Mr. Frits te Eindhoven. Bijgestaan door de New Yorkse punk rockers van The Fieros zet Israel een evenwichtige set neer, waarin hij put uit zijn eerste twee albums. Van New York worden Evening en Pray For Rain gespeeld. Het leeuwendeel van de live-set bestaat uit materiaal van Barn Doors And Concrete Floors. Israel klinkt zeer geïnspireerd, vooral in de krachtige en prachtige start met het trio Fool’s Gold, Antebellum en het mooie Goodbye Ghost en het gedreven gezongen Baltimore. Als slagroom op de muzikale taart sluit het album af met een mooi eerbetoon aan Neil Young, getuige de cover van Revolution Blues."
writteninmusic.com

15. The Shiner Twins - Four Souls, One Heart
Tenslotte nog kwaliteit van eigen bodem: The Shiner Twins maakten onlangs opnieuw indruk tijdens een optreden in De Cactus op een zondagmiddag. Dat was genieten!

"Songtitels als 'See You in My Dreams', 'Nobody but You' en 'Find Your Way Home' komen in een wat wrang daglicht te staan als je de voorgeschiedenis kent van Four Souls, One Heart, het derde album van Shiner Twins. Bassist Dick Wagensveld overleed in de periode tussen de opnames en het uitbrengen van deze plaat op het podium aan een hartstilstand. Gelukkig heeft hij nog een mooie bijdrage kunnen leveren aan dit prima rootsalbum van eigen bodem.
Four Souls, One Heart is een puik werkje met gloedvolle soul, zompige blues, aanstekelijke honky-tonk en tranentrekkende mexicana. JW Roy en Roel Spanjers schuiven aan als gast bij het eminent musicerende kwartet. Van de beide zangers van de band, Richard van Bergen en Jack Hustinx, overtuigt de eerste iets meer. De Texaan Malford Milligan drukt met zijn doorleefde stemgeluid een stempel op het broeierige 'Hold on'. Een fijne slide hier, een zuigend hammondorgeltje daar en sporadisch een jammerende accordeon vormen de pijlers van een dertiental merendeels knappe liedjes. Minder sterk zijn 'Someone like You' en 'Ain't Got Wings to Fly'. Nummers als 'My Father's Eyes' en 'See You in My Dreams' doen denken aan Ry Cooder en in 'The Last Time' toont de formatie haar religieuze inborst. Shiner Twins bewijzen met dit - deels in Utrecht en deels in de studio van Willie Nelson opgenomen - album wederom dat ze tot de vaandeldragers van de Nederlandse americana behoren."
kindamuzik.net

Montalbano

2011-12-14T09:00:00.001+01:00

Tijdens de donkere decembermaand, terwijl de wind om het huis joelt en de regen tegen de ramen klettert probeer ik minimaal 1x per week weg te dromen bij de beelden van een (meestal) zonovergoten Sicilie. Momenteel worden op de Belgische zender Eén de afleveringen uitgezonden van Montalbano. Ik heb al eens eerder over Salvo Montalbano geschreven. Hij is de creatie van de Italiaanse schrijver Andrea Camilleri. De boeken zijn met zeer veel humor geschreven en geven een goed beeld van Sicilie.

Van de verfilmingen van de boeken geniet ik zo mogelijk nog meer. En niet alleen vanwege het mooie Sicilie. Nee, ik ben ook dol op Salvo (mooie man!), en op zijn prachtige huis aan de kust, en op zijn voorkeur voor lekker eten, en op zijn medewerkers met hun eigen (on)hebbelijkheden, en op de beschrijvingen van de Sicilianen met hun onderliggende voor-wat-hoort-wat mentaliteit waardoor je bijna kunt begrijpen hoe de maffia kan opereren in een toch geciviliceerd land (en waarom het dus mogelijk is dat een man als Berlusconi steeds opnieuw herkozen werd; iets waar wij nuchtere Nederlanders helemaal niets van begrijpen), en, vooruit, op Livia (mooie vrouw), zijn vriendin uit Genua (het noorden, dus echt heel anders!), en op de ...

Eigenlijk snap ik niet waarom deze serie nooit op de Nederlandse TV is uitgezonden, maar gelukkig hebben we ook nog de bieb. En als je een dvd leent krijg je meteen vier afleveringen. Goed voor een weekendje genieten dus!

Reserveer bijvoorbeeld deel 1 in onze catalogus

Get Social: online netwerken voor beginners

2011-12-12T11:16:00.000+01:00

Wel eens gehoord van "social media" maar geen idee wat het is en wat je er mee kunt? Dan is Get Social een perfect boek om je op weg te helpen. In "Get Social" maak je kennis met online netwerken als LinkedIn, Twitter en Facebook, maar ook met andere mogelijkheden om informatie online met elkaar te delen zoals Flickr, Spotify, Foursquare en Prezi. Met dit boek ben je in een sneltreinvaart up-to-date, welke netwerksite en tools geschikt zijn voor jouw doel en kun je direct online aan de slag.

Jeanet Bathoorn is trainer en internationaal spreker op het gebied van social media. Ze geeft een leuke persoonlijke toets aan het boek met haar eigen ervaringen en verteld op een enthousiaste manier hoe social media voor iedereen van toegevoegde waarde kunnen zijn. In "Get Social" staan veel praktische tips, cijfers, citaten en praktijkvoorbeelden van mensen die na lang aarzelen toch social media zijn gaan gebruiken en die het erg goed bevalt. Get social is een aanrader voor iedereen die zich afvraagt wat te doen met social media en die de eerste stappen wil gaan zetten op het social mediavlak.

In Bibliotheek Hengelo kun je ook aan de slag met social media: in het voorjaar zijn er workshops over Twitter en Facebook. Voor info en data kijk op deze link. Ook geeft Libelle Academy in Bibliotheek Hengelo 3 workshops "Basisbeginselen online netwerken". Voor info en data kijk op deze link.

Reserveer Get Social in onze catalogus

Hereniging - Fred Uhlman

2011-12-11T12:51:00.002+01:00

Van de achterflap
Begin jaren dertig, Duitsland. Een joodse jongen uit de intellectuele middenklasse sluit op het gymnasium vriendschap met de niet-joodse, adellijke telg uit het geslacht Von Hohenfels. De jongens houden beiden van filosofie, literatuur en kunst, en eigenlijk geloven ze niet dat Duitsland met zijn rijke traditie van schrijvers en schilders, werkelijk geraakt kan worden door het nationaalsocialisme… Maar de tijd leert anders.

Fred Uhlman beschrijft op subtiele wijze in Hereniging de vriendschap tussen twee 16-jarige jongens, de joodse ik-figuur Hans en de adellijke Konradin Hohenfels. Een vriendschap die ontstaat uit hun beider eenzaamheid en hun gezamenlijke liefde voor cultuur. En ook een vriendschap in een tijd dat dergelijke vriendschappen niet meer mochten.

Later in het verhaal blijkt dat Konradin behoorlijk onder de indruk is van Adolf Hitler die hij, vanwege zijn adellijke afkomst, heeft ontmoet. En ook Konradin lijkt in de ban van het Nazisme te raken.
Vanwege dit opkomende Nazisme wordt Hans, tegen zijn zin, naar familie in de Verenigde Staten gestuurd. Hij gaat daar rechten studeren en komt nooit toe aan zijn liefste wens: het schrijven van boeken en gedichten. Met het vertrek van Hans naar de Verenigde Staten eindigt ook de vriendschap met Konradin. Een einde die ze erg allebei betreuren.
Het boek eindigt dertig jaar later als Hans een lijst met namen onder ogen krijgt van 400 jongens die waren gedood of vermist. Ook Konradin staat hierin vermeld en voorla de reden waarom hij om het leven is gekomen geeft hem troost.

Een kleine roman die een grote indruk achterliet bij mij. En waarin Uhlmann laat zien dat je in minder dan 95 pagina's veel kunt zeggen.
Als je De jongen in gestreepte pyama mooi vond, dan zul je dit boek ongetwijfeld willen lezen!

Reserveer in onze catalogus

Tonio - A.F.Th. van der Heijden

2011-12-08T09:00:00.001+01:00

Ik heb het boek 'Tonio', een requiem aan de gestorven zoon van A.F.Th. van der Heijden, onlangs gelezen.
Ik wist niet wat ik moest verwachten, het is natuurlijk niet het leukste onderwerp om te lezen, maar ik was meteen verkocht. 664 (!) pagina’s lang en geen woord teveel, werd ik meegezogen in dit verhaal over het grootste drama dat een mens kan overkomen en ik kon niet stoppen met lezen.
De schrijver neemt je mee naar momenten uit Tonio’s leven om afwisselend in het nu te schrijven. Wat kom je tegen na zo’n afschuwelijk bericht: de onmacht, het onbegrijpelijke, het intense verdriet van Adri en zijn vrouw Miriam om de gestorven zoon van 21 jaar die verongelukt op 1e Pinksterdag 2010 (Zwarte Pinksterdag). Schaamte, schuldgevoel en trots wisselen elkaar af. Adri’s rotverdriet is als een inwendige bloeding. Hartverscheurend.

Wat dit boek zo speciaal maakt is de manier van beschrijven, het opsommen van feiten met vaak prachtige volzinnen. Ze maakten me stil van binnen, maar het raakt iedereen! Het boek is wat dat betreft te vergelijken met het boek van P.F. Thomése die in 'Schaduwkind' ook de dood van zijn kind beschrijft met prachtige zinnen.
Hier enkele voorbeelden van mooie zinnen:
”Alles is bezield met ons verdriet, zo uitputtend, dat de ellende elke dag een andere gedaante aanneemt”.
“Vandaag of morgen zie ik mijn eigen herinneringen achter gesloten ogen afkalven en in zwarte gaten oplossen”.

Het verhaal heeft me aangegrepen. Niet voor niets heeft A.F.Th. van der Heijden de Constantijn Huygensprijs 2011 ontvangen voor zijn hele oeuvre. Ondanks dat hij in het boek een aantal keren duidelijk maakt, niet meer te gaan schrijven heeft hij de draad toch onlangs weer opgepakt. Gelukkig maar, ik ben van plan meer van hem te gaan lezen.
De krant Die Welt noemt het boek n.a.v. de Duitse vertaling: 'een monument van liefde en lijden, een groot en uniek kunstwerk'.
Lezen dus dit boek. Dóen!!

Linda

Reserveer in onze catalogus

Vijf bijlen

2011-12-05T10:00:00.000+01:00

Begin 2010 schreef ik op m'n eigen blog een kort stukje over een boek dat ik net had gekocht. Ik probeerde daarin de schrijver van dat boek - A.L. Snijders - te imiteren in zijn schrijfstijl. Dat mislukte, volgens mij.

Aan het eind van dat jaar blogde ik nogmaals over deze schrijver, omdat hij de Constantijn Huygens-prijs won. Sindsdien is hij een veelgevraagd spreker. En terecht, want meneer Snijders praat net zo leuk als dat hij schrijft. Daarom hieronder de blogpost waarmee mijn kennismaking met zijn ZKV's begon.

Ik heb nog een boekenbon liggen, van de kerstman. Vandaag wissel ik hem in. Vandaag trakteer ik mezelf op Vijf bijlen van A.L. Snijders. Een bundel met 335 Zeer Korte Verhalen, het genre waarin Snijders zich thuisvoelt. Kennelijk haarscherpe, dagelijkse observaties, gespeend van tierlantijnen, maar rijk aan zeggingskracht. Maximaal 100 woorden, soms zelfs niet langer dan één zin. Geschreven in een half uurtje, nooit achteraf verbeterd. Zoals het komt, mag het blijven.

Ik zag de schrijver gister bij Boeken, als tweede gast na een wat matig verhaal over 'ieders muzikaliteit'. Er kwam een lange magere man binnen, met een grappig klein brilletje en wenkbrauwen die aan m'n opa herinnerden. Wat begint als een beetje stuntelig en stroef interview, ontpopt zich tot een innemend en humoristisch gesprek. Zijn werkwijze is niet de mijne, zijn schrijfstijl misschien ook niet, zijn leefwijze nog minder, maar zijn humor en ideeën zijn dat wel. Dus hier wil ik meer van weten. Dit wil ik lezen.

Nieuwsgierig? Uitzending gemist? Hier een herkansing. A.L. Snijders loopt rond de 18e minuut de studio binnen.

(Mijn korte verhaal in 174 woorden, zeker 45 minuten, met heel veel verbeteringen en overwegingen. Hoe doet 'ie dat toch...)

Reserveer in onze catalogus.

Jo Nesbø - De Roodborst

2011-12-02T14:24:00.001+01:00

Opnieuw wend ik mij tot de scandinavische thrillers, gewoon omdat dit weer zo'n geweldig boek is.
De Roodborst was mijn eerste kennismaking met de schrijver Jo Nesbø. Het is er eentje uit een serie over Harry Hole, politie-inspecteur in Oslo. Als je een paar van deze boeken gelezen hebt, ga je een beetje van de hoofdpersoon houden. Ook al is het een onconventionele bruut, een hork, of hoe je het ook wilt noemen. Sympathie wekt 'ie op. Daar komt nog bij dat de verhalen erg spannend zijn, en dat de stijl heerlijk direct is, met vaart én veel humor geschreven.

"De Noorse politie-inspecteur Harry Hole, een met drinken gestopte alcoholicus, al bekend uit Nesbø's vorige werk, raakt betrokken bij het onderzoek rondom een gevaarlijk Zuid-Afrikaans wapen dat door neonazi's naar Noorwegen zou zijn geëxporteerd. Behalve naar neonazi's leidt het spoor ook naar oude nazi's: een groep Noorse oud-collaborateurs die in de Tweede Wereldoorlog aan de kant van de Duitsers vochten. De zaak wordt nog veel verontrustender als blijkt dat er een aanslag op de Noorse troonopvolger wordt beraamd. Vlotgeschreven, niet van humor gespeende spannende thriller, met veel actie. De vaart wordt erin gehouden door een voortdurende wisseling van locatie en heen en weer springen in de tijd: van de loopgraven bij Leningrad in de Tweede Wereldoorlog tot Oslo in het jaar 2000. Harry is een sympathieke held wiens prille romance mooi in de plot is ingebed. 'Voor wie zich eens wil onderdompelen in complotdenken en ook nog eens een fijne actiescène wil meepikken', concludeerde VN's Detective & Thrillergids die twee sterren gaf."

Toegegeven, de gedeelten die in het verleden spelen moet je wel even door... Maar als je eenmaal in het verhaal zit, wil je er beslist niet meer uit.
Nesbø is een Noorse auteur en voormalige profvoetballer en rockmusicus. Over zijn kunsten op deze laatste 2 gebieden kan ik niet zoveel zeggen, maar in het schrijven is hij meesterlijk! Als je de boeken op volgorde wilt lezen, moet je beginnen met De Vleermuisman. Het laatste boek in de serie, De Schim, is net verschenen: al in bestelling en snel in de bieb!

Reserveer in onze catalogus

Het ijzig hart

2011-11-30T09:00:00.012+01:00

Als je in onze geheel vernieuwde website zoekt op Almudena Grandes Het ijzig hart, dan vind je daar een kernachtige recensie van een gebruiker: Prachtig maar ingewikkeld.

Het ijzig hart gaat over twee Spaanse families en begint in het midden van de jaren dertig van de vorige eeuw met de burgeroorlog die toen uitgevochten werd onder leiding van generaal Franco. Alleen al het feit hoe de periode onder Franco doorwerkt in het leven van generaties Spanjaarden vraagt om volledige aandacht. Grandes (en voor de niet-spaanse lezer onder ons) neemt ons mee door de jaren, maar verandert telkens van tijd en perspectief. Dan weer kijken we mee door de ogen van één van leden van de familie Carrion en dan weer door die van één van de leden van de familie Fernandez. Daartussen lezen we in de ik-vorm de hedendaagse situatie van de jongste telg van de familie Carion, Alvaro. Die hedendaagse situatie is de liefde die opbloeit tussen Alvaro Carrion, de zoon van de rijk Julio Carrion en Raquel Fernández, de kleindochter van de Spaanse bannelingen in Frankrijk.
In zeer beeldend proza wordt tegen deze achtergrond een duister geheim duidelijk wat de twee families met elkaar verbindt en waar Raquel alles vanaf weet, maar Alvaro helemaal niets.

Prachtig maar ingewikkeld. Daar is niets teveel mee gezegd. Het boek had me volledig in de ban. Een epos in de traditie van Allende (Het huis met de geesten) en Garcia Marquez (Honderd jaar eenzaamheid), hoewel minder makkelijk te lezen. Gelukkig hoort er wel een stamboom bij die ik veelvuldig geraadpleegd heb. Dit is vooral nodig, omdat de kinderen in deze roman vaak de naam meekrijgen van hun ouders en alleen de toevoeging van de achternaam van moederskant, zoals dit gebruikelijk is in Spanje, maakt dat je het overzicht houdt welke Ignacio of Mateo of Maria je voor je hebt. Het boek is prachtig, het boek is ingewikkeld, het boek is ook droevig. Boeken over de/een oorlog zijn altijd droevig. Zoveel dood, zoveel geweld, zoveel verdriet en zoveel overlevingskracht, dat dan ook weer wel. O ja, en ook heel bijzonder: heel veel krachtige, sterke vrouwen. Bijvoorbeeld Alvaro's oma Teresa die hij pas leert kennen na de dood van zijn vader, als hij diens werkkamer opruimt.

Als je dit boek gaat lezen, wat ik je zeer kan aanraden, neem er dan de tijd voor. Het wordt geen vluggertje. Dat lukt sowieso al niet met 850 pagina's, maar ook verhaal leent zich niet voor snel. Het is dus lekker lang genieten!

Reserveer Het ijzig hart in onze catalogus

Kerstballen breien met Arne en Carlos

2011-11-26T09:51:00.086+01:00

Collega Harry (collectioneur) voorspelde het maanden geleden al.... dit wordt een hit! Wil je iets schrijven over Kerstballen breien met Arne & Carlos in bieblog? Huh... kerstballen breien een hit??? Hoewel ik het idee wel meteen erg geinig vond.

En zodoende herleefden zaterdag de jaren 80 weer; breiend voor de buis en ondertussen kijken naar Wie van de Drie, met good old Martine Bijl weer als vast panellid. En natuurlijk de prachtige documentaire over de Britse rockgroep Queen, 20 jaar na de dood van Freddie Mercury.

Als Consulent Cultuur van de beste bieb van Nederland kun je natuurlijk geen zinnig woord schrijven over zelfgebreide julekuler als je er niet tenminste ééntje zelf hebt gebreid.
Dus vorige week gauw witte en rode wol gehaald voor pen 3. Eerste vraag van de verkoopster….Gaat u kerstballen breien?
Zoonlief wilde er wel eentje met een varkentje. Aan de slag maar. Nou dat viel nog niet mee. Het basispatroon is simpel, patroontje in breien is ook geen probleem. Dat heb ik in diezelfde jaren 80 zo vaak gedaan, dat blijft wel in je vingers zitten.

Maar rondbreien met 4 pennen in plaats van 3 pennen, wat een gehannes! In plaats rustgevend getik van breipennen kreeg manlief een hoop gezucht en gesteun te verduren. Gelukkig kon Queen het overstemmen en keken de buren ook, al dan niet gedwongen, naar deze documentaire. Het is gelukt met die ballen, maar jullie willen niet weten hoe….

Als bewijs een foto van de julekuler met varkentje voor zoonlief. Voor mijn bureau op het werk maak ik er nog eentje met het rendiermotief. En dan vind ik het wel best, ik vind ze te groot geworden.
Kerstballen breien…ik vind er echt geen bal aan.

Het boek lever ik volgende week meteen weer in… Voor degenen die er wel lol aan hebben.

NB. de link naar de catalogus volgt zo spoedig mogelijk.

Stine Jensen in Bibliotheek Hengelo

2011-11-23T16:52:00.001+01:00

De filosofe en schrijfster Stine Jensen is morgen te gast in Bibliotheek Hengelo, in het kader van de Week van de Mediawijsheid. Ze schreef het essay Echte vrienden voor de Maand van de filosofie, april 2011. Hierin onderzoekt ze de waarde van intimiteit in tijden van Facebook, Twitter, en WikiLeaks. Een eigentijds thema waarbij zij tijdens haar lezing aan de hand van enkele prikkelende voorbeelden ingaat op de verschuivende grenzen tussen privé en publiek en de waarde van vriendschap.

Stine Jensen (13 januari 1972) is een Nederlandse filosofe en publiciste. Stine is docent literatuurwetenschap aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Ze combineert haar academische werk met de journalistiek. Voor het NRC schrijft ze film- en literatuurrecensies. Ze promoveerde op Waarom vrouwen van apen houden, over vrouwen en apen in film en literatuur. Toen de gorilla Bokito uitbrak in Blijdorp en een vaste bezoekster verwondde verwierf Stine nationale bekendheid. Ze werd als expert een graag geziene gast in de actualiteitenprogramma's op radio en televisie.
Van haar hand verschenen onder meer Dokter Jazz, Goddelijke Brulapen, Leugenaars, Turkse vlinders: liefde tussen twee culturen, Waarom vrouwen van apen houden: een liefdesgeschiedenis in cultuur en wetenschap en De verlangenmachine: over vrouwen in de popmuziek.

Via het internet zijn velen op zoek naar vrienden en volgers. We luisteren mensen af, bespieden ze en hongeren naar intieme details. Intussen beschermen we onszelf door muren te bouwen en firewalls aan te leggen. Het is paradoxaal: hoe meer we ons afschermen voor gluurders en afluisteraars, hoe exhibitionistischer we tegelijkertijd worden. De begrippen ‘privé’ en ‘publiek’, ‘intimiteit’ en ‘intimidatie’ zijn dringend aan vernieuwing toe, zo betoogt Jensen.

Datum 24 november
Tijd 20.00 – 22.00 uur
Toegang gratis
Toegangskaarten kunnen worden opgehaald bij Klantenservice.
OP=OP!

Stine Jensen in onze catalogus

Letters to Juliet

2011-11-16T09:00:00.003+01:00

Ondertitel van deze film: Heerlijke romance onder de Toscaanse zon. Dan ben ik verkocht. Niet door dat woord 'romance', maar door die Toscaanse zon.

'Letters to Juliet' is echt een heerlijke film voor een avondje verstand-op-nul-en-kijken-maar. En genieten van het Toscaanse landschap, beelden van Verona en Siena en dat alles overgoten door, jawel, de zon.

Verona is de stad van Romeo en Julia. Wees niet bang, de naam Shakespeare valt een paar keer, maar ingewikkelder dan dat wordt het niet. Bij het huis met het beroemde balkon worden dagelijks, door vooral vrouwen, briefjes met allerlei hartekreten op de muur onder het balkon geplakt. Aan het einde van de dag verzamelen de 'secretaresses' van Julia deze briefjes en beantwooorden ze. Sophie, een Amerikaanse toeriste, vindt een briefje uit 1957 dat verstopt zit achter een steen.Ze beantwoordt deze brief alsnog en dat leidt ertoe dat ze samen met de schrijfster van de brief en haar zoon op zoek gaat naar de de oude geliefde van deze inmiddels bejaarde vrouw, een prachtige rol van Vanessa Redgrave.

Reserveer 'Letters to Juliet' in onze catalogus

De zenuwsloper

2011-11-10T09:00:00.003+01:00

Rare titel, vreemd boek.

Ik kreeg dit boek aangereikt door een collega. In 'Boekblad' het tijdschrift voor de boekhandel werd 'De zenuwsloper' beschreven in een soort 'wat ligt er op je nachtkastje' rubriek.

Van de achterflap

Ella groeit op als enige dochter in een gezin met een rotsvast christelijk geloof. Haar jeugd wordt getekend door de geheimzinnige ziekte van haar moeder die gepaard gaat met heftige pijnaanvallen. Als haar moeder op een dag vertelt waar zij aan lijdt, maar haar laat zweren niemand iets te zeggen, gaat dit geheim Ella's leven beheersen.

Dit is het solo debuut van Sylia de Graaf. Eerder schreef zij,samen met Inge Diepman, het boek 'Diep'.

In 'De zenuwsloper' is het centrale thema: wat is de reikwijdte van een gedane belofte? Hoe ver ga je in wat uiteindelijk een obsessie wordt. Zoals we dat uit wel meer Nederlandse boeken kennen, is in dit boek een belangrijke rol weggelegd voor het verstikkende, zwaar christelijke geloof. Daar word ik altijd erg onrustig van. De lijdzaamheid waarin de, in mijn ogen vaak onbegrijpelijke, dogma's, de voorschriften worden ondergaan maken dat ik me dan zo machteloos voel. Kom voor jezelf op, kies je eigen weg. Ik weet natuurlijk ook wel dat je niet zomaar uit het milieu ontsnapt waarin je bent opgegroeid. Het lijkt alleen allemaal zo'n verspilling. Overigens ligt in deze achtergrond de oorsprong van haar obsessie. Ik kan me niet voorstellen dat in een wat vrijer milieu de oorzaak van de ziekte van Ella's moeder zo geheim gehouden zou worden.

Ella vindt in dit boek wel haar weg. Ze maakt haar (door haar milieu opgelegde) keuzes, maar haar obsessie leidt haar naar een uiteindelijk, letterlijk, dieptepunt.

Reserveer 'De zenuwsloper' in onze catalogus

Vlees is het mooiste

2011-11-07T11:00:00.000+01:00

Toen ik in een Antwerpse boekhandel op zoek was naar boeken van m'n favoriete Antwerpse schrijver kwam ik deze dikke pil tegen: Vlees is het mooiste. De eerste verbazing - want zo'n groot en dik boek ben ik niet gewend van Bart Moeyaert - werd gelijk verstilling toen ik het doorbladerde. Ik stond oog in oog met nietsverhullende naaktfotografie van hele gewone mensen in hun eigen woonomgeving. Wat was dit voor boek?

Wel, dit is een bloemlezing vol mooie gedichten over het lichaam, geboorte, opgroeien, seksualiteit en ouder worden. Uitgekozen en bij elkaar geplaatst door Bart Moeyaert. En voorzien van bijzondere portretten van de Vlaamse fotografe Elisabeth Broekaert. (blader vooral even door de series van haar drie boeken)

Moeyaert beschrijft in het voorwoord hoe hij kennismaakte met Elisabeth en haar fotografie. Hoe hij zag dat zij op dezelfde manier de mensheid bekeek als hij. "We registreerden. We ontdeden de wereld van haar franjes, maar we waren niet blind voor esthetiek." En hoe hij bij alle foto's gedichten zag. Want gedichten verhullen en onthullen, net als de foto's deden.

En dan schrijft hij over zijn kennismaking met deze blootfoto's precies dat wat mij ook overkwam, daar in die boekhandel: "[...] ik had met de foto's allang gedaan wat ieder mens in mijn plaats zou doen, omdat we nu eenmaal zo in elkaar zitten.Ik had bloot bekeken, vergeleken, beoordeeld. Bij mijn eerste indruk had ik tweederangs gedachten."

Het boek staat prominent en frontaal geplaatst in m'n boekenkast. Dat trekt de aandacht en ik vind het altijd mooi om te zien hoe mensen hierop reageren. Want na een eerste blik wordt het vaak snel teruggezet, soms met een opgetrokken wenkbrauw of een achteloze opmerking. Tja, soms moet je gewoon net iets langer kijken om ergens de schoonheid van te zien. Anderen durven het niet eens op te pakken. En de gedichten? Oh, die zijn ook heel mooi, schieten door alle stijlen en tijden heen. Net als de interieurs eigenlijk, die door het opvallende bloot wat naar de achtergrond verdwijnen. Maar jee, wat zijn die fascinerend!

Reserveer in onze catalogus.

Feestelijke taarten!

2011-11-04T11:13:00.000+01:00

U heeft het wellicht gemerkt: er verschenen wat minder berichten op ons blog. Heeft natuurlijk alles te maken met ons gelukzalige gevoel nadat bekend werd dat we ons 'Beste bibliotheek van Nederland' mogen noemen! We zijn allemaal natuurlijk erg trots.

Bijkomend effect: we zijn ook allemaal experts geworden op het gebied van de patisserie... We zijn overladen met taart, simpel gezegd (waarvoor ook vanaf deze plek ontzettend bedankt allemaal, echt geweldig!). Dus als u denkt dat we met zijn allen een beetje zijn aangekomen, dan kan dat kloppen.

Om in de stijl te blijven dus maar even een tip voor taartenmakers: '500 taarten en cakes' is een leuk boekje met tips voor het maken van taarten voor feestelijke gelegenheden. Taarten voor 'beginners', taarten met klasse, heerlijke cakes, noem maar op. Hoewel ons verzadigingsplafond inmiddels bereikt lijkt te zijn, loopt het water je wel in de mond bij het zien en lezen van deze recepten.
Ook een feestje? Trek de stoute schoenen aan en maak als een echte keukenprins of - prinses een feestelijke traktatie! Dan schrijven we de volgende keer wel weer iets over diëten...
Eet smakelijk!

Reserveer in onze catalogus

Hoe word ik gelukkig - Guus Kuijer

2011-10-30T15:40:00.002+01:00

Hoe word ik gelukkig van Guus Kuijer eindigt met: “Als u zich leeg voelt, stop er wat in. Als u uzelf wilt vinden, neem een ander in u op. Er staan hele bibliotheken voor u klaar. Concertzalen kijken hunkerend uit naar uw bezoek. De musea staan wagenwijd open. De theaters trappelen van ongeduld. En, voor ik het vergeet, misschien zit er in uw tuin of in het parkje om de hoek een rugstreeppad op u te wachten.”

Dit boek nam ik mee naar Madrid. Niet te dik, afgeronde hoofdstukken en dus makkelijk om tijdens de reis en voor het slapen gaan een hoofdstuk uit te lezen. En wat heb ik een plezier beleefd aan dit boekje. Want het bleek mijn bezoek aan Madrid ook nog eens boeiender te maken. In dit boek verwijst Kuijer namelijk naar een aantal schilderijen van Goya, Van Gogh, Titiaan en Dalí. Laten sommige schilderijen van Goya in het Prado hangen…. Inspirerend! Ik bekeek ze met hele andere ogen. Goya staat nu eenmaal niet echt bekend als een gelukkig man. Maar als je zo kunt schilderen dan kun je toch bijna niet ongelukkig zijn??? Althans dat denk ik dan.

Maar ja, wat is geluk? Wat is intelligentie? Wat is schoonheid? Wat is het belang van schilderijen en romans? Guus Kuijer schrijft hier helder en met veel passie en humor over. En het leest zo makkelijk dat het lijkt alsof hij het zo uit de mouw schudt. Sommige anekdotes lijken alleen maar grappig, maar als ze eenmaal goed tot je door dringen, wordt het wel duidelijk…. “Wie leert van een ander, over een ander of met een ander, heeft een rijk leven. Wie zoek naar de ziel van onze fascinerende wereld en niet al te zeer naar zijn eigen ik, heeft een goede kans op geluk. God is daarbij niet nodig…..”.

Guus Kuijer lijkt mij een bijzondere man en ik kijk uit naar zijn bezoek aan Bibliotheek Hengelo op 3 november! Gespreksleider Henk Nijhof zorgt dat iedereen al luisterend en discussiërend de geheimen ontdekt over hoe je gelukkig kunt worden.

Reserveer Hoe word ik gelukkig in onze catalogus

Keane

2011-10-24T11:30:00.000+02:00

Ik heb zelf geen kinderen, maar ik kan me wel voorstellen dat de grootste angst van elke ouder tegelijk wordt geboren met de geboorte van je kind: de angst dat jouw kind iets overkomt. Het lijkt me bijna verstikkend. In de film Keane wordt die angst prachtig verbeeld. Want hier zien we een man die niet alleen moet verwerken dat zijn 6-jarige dochtertje zomaar verdween, hij was er ook nog zelf bij toen het gebeurde. Een onoplettend moment in een New Yorkse metro en floep - weg kind. Het zal je maar overkomen.

We volgen Wiliam Keane naar de rand van de waanzin, hij kan het schuldgevoel en het verlies nauwelijks de baas. En hij kan niet stoppen met zoeken, dag in dag uit, al maanden lang. Er lijkt wat verlichting te komen als hij een alleenstaande moeder ontmoet met en dochtertje dat hem doet denken aan zijn verdwenen kind. Er ontstaat een bijzondere band, waarbij ik me soms met eenzelfde soort angst afvroeg of hij dat arme kind niet iets aan zou doen. Zoveel pijn doet immers rare dingen met de mens.

Wie een feelgood movie nodig heeft, waarbij ouder en kind elkaar weer blij en gelukkig in de armen vallen, die kiest liever even voor iets anders. Daarvan hebben we gelukkig nog genoeg in de kast staan. Deze film kruipt je onder de huid, omdat de acteurs de wanhoop en onschuld zo geweldig spelen en omdat je gewoon liever niet wilt dat dit soort dingen gebeuren. Maar ja, soms doet het leven zo.

Reserveer in onze catalogus.

O Brother, Where Art Thou?

2011-10-21T12:27:00.001+02:00

De muziek van de film 'O Brother Where Art Thou?' kende ik al veel langer, maar onlangs bedacht ik me dat ik de film nog nooit gezien had. Dat krijg je als je altijd wat meer aan geluid denkt dan aan beeld... Maar goed, de film geleend en op één van die druilerige dagen eens lekker voor gaan zitten.
Dit is een prachtige film. Echt waar. En als je je nog iets meer verdiept in de achtergronden, wordt het nog mooier.

"De door Homerus vastgelegde omzwervingen van Odysseus worden nog eens overgedaan in Mississippi, USA anno 1920. Drie ontsnapte gevangenen gaan op zoek naar een vermeende schat en vinden alle obstakels en verleidingen op hun weg die ook in de Odyssee een rol spelen. Er wordt vrij geciteerd uit deze klassieker door Ulysses Everett McGill (George Clooney), Delmar (Tim Blake Nelson) en Pete (John Turturro) op hun weg te laten kennismaken met: een blinde voorspeller, de zuivering van de zonde (doop door Baptisten), de bedreiging van kwaad in vele gedaanten (bankrover George 'Babyface' Nelson, 'cycloop' Big Dan Teague, boevenjagende sheriff als 'de duivel', Ku Klux Klan, etc), de verleiding door de Sirenen en uiteindelijk, na een allesvernietigend natuurverschijnsel (een soort zondvloed) is daar de verlossing in de goede afloop."

De hele film straalt een soort warmte uit, door het fraaie kleurgebruik, en door de 'loomheid' van sommige scenes. Wat ik persoonlijk een erg leuke verhaallijn vind, is dat de drie ontsnapte gevangenen bij een lokaal radiostation even snel een lied opnemen om snel wat cash te verdienen. Ze noemen zichzelf impulsief de 'Soggy Bottom Boys'. Het lied, "I'm a man of constant sorrow", wordt ongekend populair zonder dat de mannen daar erg in hebben. Op een gegeven moment staan ze 'per ongeluk' op een podium en zingen ze het nummer dat wordt herkend door het enthousiaste publiek.

Het is de combinatie van sfeer, humor, de voortdurende verwijzingen naar Homerus' klassieker én de prachtige muziek die deze film zo bijzonder maakt. Nog nooit gezien? Kijken dan!

Reserveer de dvd in onze catalogus
Reserveer de soundtrack in onze catalogus
Reserveer 'De reizen van Odysseus' in onze catalogus

El secreto de sus ojos

2011-10-19T09:00:00.001+02:00

Het is altijd fascinerend om over het Argentinië van de zeventiger jaren van de vorige eeuw te horen. Veel van wat er gebeurd is kan het daglicht niet verdragen. Hoe leven mensen in een totalitair systeem? Hoe ga je met elkaar om? Wie is er nog te vertrouwen? Maar vooral ook, wat is uiteindelijk je eigen rol?

'El secreto de sus ojos' won in 2010 de Oscar voor de beste niet Engelstalige film. De film is gebaseerd op het boek van de Argentijnse schrijver Eduardo Sacheri, die in het Nederlands de titel 'De zaak Morales' heeft gekregen. De film speelt zich voor een belangrijk deel af in het Argentinië van 1974. De film begint 25 jaar later als Espósito met pensioen gaat en besluit een boek te gaan schrijven over een zaak die hem nooit helemaal heeft losgelaten. Hij gaat hiervoor terug naar zijn oude werkplek en ontmoet daar niet alleen oud-collega Pablo, een zeer innemende en inventieve alcoholicus, maar ook Irene, destijds zijn meerdere en de vrouw die hij altijd heimelijk heeft bemind.
Benjamin Espósito werkt als strafrechtelijk onderzoeker en in 1974 onderzoekt hij de zaak van een jonge vrouw die in haar eigen huis wordt verkracht en vermoord. In flashbacks volgen we de loop van het onderzoek en krijgen we een beeld van de politieke machtsspelletjes die er werden gespeeld. En, veel erger natuurlijk, de consequenties die dat uiteindelijk heeft voor het rechtsgevoel en de genoegdoening van de 'gewone' man. Espósito doorloopt opnieuw alle facetten van het onderzoek en ook nu laat het hem niet los. Uiteindelijk komt hij achter de waarheid, die zowel verrassend als volkomen logisch is.

Een prachtige film met meerdere lagen: een spannende thriller, een politiek statement, een romantisch verhaal. Met prachtige dialogen en een paar zeldzaam mooie, spannende scenes. Heel veel om lang van te genieten.

Reserveer 'El secreto de sus ojos' in onze catalogus
Reserveer 'De zaak Morales' in onze catalogus

Grow your own Drugs

2011-10-17T11:14:00.000+02:00

Euhh.. nee, dit is dus geen handleiding om je eigen wietplantage aan te leggen. Grow your own Drugs van de jonge en hippe etnobotanist James Wong gaat over de fascinerende chemische eigenschappen van bloemen en planten en hoe je die zelf in werkzame recepten kunt omzetten.

Want het is verbazend wat je allemaal met planten kunt doen tegen bijvoorbeeld slapeloosheid, eczeem, slechte adem, opvliegers, migraine en te hoog cholesterol. Maar ook voor de lichamelijke verzorging, bijvoorbeeld als deodorant, gezichtsmaskers en handcrème. En in Grow your own drugs niks geen oude kruidenvrouwtjes gedoe maar wetenschappelijk onderbouwde goedwerkende recepten die je zelf kunt maken van planten die je waarschijnlijk al in je tuin hebt staan of die je in het wild kunt plukken.

Eigenlijk is het nu voor het eerst in de menselijke geschiedenis dat we planten en bloemen zien als iets voornamelijk decoratiefs. Vroeger waren planten voor de mensen een supermarkt, apotheek, bouwmarkt en slijterij ineen. Maar planten zijn nog steeds erg belangrijk: zo heeft bijvoorbeeld 50 % van alle medicijnen een natuurlijke oorsprong.

In Grow your own drugs geeft James Wong aan welke basis ingrediënten je nodig hebt om de recepten thuis te maken. Plantenrecepten maken lijkt veel op koken en veel van wat je nodig hebt staat waarschijnlijk al in je keukenkastje: olijfolie, zeezout, honing en wijnazijn. Maar er zijn een paar extra zaken die je nodig hebt. Dan komen er een hele serie aan recepten langs die je kunnen helpen bij maagproblemen, huidproblemen, pijntjes, vrouwenprobleempjes, je niet lekker voelen en nog veel meer. En als afsluiting nog een top 100 van medicinale planten.

De recepten zijn niet moeilijk en leuk om te maken. En wie weet, misschien is het de oplossing van je kwaaltje waar je al lang naar op zoek was!

Reserveer Grown your own drugs in onze catalogus

Nederland Leest: Het leven is vurrukkulluk - Remco Campert

2011-10-16T13:43:00.007+02:00

Mieters man… de kampanje Nederland Leest heeft een helemaal te frieking wauw kado voor biepleden, Het leven is vurrukkulluk van Remco Campert. Ooit heb ik dit boek gelezen voor “de lijst” maar gotsalmetruttebolle waar ging dit mindblowing seksjuweel geestvurreikend boekje ook alweer over…..
Van de achterflap
Twee vrienden, de pianist Mees en de dichter Boeli, wandelen in het Vondelpark en komen daar het zestienjarige meisje Panda tegen. Ze zijn op slag verliefd, maar Mees is de meest doortastende en lokt haar in zijn bed. Intussen heeft Panda tweehonderd gulden gestolen van een grijsaard. Van het gestolen geld wordt een groot feest aangericht.
'Mees draaide zich om, overzag het feest en begon te lachen. Een gevoel van geluk. Zo hevig als hij het nog nooit had gekend, stroomde door hem heen en verzoende hem met bijna alles.'

Voor de toen 31-jarige Remco Campert was Het leven is vurrukkulluk de echte doorbraak. "Zelden heb ik daarna zo licht geschreven over de liefde", schrijft Campert op de achterflap van het jubilerende boek.

In de jaren zestig was dit een spraakmakend boek, waarin openlijk werd gesproken over seks, drank, “rokkenrol” en marihuana. Vele lezers zullen heerlijke dromen hebben gehad over de bijna 16 jaar oude’ Panda. Maar als je dit boek nu vergelijkt met bijvoorbeeld Oh oh Cherso dan is Het leven is vurrukkulluk welbeschaafd en ingetogen.

Bij herlezing moest ik een aantal woorden hardop lezen om de betekenis weer te herkennen, want wat denk je van seksjuwelen, nijslollie, dzjojrijden, sunnyle en vélezoveerde. En een gevoel van weemoed vanwege de eenvoud van het leven, het jong zijn in de jaren 50. Dat echt prachtig beschreven wordt zonder grote en ingewikkelde gebeurtenissen.
Maar vooral ook.... hoe vurrukkulluk lezen is.

Van 21 oktober tot en met 18 november kunnen trouwe lezers van de biep dit helemaal te frieking wauw kado afhalen bij de biep. Maar OP=OP!
En natuurlijk een mooi programma rondom Nederland Leest in de bibliotheek, samen met Bibliotheek Enschede en Bibliotheek Almelo.
De integrale voorlezing van Het leven is vuurrukkulluk door Remco Campert.

John Hiatt - Dirty Jeans And Mudslide Hymns

2011-10-13T12:27:00.001+02:00

Is dit dan het album van het jaar? Als echte fan van John Hiatt ben ik al snel geneigd tot die conclusie... Maar ok, ik hou een slag om de arm.

John Hiatt is terug. Van nooit weggeweest naar mijn idee. Met 'Dirty Jeans And Mudslide Hymns' heeft hij weer een ouderwets goede Hiatt-plaat afgeleverd. Waar de meeste recensenten van mening zijn dat het voor het eerst sinds lange tijd weer kwaliteit heeft, ben ik wat milder gestemd. Ik vond de voorganger echt niet slecht. Maar deze is wel beter!

Hij lijkt beter bij stem, en de productie van het album zorgt voor een sound met meer diepgang. Liedjes schrijven en zingen als ambacht, dat is wat het is.

Vanaf zijn eerste album in 1974 heeft Hiatt een grootse carrière opgebouwd. Net als elk ander artiest die zo lang meedraait, met heel wat ups and downs, maar met de herinnering aan heel erg veel mooie songs. Albums als Riding With The King, Bring The Family en opvolger Slow Turning zijn daarnaast echte meesterwerken. Met het met Ry Cooder, Nick Lowe en Jim Keltner gemaakte Bring The Family, en vooral de single Have A Little Faith In Me, als de klassieker die Hiatt echt een grote naam binnen de muziek maakte.(..) Slimme zet was het aantrekken van producer Kevin “Caveman” Shirley, die eerder met producties voor Black Crowes, Aerosmith en Joe Bonamassa bewezen heeft een fijne vette productie neer te kunnen zetten. Dit resulteert in een wat rijker geluid dan de pure producties die Hiatt’s laatste albums waren. Het past de rock-meets-country songs van Hiatt uitstekend, juist omdat hij voor dit album een wat ambitieuzere koers dan op zijn vorige albums vaart. Luister naar het prachtige Don’t Wanna Leave You Now en je begrijpt wat ik bedoel. (writteninmusic.com)

Herinneringen
Hiatt had 'Slow Turning' net uitgebracht toen ik hem voor het eerst live zag in het ook al net nieuwe Muziekcentrum in Enschede. "I understand this is a new facility here. I think it's just fine!" Vaak moet ik bij het beluisteren van John Hiatt nog terugdenken aan dat concert. Dat komt ook omdat ik de vriendin met wie ik naar het concert was nog net niet in haar nek durfde te kussen en om verkering durfde te vragen, maar dat terzijde. Eind vorig jaar was Hiatt in Paradiso, op de kop af 22 jaar na dat voor mij zo memorabele optreden: ook dat was weer genieten. Deze nieuwe plaat doet verlangen naar weer zo'n live-ervaring. En aangezien Hiatt zijn vaste schare fans in ons land heeft, komt ook dat vast wel goed...
In de tussentijd valt er genoeg moois te beluisteren!

Reserveer in onze catalogus

Mediteren kun je leren

2011-10-10T16:13:00.000+02:00

Ik ben dus best wel een druk baasje. Trappen neem ik eigenlijk altijd rennend, naar beneden dan. Treinen haal ik met gemak, maar ik vlieg wel eerst naar het station. Ik ben iemand van snel nog even dit, snel nog even dat en altijd 1001 ronddwalende gedachten in m'n hoofd. Terwijl ik weet dat dat nodeloos veel energie kost, dat ik in dezelfde tijd met minder moeite maar meer efficiëntie hetzelfde gedaan krijg. Of meer. En ik weet dat het echt veel beter is om zo nu en dan even helemaal Niks te doen, Niks te hoeven, Niks te denken. Omdat je alleen dan echt kunt luisteren naar wat er eigenlijk van binnen gebeurt.

Kijk, en dat is dus iets dat ik echt heel graag wil leren. Want daar binnen daar huist iets wat je Inspiratie zou kunnen noemen: een zacht subtiel signaal dat alleen tot je doordringt als je je er onbewust voor openstelt. En die gerichte aandacht voor je innerlijke creativiteit wordt ook wel meditatief luisteren genoemd.

Ik leerde deze manier van luisteren van Hans Kunneman in zijn boekje Vind je bron. Voor mij echt een eye-opener. Lekker praktisch, goed geschreven, met simpele maar effectieve oefeningen, die ook zijn ingesproken op cd. Hij legt heel herkenbaar uit waarom onze Westerse leefwijze ons zo snel afsnijdt van die innerlijke bron, hoe je dat kunt verschuiven en wat je onderweg tegen gaat komen. De oefeningen helpen je op die weg.

Natuurlijk zijn er heel veel meer boeken in onze collectie die je leren om te mediteren. Helaas blijft het best lastig en heb je er gewoon wat domme discipline voor nodig. Daarom ben ik ook zo blij dat er via de Libelle Academy nu een workshop Kennismaking mediteren wordt aangeboden. Op 25 oktober en 22 november in Bibliotheek Beursplein. En ja, ik heb me al ingeschreven. Niet alleen omdat ik de docente ken en weet dat ze goed is, maar ook omdat ik er als druk baasje gewoon nog niet toe ben gekomen om alles uir dit mooie boekje onder de knie te krijgen. Iemand zal me echt eerst vast moeten binden en de tijd even stil moeten zetten.

Reserveer in onze catalogus.

Kate Morton (2) De vergeten tuin

2011-10-07T09:00:00.000+02:00

Enige tijd terug schreef ik over 'Het geheim van de zusters' van Kate Morton. Het lezen van dit boek was voor mij aanleiding nogmaals iets van Morton te lezen. En ik ben niet teleurgesteld. Integendeel. Ook dit boek had me bijna vanaf het begin in z'n greep.

Net als in 'Het geheim van de zusters' speelt 'De vergeten tuin' zich af in verschillende tijden en over meerdere generaties. Dat maakt dat je soms even moet schakelen. Ook nu speelt een landgoed een belangrijke rol en zijn het de verstikkende zeden van het begin van de vorige eeuw die er toe leiden dat generaties later waarheden aan het licht komen die indertijd voor de buitenwereld werden weggemoffeld.
De grote tegenstelling tussen de upper class en het personeel op het landgoed en de slechte werk- en leef omstandigheden voor de 'gewone' mensen in de stad Londen krijgen veel aandacht.

Het is toch ook vooral de manier waarop Morton het verhaal vertelt over een klein meisje dat zonder een begeleiding, aan het begin van de twintigste eeuw, alleen op een boot de grote oversteek naar Australië maakt. Hoe komt een klein meisje daar allleen terecht? Wat was de aanleiding en wie zijn haar ouders? waarom gaat er niemand op zoek naar zo'n klein meisje waaraan je duidelijk kunt merken dat ze van goede komaf is? Bijna honderd jaar later komt de waarheid eindelijk aan het licht.

Dit boek vond ik op een afdeling waar ik eigenlijk nooit kom, bij de familie- en streekromans. Toch een eye opener.

Reserveer De vergeten tuin in onze catalogus

Steve Earle in Hengelo: win 2 vrijkaarten!

2011-10-05T09:00:00.006+02:00

In april van dit jaar bracht Steve Earle een mooi album uit: 'I'll Never Get Out Of This World Alive'. Ik schreef al eens eerder over deze bijzondere artiest, en ook kwam hij al eens terecht in één van mijn jaarlijstjes. Ook dit album maakt een kans om daarin opgenomen te worden.

"Na het Grammy-winnende album "Townes", Steve’s ode aan zijn grote voorbeeld, verwijst Earle nu naar een andere muzikale held: Hank Williams. De titel is namelijk ontleend aan de allerlaatste single van Williams. Het is de voorloper op Earle’s eerste roman met dezelfde titel, over het getroubleerde leven van Doc Ebersole (persoonlijke arts en vriend van Williams). Dit is Steve’s 14e studio album, dat weer lekker rootsy klinkt en diverse muzikale invloeden laat horen. Opener "Waiting On The Sky" heeft een texmexsausje, "The Gulf Of Mexico" doet juist wat meer Iers aan. "God Is God" ligt in de John Prine-traditie en "Meet Me In The Alleyway" is bluesy en broeierig als een Tom Waits song. Op "Heaven Or Hell" is hij te horen in duet met zijn vrouw Allison Moorer maar het grootste prijsnummer op dit album is wat ons betreft de ontroerende afsluiter "This City" over New Orleans. Het heeft een prachtige blazersarrangement van Allen Toussaint." (Sandra Zuidema, LuckyDice)

Tijdens zijn vorige tour hier in Nederland was ik er helaas niet bij. Maar dat ga ik goedmaken!
Volgende week woensdag 12 oktober staat deze 'hardcore troubadour' op het podium van ons eigen Metropool hier in Hengelo.
En wat nog mooier is: daar kun jij ook bij zijn! Want Bieblog Hengelo en Metropool stellen 2 vrijkaarten ter beschikking. Maar daar moet je natuurlijk wel even iets voor doen...

Win kaarten!
We maken het niet al te moeilijk hoor. Het enige wat je hoeft te doen, is het juiste antwoord geven op onderstaande vraag:

Door wie werd het laatste album van Steve Earle geproduceerd?

Mail het antwoord naar bieblog@bibliotheekhengelo.nl. De eerste die het juiste antwoord stuurt, wint de kaarten! De winnaar krijgt bericht, de rest niet... Enfin, je weet hoe dat gaat. Succes!
En tot ziens op de 12e natuurlijk.

Nog meer voordeel
En lukt het allemaal niet op de 12e, dan is er nog een mooi alternatief: Mary Gauthier op 14 oktober in Metropool. Op vertoon van je ledenpas van Bibliotheek Hengelo krijg je €5,- korting op de toegangsprijs!

Reserveer in onze catalogus
Steve Earle in onze catalogus

James Herriot: All creatures great and small

2011-10-03T20:06:00.000+02:00

Het is weer James Herriot tijd! Zo eens per jaar (meestal in de herfst) krijg ik zware behoefte aan de serie Alle creatures great and small. Waarom? Tja, meerdere redenen: het is een echte feel good serie, het is voor mij jeugdsentiment (voor het eerst uitgezonden eind jaren zeventig) en het speelt zich af in de prachtige Yorkshire Dales, een van de mooiste streken van Engeland. We hadden deze klassieker nog niet in onze collectie maar nu heeft Bibliotheek Hengelo de serie (eindelijk) op dvd. Het zijn de series 1 en 2 met in totaal 24 afleveringen: dat is 22,5 uur James Herriot. Goed tegen elke herfst- of winterdepressie!

Voor de mensen die James Herriot nog niet kennen: De jonge, onervaren Schot James Herriot krijgt eind jaren dertig na zijn afstuderen een baan als dierenarts in het plaatje Darrowby in Yorkshire. Al snel ontdekt hij dat hij nog veel moet leren wil hij met evenveel respect behandeld worden als de oprichter van de praktijk, Siegfried Farnon. Terwijl hij worstelt met het plaatselijke dialect, achterdochtige klanten en een diep geworteld bijgeloof krijgt hij ook nog te maken met de ruzies tussen Siegfried en zijn jongere broer Tristran. Al gauw wordt James verliefd op de boerendochter Helen maar deze romance verloopt niet echt soepeltjes. Alles is losjes gebaseerd op de echte ervaringen van dierenarts James Alfred Wright die onder pseudoniem van James Herriot een aantal boeken schreef.

Dus al je James Herriot nog niet kent dan kijken en als je James Herriot wel kent dan weer opnieuw kijken! Hieronder nog even het lekkere intro muziekje: taaa ta ta...

Reserveer de DVD James Herriot in onze catalogus

In memoriam: Hella Haasse - Ik besta in wat ik schrijf

2011-10-01T23:32:00.000+02:00

In 2006, bij de allereerste aftrap van Nederland leest in heb ik Hella Haasse persoonlijk ontmoet en even met haar gesproken. Ik was onder de indruk van haar bijzonder vriendelijke en ook charmante uitstraling. En nog meer haar schaterende lach die ik helemaal niet verwachtte bij haar.
In 2009 werd haar romandebuut uit 1948, Oeroeg gekozen voor Nederland Leest.
Donderdag is ze overleden op 93 jarige leeftijd. Ter gelegenheid van haar negentigste verjaardag verscheen het gevarieerde fotoboek Ik besta in wat ik schrijf.

Van de achterflap
Ik besta in wat ik schrijf is een uniek album dat het leven en het werk van Hella S. Haasse in beeld brengt. In haar autobiografische boeken laat Hella S. Haasse veel van zichzelf zien niet omdat ze iedereen een blik in haar privé-leven gunt, maar omdat ze wil tonen welke kernelementen in haar verbeelding, en dus in haar werk, altijd weer een rol spelen. Om die reden is ook Ik besta in wat ik schrijf gemaakt. Het volgt de schrijfster in beeld en in tekstcitaten vanaf haar vroegste jeugd in Nederlands-Indië tot aan de viering van haar negentigste verjaardag in 2008. We zien foto s van haar familie en gezin, van haar optreden als schrijfster bij lezingen en bij de prijzen die ze in ontvangst nam, maar ook: afbeeldingen van manuscripten, historische bronnen en omslagen van eerste drukken. Patricia de Groot, redacteur van Hella S. Haasse, selecteerde de foto s en citaten, en schreef er begeleidende teksten bij.

De titel van dit boek is gebaseerd op het feit dat Hella Haasse waarnemen, ervaringen die ze met zich meedraagt onder woorden brengen, samenhang aanbrengen in haar observaties, als de voornaamste taak van een schrijver beschouwde.
Het is een uitspraak van haar die dan ook steeds terugkomt in interviews: 'Ik besta pas als ik iets heb gedaan met wat ik waarneem'. Ze ging daarmee door zolang haar gezondheid het toeliet. Haar oeuvre was nooit 'af'. Schrijven was haar manier van leven; schrijvend verstond zij zich met de wereld.

Haar overlijden wordt door Karel Nooitgedacht op poëtische wijze verwoordt: "Helaas Heengegaan. Het allitereert wel mooi, maar stemt tot verdriet".

Reserveer Ik besta in wat ik schrijf in onze catalogus

In Memoriam: Harry Muskee

2011-09-29T13:21:00.000+02:00

foto: ANP

Deze week is Cuby overleden. Tragisch nieuws voor bluesminnend Nederland. Harry Muskee was natuurlijk meer dan Cuby alleen; maar zal altijd vooral in één adem genoemd worden met de eerste echte Nederlandse bluesband: Cuby & The Blizzards.

Nou ben ik zelf te jong om mee te kunnen praten over het begin van deze band, over de hoogtijdagen en over de impact op de Nederlandse muziek. Maar ik werd er wel door gegrepen.
Op de radio hoorde ik vrij toevallig een keer 'Window Of My Eyes'. Prachtig was dat... Herman Brood op piano, en een 'drijvende' gitaarsolo van Eelco Gelling. Daar wilde ik dus meer van weten en vooral meer van horen.

John Lee Hooker’s Hobo Blues zou op het repertoire komen van de band waarmee Harry Muskee legendarisch ging worden. Als jonge corrector bij de Drentsche en Asser Courant leerde hij een leerling fotograaf kennen die goed gitaar kon spelen: Eelco Gelling. In de Rocking Strings speelden ze het werk van Elvis Presley, de Shadows en de jonge Rolling Stones na, maar dat zinde Muskee niet. Muskee wilde eigen Drentse blues gaan maken. Bij Gelling stroomde die stijl zo uit de vingers. Ze hadden een opvallende naam nodig. Voor zichzelf verengelste Harry de naam van de hond van de buren: Koebie. In het Engelse woordenboek prikten ze de naam voor een hevige winterstorm met felle kou. Het was 1965, het beginjaar van Cuby + Blizzards. (NOS.nl)

Nooit geweten dat de bandnaam afgeleid werd van de hond van de buren..
Ik ging 2e-hands LP's kopen: 'Desolation' (het debuut uit 1966) en een album vol ballads. En die draaide ik dan, destijds op mijn studentenkamer in Leeuwarden. In een straat, of steeg eigenlijk, die wat mij betreft helemaal paste bij de muziek: verlaten, grijs en melancholisch.
Later zag ik Cuby pas voor het eerst live. En, hoe vervelend het ook is om te melden, de 'betovering' werd een beetje verbroken. Ik zag niet de man die achterna gezeten werd door de duivel, of die de klaagzang tot vak wist te verheffen. Ik miste eigenlijk de bezieling die ik verwacht had, het leek zo ongeïnspireerd, zo plichtmatig.
Maar ondanks dat bleef ik bewondering houden voor de vasthoudendheid aan de blues, aan het eigen geluid.
Een geluid dat we helaas niet meer horen.
Cuby is dood, lang leve Cuby...

Cuby & The Blizzards in onze catalogus

Teken het condoleanceregister

De woorden van Wilders

2011-09-26T11:35:00.000+02:00

Wees niet bang, dit wordt geen politiek betoog. Maar we proberen met dit bieblog ook de actualiteit wat te volgen en het is gek, dan schiet me plotseling dit leuke boekje van Jan Kuitenbrouwer te binnen: De woorden van Wilders & hoe ze werken. Ik heb het weer eens van de plank gepakt en doorgebladerd. Zo actueel.

Kuitenbrouwer is een taalkundige. Hij luistert naar wat mensen zeggen en kan uitleggen waarom dat met andere mensen doet wat het doet. En we weten uit de geschiedenis: een succesvol politicus is een succesvol taalgebruiker. Nou kun je van de heer Wilders vinden wat je wilt, je kunt hem niet beschuldigen van zwijgend aan de kantlijn staan. Dit is iemand met een verdraaid 'slim' taalgebruik.

Kuitenbrouwer beschrijft kort maar krachtig de retorische technieken die Geert Wilders in zijn betogen toepast. Metaforen, anaforen, herhaling, de overtreffendste trap en nog veel meer. Met allemaal bekende voorbeelden uit de laatste jaren toont hij aan hoe Wilders die emoties in de onderbuik weet te raken of een debat weet te 'framen'. En dat maakt pijnlijk duidelijk hoe hij met z'n eigen vocabulaire z'n eigen werkelijkheid weet te creëren.

Achterin staat een prachtig lexicon van Wilders' bijzondere woorden. Dit boekje is al meer dan een jaar oud. Sommige woorden hoor je nauwelijks meer, maar wat zouden we er alweer veel aan toe kunnen voegen. En eerlijk is eerlijk, ik vind het allemaal ook nog wel verdomd knap. Als het niet zoveel schade zou aanrichten zou je hem er bijna een soort van pluim voor geven. Maar nee, dan denk ik gelijk: doe effe normaal man.

Reserveer nu in onze catalogus.

R.E.M.

2011-09-23T13:15:00.000+02:00

R.E.M. stopt er mee. Het nieuws kwam deze week en hield behoorlijk wat mensen en media bezig. Het duurde bij mij even voor ik er achter kwam wat het met me deed. Ik ben, eerlijk gezegd, nooit een echte fan geweest. Maar op de een of andere manier zijn er nummers die direct herinneringen oproepen. Aan een tijdsbeeld bijvoorbeeld. Of aan schoonmaakwerk.
Dat laatste komt omdat ik ten tijde van 'Losing my religion' tijdelijk schoonmaakwerk deed en het nummer dagelijks wel een keer of vijf voorbij hoorde komen.
O ja, nog zo'n herinnering: er was een comedyserie waarbij een nummer van R.E.M. als titelsong werd gebruikt: 'It's the end of the world as we know it'. Maar hoe heette die serie ook alweer?
Dus toch, fan of niet, lijkt het er op dat iedereen er wel iets van kent of herkent. Onlangs verscheen nog een nieuw album, 'Collapse Into Now'. Fraaie popplaat, veelzijzig en niks mis mee. Maar ik merk wel dat vrijwel iedereen het nu heeft over de oudere platen. Kennelijk hebben die een diepere indruk achtergelaten.
Waar ik wel benieuwd naar ben, is hoe dit nieuws ervaren wordt door onze bloglezers. Zijn er verstokte fans die huilend thuiszitten? Aan welk nummer kleven de beste herinneringen?
Laat het weten in een reactie op dit bericht!
En natuurlijk ook als je weet welke comedyserie ik bedoel... ;-)
En laat ik maar eindigen met het nummer waar ik het singeltje nog van heb:

(Hoewel de versie met de muppets ook erg leuk is...)

Reserveer 'Collapse Into Now' in onze catalogus
Reserveer een verzamelalbum in onze catalogus

De meesterproef : een master Hugh-mysterie

2011-09-21T09:00:00.023+02:00

Het ideaal van Master Hugh is mensen te genezen. Maar wanneer bij het kasteel van Lord Gilbert een aantal botten wordt gevonden,krijgt de jonge arts een heel andere opdracht: de toedracht van dit mysterie te achterhalen.

'De meesterproef' is het eerste deel uit een serie over Master Hugh. Als je het thema van 'De maand van het spannende boek' nog even terugpakt dan hebben we er hier weer één! Misdaad door de eeuwen heen en wel in de middeleeuwen in Groot-Brittannië.

Wat heb ik genoten van dit boek. Mel Starr laat ons, met de nodige zelfspot en zelfreflectie, kijken door de ogen van Hugh. Eigenlijk is Hugh chirugijn. Hij heeft zijn opleiding onder andere in Frankrijk genoten en door zijn intelligentie is hij soms in staat tijdens het uitoefenen van zijn werk voor die tijd alternatieve methodes toe te passen. Door zijn prestaties valt hij al snel op bij Lord Gilbert die hem een functie aanbiedt binnen zijn kasteelmuren.

In tegenstelling tot wat je zou verwachten is Mel Starr geen Brit, maar een Amerikaan. Alles in het boek ademt zo'n heerlijke, Britse detective sfeer. Daarnaast krijg je als toetje ook nog eens inzicht in de middeleeuwese artsenpraktijk.

Gelukkig heb ik gezien dat in het engels inmiddels vier delen zijn verschenen.

Reserveer de meesterproef in onze catalogus

Jaap Scholten: Kameraad Baron

2011-09-19T12:55:00.000+02:00

Soms komt de geschiedenis zo dichtbij, dat je er zelf onderdeel van uitmaakt. Lezend in Kameraad Baron van Jaap Scholten kwam ik terecht in de wereld van de Transsylvaanse adel. Niet de meest vrolijke geschiedenis: de wereld van Ceausescu, dictatuur, strafkampen en vergaande glorie. Wel geschiedenis die ik zelf ook deels heb meegemaakt, denk aan de val van de muur in Berlijn en de executie van Ceausescu. Dit boek vertelt niet alleen over de val en de voorzichtige wederopstanding van de Hongaarse en Roemeense adel. Maar ook over de belangrijke rol die de adel heeft gespeeld en weer speelt in de cultuur van Hongarije en Roemenië.

Na WOII stonden Hongarije en Roemenië onder zware controle van communistisch Rusland. Voor die tijd speelden adellijke families een belangrijke rol in de politiek, cultuur en welvaart van beide landen. Maar met de komst van het communisme werd deze adel (net zoals geestelijken en wetenschappers) bestempeld als staatsgevaarlijk. Op een nacht in maart 1949 haalde de politie vervolgens alle adel uit hun huizen. Ze werden afgevoerd naar strafkampen of moesten gaan wonen in kelders en mochten hun stad niet meer verlaten. Hun kinderen mochten geen opleiding volgen en al hun bezittingen waren ze kwijt. Alleen de meest lage baantjes waren voor hen weggelegd. Zo werd een gravin een schoonmaakster en werkte de meeste graven en baronnen als fabrieksarbeider of schoorsteenveger.

Scholten bezocht vlak na de val van het IJzeren Gordijn Hongarije en Roemenië en raakte gefascineerd door deze landen. Twintig jaar later gaat hij opzoek naar de verhalen van de graven, gravinnen, baronnen en baronessen. Hij bezocht hun uitgebrande kastelen en vervallen landgoederen. Hij gaat opzoek naar hun kelders en zolders. Maar hij zoekt vooral antwoord op de vraag: hoe heeft de adel zich staande gehouden tijdens de dictatuur en wat is er anno 2010 nog van over?

Wat Scholten terugvindt is de jonge generatie adel. Men probeert landgoederen en kastelen terug te krijgen. Verder willen de jongeren iets te betekenen voor hun land en voor hun dorp. Scholten bezoekt de 30-jarige Farkas baron Banffy de Losoncz. Hij is teruggegaan naar het landhuis van zijn grootvader en probeert het weer op te bouwen. Tegelijkertijd wil hij jongeren uit zijn dorp interesseren voor de Roemeense cultuur. Want zowel Roemenië als Hongarije zijn tijdens het communisme alles kwijtgeraakt. Er is weinig gevoel meer voor ethiek of moraal. Er is veel corruptie en het recht van de sterkste geldt nog steeds. Leden van de vroegere Securitate zitten nog op de beste posities. En zowel Roemenië als Hongarije lopen ver achter bij andere EU-lidstaten.

Scholten laat in Kameraad Baron zien dat het mogelijk is een land totaal te vernietigen. In Roemenië en Hongarije bracht het communisme alleen maar angst, betonnen flats en armoede. Maar hij geeft ook de hoop dat een cultuur weer opgebouwd kan worden en dat er altijd mensen zijn die met moed en doorzettingsvermogen iets van het leven willen maken. Kameraad Baron is genomineerd voor de Libris Geschiedenis Prijs 2011.

Reserveer Kameraad Baron in onze catalogus

Neem nooit afscheid - Doug Magee

2011-09-18T12:31:00.001+02:00

Van de achterflap
Misschien nog moeilijker dan je kind voor het eerst naar school brengen, is het voor het eerst alleen op vakantie laten gaan. Lena Trainor heeft net met pijn in haar hart haar dochter Sarah op de bus naar zomerkamp gezet, als er een tweede bus arriveert om de kinderen op te halen. Niemand blijkt iets te weten van de eerste bus…..

Een afschuwelijk gegeven dat een niet meer weg te leggen boek oplevert: Neem nooit afscheid van Doug Magee. Je wordt heel snel meegesleurd in het verhaal. Wissellende verhaallijnen en speculaties zorgen dat je steeds weer op het verkeerde been wordt gezet. Net als je denkt dat je weet hoe de vork in de steel zit, dient de volgende wending zich weer aan en blijf je maar doorlezen.

Magee schrijft zo beeldend dat je de wilde natuur van de Adirondack Mountains helemaal voor je ziet. Want daar zijn de kinderen met de ontvoerder die op hen past tot het losgeld is betaald. Als de ontvoerder aan een hartaanval overlijdt, hebben ze een probleem. Ze moeten de bewoonde wereld bereiken voordat ze uitgehongerd zijn of door beren worden aangevallen.
Ondertussen worden de ouders van de vier kinderen steeds wanhopiger. Er ontstaan spanningen tussen de echtparen, huwelijksproblemen, een maîtresse met dubieuze opmerkingen en ouders die elkaar verdacht proberen te maken.
De angsten van de kinderen en ouders weet Magee bijzonder goed te verwoorden.

Mooi vond ik ook dat Magee de titel van zijn boek zo duidelijk uit legt, dat je na het lezen van dit boek je vanzelf afvraagt op welke manier je zelf onlangs afscheid hebt genomen van mensen.

En het einde….. ijzersterk en onverwacht.

Reserveer in onze catalogus

U2 - Under A Blood Red Sky

2011-09-16T13:37:00.001+02:00

Voor mij begon het hiermee. Ik kende U2 niet zo goed, maar wist dat vele klasgenoten dit tot dé band hadden verkozen. "Doe me dan eens wat nummers op een bandje", zei ik toen tegen een van mijn vrienden. Ja, een bandje. Niks mis mee hoor, was heel gewoon.
En dat bandje kreeg ik.

Hij had nog wat moeite gedaan door er nummers op te zetten die 'ik wel mooi zou vinden'. Dat bleken dus de wat tragere, rustige nummers te zijn. Maar ik werd pas echt enthousiast bij het horen van 'The Electric Co', live...

En. zoals gezegd, toen begon het. Het in de gaten houden, het verzamelen (vooral om de B-kantjes van singeltjes), en uiteindelijk de concertbezoeken.
'Under A Blood Red Sky' is dus voor mij zo'n popklassieker. Een album dat wat mij betreft nog steeds overeind staat en blijft boeien. Misschien nog wel meer dan het multi-mediale spektakel waarmee de band in latere jaren de wereld over trok.

Under A Blood Red Sky bevat opnames van drie verschillende liveoptredens in Red Rocks, Boston en Sankt Goarshausen in Duitsland, op de uitgave staat echter dat het album is opgenomen in Red Rocks. De gelijknamige video-uitgave is echter wel geheel opgenomen in Red Rocks, en dankzij de omgeving aldaar, de regen en het decor kreeg de video veel bekendheid. Rolling Stone Magazine noemt dit optreden een van de vijftig meest invloedrijke gebeurtenissen van de popmuziek. De titel van het album komt van de gelijknamige regel uit New Year's Day van het album War. Het album bevat de beroemde zin This is not a rebelsong, in het begin van Sunday Bloody Sunday. Ook kent het "zeldzame nummers" als Trash, Trampoline and the Party Girl, meestal simpel Party Girl genoemd, een B-side van de single A Celebration, uitgebracht tussen October en War. Ook wordt op Under a Blood Red Sky 11 O'Clock Tick Tock gespeeld. Dit nummer is nooit op album uitgebracht, maar in de begindagen van U2 was dit hun grootste hit en werd vaak twee keer gespeeld per optreden, waaronder één als toegift.(wikipedia)

Nu ik er over schrijf, weet ik ook weer wat ik vanavond op ga zetten, heel luid...

Reserveer de CD in onze catalogus
Reserveer de DVD in onze catalogus

Des hommes et des dieux

2011-09-12T13:00:00.000+02:00

Je hebt je hart aan God gegeven. Je leeft om een goed mens te zijn en het goede aan anderen te geven. Je kiest voor een klooster in het Atlasgebergte in Algerije. Je vergroeit met de lokale bevolking. Maar er heerst enkel terrorisme en corruptie. Je werk en je leven worden bedreigd. Er wordt je bescherming aangeboden. Maar je dult geen wapens in een oord van gebed en vrede. Dan draait uiteindelijk alles nog om die ene vraag: blijven of vluchten. Vertrouwen op God, het goede, je geloof, of toegeven aan 'het kwaad' en de mensen verlaten die op je rekenen.

Tegen die achtergrond leefden tot eind jaren 90 zeven Trappisten monniken in Algerije. Ze besloten te blijven. Ze werden uiteindelijk ontvoerd door een groep moslimextremisten en twee maanden gevangen gehouden. Het is onduidelijk wat er in die periode precies is gebeurd, maar ik weet zeker dat zij op enig niveau contact met hun ontvoerders zullen hebben gehad. Helaas overwon het kwaad - of misschien wel de machteloosheid - en werden de monniken alsnog geëxecuteerd.

De bijzondere film Des hommes et des dieux toont de periode voorafgaand aan de ontvoering. Een periode van oplopende spanning, twijfel en onzekerheid, maar ook van een sterk toenemend geloof in elkaar als orde en in God als bevrijder. Je maakt kennis met de charismatische leider Pater Christian, met de aanvoerder van de terroristen die zich op enig moment zelfs door deze Christian laat wegsturen en met de bevolking en lokale bestuurders.

Het rare is dat ik tijdens het beleven van de film niet het meest geraakt was door de film zelf, maar vooral door het feit dat al deze mensen echt hebben bestaan en dat dit echt was gebeurd. De documentaire op de dvd toont beelden van de ware Trappisten en laat mensen aan het woord die hen kenden. Dat maakte het zo voelbaar. Ik heb diep respect voor zoveel geloof en vertrouwen - ondanks hun zichtbare twijfel nu en dan - maar helaas maakt dat de buitenwereld dus soms geen ene snars uit. Daar gelden andere regels.

Reserveer in onze catalogus.

Ry Cooder - Pull up some dust and sit down

2011-09-10T10:35:00.000+02:00

Als Ry Cooder een album maakt, is het altijd iets bijzonders. En dat kan positief én negatief zijn. Sommige albums van de man vind ik persoonlijk echt het aanhoren niet waard (oprechte excuses voor de die-hard fans). Andere platen draai ik grijs. Veel mensen kennen de 'Buena Vista Social Club', een project van Cooder dat enorm populair werd. Zelf geniet ik nog regelmatig van 'Get Rhythm', een album waarvan ik vooral de titeltrack erg mooi vind.
En nu is er 'Pull Up Some Dust And Sit Down': wel weer een typische Cooder-plaat, met het herkenbare slide-geluid, en met de afwisseling in stijlen. Het is vooral dat laatste wat bij mij altijd een wat dubbel gevoel oplevert. Laat ik het maar eerlijk bekennen: ik heb geloof ik liever een album met nummers die een beetje in dezelfde stijl klinken, in dezelfde hoek zitten. Op deze laatste cd staan mooie nummers, maar ook tracks waarvan ik me echt afvraag of het wel nodig is geweest om ze er bij op te zetten. Ik weet het, er zijn nu al mensen die dit het album van het jaar vinden, maar het wordt nog spannend voor mijn jaarlijstje over 2011...

De Amerikaanse gitarist, zanger en songwriter Ry Cooder maakte al americana toen het woord nog moest worden uitgevonden. Daarnaast weet hij hoe volksmuziek hoort te klinken: levendig en spontaan als straatmuziek. Voor de nummers van Pull Up Some Dust And Sit Down liet Cooder zich inspireren door de Amerikaanse crisis en de turbulentie die dat teweeg bracht op Wall Street. Hij doet dit in nummers die veelal klinken alsof ze afkomstig zijn uit de crisis van de jaren dertig, met hemzelf in de huid van Woody Guthrie en andere protestzangers uit die tijd. Hier openbaart zich ook het probleem met Cooder want hoe integer ook, hij vertolkt pastiches. Dit is vooral te horen in zijn zang die hij op onnatuurlijke wijze aandikt om te klinken als een zanger uit vervlogen tijden. In John Lee Hooker For President imiteert hij zelfs volledig het gitaarspel en de quasi-mompelende voordracht van deze blueslegende. Dat kan hij goed en is bedoeld als oprecht eerbetoon maar doet je tegelijk de tenen krommen. Pull Up Some Dust... kent teveel van dit soort momenten. (Muziekweb/MR)

En dat is dus eigenlijk ook een beetje wat ik bedoel. Nou ja, laat iedereen het maar voor zichzelf bepalen: is het een meesterwerk van een legende, of zijn we dit over een poosje alweer vergeten?

Reserveer in onze catalogus

Kjell Ola Dahl: De vrouw in plastic

2011-09-07T09:00:00.045+02:00

Vooruit! Dit is weer zo'n fijne rechttoe-rechtaan detective. Leest als een trein en kan zo verfilmd worden. Je ziet gewoon de personages voor je; de verhoudingen binnen het rechercheteam en de verschillende lijntjes die ontrafeld dienen te worden voordat de moord is opgelost.

Kjell Ola Dahl is een Noorse schrijver die eerst psycholoog en leraar was voordat hij zich volledig op het schrijven richtte. Grappig, dat je dat zo vaak ziet: een psycholoog die gaat schrijven en dan vooral detectives en thrillers.

'De vrouw in plastic' is Veronika Undset en toevallig of niet, inspecteur Frank Frolich had haar net de afgelopen dagen een aantal keren ontmoet. De lijntjes die Frank en zijn chef Gunnarstranda (niet bepaald elkaars dikste vrienden) moeten onderzoeken zijn de onder andere de bende van Kadir Zahid, de verdwijning van de Ugandese Rosalin M'Taya, de moord op Sivert Almeli en daarbij wordt Frank ook nog geconfronteerd met zijn verleden door een ontmoeting, na vele jaren, met zijn oude schoolvriend Karl Anders. En niet alles loopt even goed af...

Reserveer 'De vrouw in platic' in onze catalogus

Val der titanen - Ken Follett

2011-09-03T22:31:00.004+02:00

Sinds ik, inmiddels alweer jaren geleden, zijn boek De kathedraal heb gelezen ben ik grote fan van de boeken van Kenn Follet. Hij weet in zijn boeken steeds weer op heldere en duidelijke wijze een realistisch beeld te geven van historische gebeurtenissen. Ook al dankzij zijn fantastische kennis over politiek en vele andere vakgebieden. En Val der titanen bleek weer zo'n niet weg te leggen boek te zijn van bijna 1000 bladzijden.

Van de achterflap
In 1911 verandert de wereld voorgoed. Arbeiders laten zich niet langer onderdrukken, vrouwen eisen hun rechten op, de rijke aristocratie kan haar macht niet langer handhaven. En overal fluisteren diplomaten elkaar woorden in die het lot van miljoenen mensen over de hele wereld zullen veranderen. Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog proberen acht mensen hun weg in deze roerige wereld te vinden: Gus Dewar, rechterhand van de Amerikaanse president; Lev en Grigori Pesjkov, twee arme Russische broers op zoek naar een beter leven; mijnwerker Billy Williams en zijn ambitieuze zus Ethel, huishoudster van de vermogende graaf Fitzherbert; de vrijzinnige lady Maud en haar geliefde, de Duitse diplomaat Walter von Ulrich. Terwijl hun levens elkaar kruisen, dragen deze mensen ieder op hun eigen manier bij aan een titanenstrijd die zijn weerga niet kent…

Val der titanen maakt weer eens heel duidelijk hoe besluiten die genomen worden door wereldleiders een enorme impact kunnen hebben op het leven van gewone mensen. En waarvan zelfs het lot van een gehele bevolking afhangt. Het is een gigantisch roman over de Eerste Wereldoorlog, boeiend van begin tot eind.
Ook al omdat je wilt weten hoe het leven van deze mensen verder gaat. Het liet mij niet meer los.....

Reserveer De kathedraal in onze catalogus
Reserveer Val der titanen in onze catalogus

Gillian Welch - The Harrow & The Harvest

2011-09-01T10:19:00.000+02:00

Een fiks aantal jaren geleden maakte een kennis mij attent op de prachtige americana-stem van Gillian Welch. Ik ben gaan luisteren en kon het niet anders dan het met hem eens zijn. Een stem gemaakt voor de heerlijke melancholische treurnis waar ik (muzikaal gezien althans) van hou. Kort geleden verscheen voor het eerst sinds jaren een nieuw album van deze zangeres: 'The Harrow & The Harvest'.

Naast een paar losse nummers, verscheen er na Soul Journey (2003) niets meer van Gillian Welch. Dat terwijl de Amerikaanse rootszangeres net was doorgebroken bij het grote publiek, dankzij de soundtrack van 'O Brother Where Art Thou?' (2000). De ogen van de massa zijn ruim tien jaar na dat succes niet meer op haar gericht. Aandacht vanuit de folkhoek is er des te meer. Het verschijnen van haar vijfde plaat The Harrow & The Harvest is daar met veel gejuich ontvangen, alsof de tijd heeft stilgestaan. Welch pakt de draad inderdaad weer op alsof ze hem nooit heeft losgelaten. Zo is op dit schijfje ook haar vroegere partner Dave Rawlings weer te horen. Hij schreef aan alle nummers mee en staat ook prominent op de hoes van de plaat. De band die Rawlings en Welch hebben is bijzonder. Naar eigen zeggen maken ze muziek met een enkele ziel, gecombineerd uit hun afzonderlijke geesten. Zweverig? Geenszins; hun harmonieën klinken even sprankelend als natuurlijk. Het ligt er nooit dik bovenop, waardoor de southern folk net zo eenvoudig blijft als het leven op het platteland van het zuiden van de Verenigde Staten zelf. Het lange wachten is beloond. (Muziekweb)

Het is een prachtig album geworden. Mooie liedjes die je echt meenemen naar andere oorden, situaties en mensen. Portretjes eigenlijk, sfeervol en sober opgenomen.
Ook een prachtige albumhoes trouwens. En hoewel ik vaak een muzikaal filmpje bij een bericht plaats, kan ik het deze keer niet laten om daar van af te wijken. Kijk hieronder hoe de artieste een tip geeft om er voor te zorgen dat je cd-hoesje er nóg authentieker uitziet.

Op 7 november staat Gillian Welch in Paradiso; de kaartverkoop start aanstaande zaterdag. U weet wat u te doen staat!

Reserveer in onze catalogus

Mantra's hummen met de Tibetaanse Gyuto monniken

2011-08-29T01:46:00.000+02:00

In mijn zoektocht naar mooie en toegankelijke mantra's tipte iemand me om iets uit te zoeken van Deva Premal: een van oorsprong Duitse zangeres, die zich - samen met haar partner - heeft toegelegd op het chanten van mantra's. Prima, maar zij heeft wel heel veel cd's gemaakt, waar begin je dan? Nou, aan het einde bijvoorbeeld. Want haar laatste cd bevat een project dat ze deed samen met de beroemde Tibetaanse Gyuto monniken.

Een mantra alleen is op zich niet zo spannend. De tekst is kort en wordt in principe 108 keer herhaald. Waarmee je het 'gebed' al zingend door je lijf, geest en ziel laat stromen. En dat kan verhelderend, verlichtend of zelfs helend werken. Net wat je er zelf van maakt en mee doet.

Maar in combinatie met die bijzondere zangtechniek van deze monniken krijgen de mantra's een unieke vibratie. Die voel je in je onderbuik, of je nu meezingt of niet. Als je het aandurft luister dan maar eens naar onderstaande fragmenten en laat je in vogelvlucht door de cd leiden.

Achteraf zag ik dat de titel van de cd luidt: Tibetaanse mantra's voor turbulente tijden. Volgens mij is zelfs daar wel een mooie mantra van te maken, er zit in ieder geval wel een lekkere cadans in. Ik moet toegeven, ik chant ze nog niet uit volle borst mee. Maar ik heb de cd inmiddels wel vaak aangezet: tijdens de afwas, liggend op de bank, werkend aan een bieblog, na een workout. En het werkt, de innerlijke turbulentie zwakt af tot een fijn kabbelend beekje. Goeie tip dus! Bedankt.

Reserveer in onze catalogus.

Hjorth Rosenfeldt - Wat Verborgen Is

2011-08-26T10:16:00.001+02:00

'Stieg Larsson creëerde Mikael Blomqvist, Henning Mankell maakte Wallander onsterfelijk. Maak nu kennis met Sebastian Bergman.'

Dat klinkt veelbelovend. En ik kan niet anders zeggen dan dat het de spijker op zijn kop is. De Scandinavische misdaadliteratuur blijft ongekend populair, en hoe meer er verschijnt, hoe meer ik geneigd ben om het koren van het kaf te scheiden.
Gelukkig verschijnt er dus af en toe een nieuw noords juweeltje, en 'Wat Verborgen Is' van Hjorth Rosenfeldt is er één van.
Het gaat hier om een schrijversduo: Hans Rosenfeldt is acteur, toneelschrijver en presentator; Michael Hjorth is mede-eigenaar van een Zweedse productiemaatschappij voor televisie, film en theater. Samen leveren ze het eerste deel af van wat nu al 'De Bergmankronieken' wordt genoemd.

Het lichaam van de zestienjarige Roger wordt gevonden in een moerassig gebied. Hij lijkt omgebracht met messteken, maar nader onderzoek toont aan dat de kogel die hem doodde is weggesneden. Het spoor leidt naar het elitaire Palmlöv College, een school die eigenlijk veel te duur was voor de jongen. Een oude vriend vraagt psycholoog Sebastian Bergman om hulp bij het onderzoek, maar Bergman heeft zelf al genoeg zorgen. Hij moet de erfenis van zijn moeder afwikkelen en stuit daarbij op brieven die hij nooit had mogen lezen.

Sebastian Bergman doet mij denken aan Dr. House (daar is 'ie weer): met eenzelfde lompheid, sarcasme en intelligentie worstelt hij zich door het dagelijks leven. Ook de andere karakters in het boek zijn fraai en herkenbaar beschreven. Je ziet ze voor je, aan het eind van het boek meen je ze zelfs te kennen.
Het is de combinatie van geloofwaardige hoofdpersonen, mooie sfeerbeschrijvingen en de aanhoudende spanning die er voor zorgen dat je dit boek niet aan de kant legt.

Het enige minpuntje: wie is er verantwoordelijk voor de cover van de Nederlandse uitgave? Mensen die op basis daarvan het boek uit de schappen halen, raken wellicht een beetje vertwijfeld. De foto kan ik niet rijmen met het verhaal; het verbeeldt in ieder geval niet een scene. Vreemd!

Verplicht leesvoer voor iedereen die van dit genre houdt!
Helaas moeten we nog tot 2012 wachten tot het tweede deel in de serie verschijnt. Ik ben nu al blij dat het niet bij voorbaat slechts een trilogie betreft. Meer, meer, meer!

Reserveer in onze catalogus

De laatste brief

2011-08-24T09:00:00.001+02:00

'Wat vinden jullie van een cheffin van een postkantoor die besluit de post niet te bezorgen?'vroeg ik. [..] Ik keek toe hoe de vraag bezonk. Post; echte met de hand geschreven brieven, die niet werden bezorgd maar achterovergedrukt. Wat een giller! Dan kon er echt van alles gebeuren. Huwelijken konden op de klippen lopen. Of helemaal niet voltrokken worden! [...]
'Wacht eens even', zei een van de mannen. Ís het echt gebeurd?'
'Jazeker.'
'Dan is het afgrijselijk', merkte de eerste vrouw op. Áls het echt waar is, dan is het gruwelijk en ...'
'Illegaal.'De gastheer stak zijn hand uit en vulde haar glas bij.
'Wanneer heeft dit zich afgespeeld?'
'In 1941.'
'Toen?' Nu was de gastheer geschokt. Ik knikte. Hierdoor was de kwestie op de een of andere manier serieuzer geworden. Tegenwoordig blijft een dwaling niet lang onopgemerkt. Iemand kan de telefoon pakken en bellen. Je hebt e-mail en fax. Maar in die tijd was een brief vaak de enige manier om nieuuws over te brengen.

'De laatste brief' is het verhaal over drie jonge vrouwen aan het begin van de Tweede Wereldoorlog die zijdelings bij elkaar betrokken raken. Het speelt zich deels af in een naief dorp in Amerika en deels in het door oorlog geteisterde Europa. Enerzijds verhaalt Sarah Blake over het leven van alledag dat gewoon doorgaat en anderzijds over het leven van mensen die er het ene moment nog zijn en het volgende moment voorgoed zijn verdwenen.

De levens van deze vrouwen worden elk vanuit hun eigen perspectief verteld. Daar heb je Iris, de cheffin van het postkantoor in het kleine dorpje Franklin, in de buurt van Boston aan de Atlantische kust. Daar komt ook Emma wonen als vrouw van de dokter. Verder is er Frankie die als oorlogsverslaggeefster naar Europa wordt gestuurd om de 'verhalen van de mensen' te vertellen. Het zijn met name deze aangrijpende verhalen die zoveel indruk maken. En vervolgens: wat gebeurt er met de delen aan de rand van het verhaal? Wat gebeurt er na het deel dat ons verteld wordt? Wat gebeurt er als je als verslaggeefster het verhaal vertelt over je buurjongetje dat na een luchtaanval in Londen ontdekt dat zijn huis er niet meer staat en dat zijn moeder is gedood? Hoe gaat het leven van deze jongen verder? Dat komen we nooit te weten, zoals we zo vaak moeten gissen naar verhalen achter de verhalen.

Minstens zo indrukwekkend is het opnameapparaat dat Frankie meezeult door Europa en waarop zij de stemmen vangt van mensen waarvan we niet weten wat er mee gaat gebeuren en waarmee ze wanhopig probeert de Amerikanen aan de andere kant van de oceaan wakker te schudden. Het zijn vooral Joodse vluchtelingen die in het begin van de oorlog nog niet gevangengezet werden, maar wel van huis en haard verdreven werden en maar moesten zien waar ze terechtkonden en dat hopelijk voordat hun uitreisvisum was verlopen.

Je moet het gelezen hebben!

Reserveer 'De laatste brief' in onze catalogus

Jonge ondernemers!

2011-08-22T11:11:00.000+02:00

In het boek Jonge ondernemers! van John van Schagen komen "achttien goed boerende jonkies, samen goed voor miljoenen euro's omzet" aan het woord. Het zijn stuk voor stuk inspirerende verhalen van jonge ondernemers die vertellen hoe ze begonnen met hun business. En met jong bedoel ik ook jong: sommigen begonnen al op de basisschool! Een terugkomend item is het moeizame inschrijven bij de Kamer van Koophandel: "Jongeman, weet je moeder wel dat je hier bent?"

Alle ondernemers komen in een eigen hoofdstuk aan het woord en vertellen hun ervaringen met het starten van hun eigen bedrijf. Ze geven tips over wat je wel en niet moet doen en vertellen ook openhartig waar ze fouten hebben gemaakt. Ook interessant is het ontstaan van het "Gouden idee". Opvallend in de verhalen is dat goede ideeën vaak niet zo heel ingewikkeld zijn en ontstaan door goed op te letten en kansen te herkennen. Bijvoorbeeld de succesvolle internet ondernemer Ben Woldring die op 13 jarige leeftijd als eerste een vergelijkingssite voor beltarieven lanceerde (Bellen.com). Grappig is dat hij bij de bibliotheek het boek "HTML in 20 stappen" leende waarmee hij de website heeft gebouwd. Een boek waarvan hij zelf zegt dat het zijn leven definitief veranderde.

Tussen verhalen door staan in Jonge ondernemers! nog tips, citaten en succesverhalen van andere ondernemers die jong zijn begonnen zoals Richard Branson (Virgin), Mark Zuckerberg (Facebook) en Reinout Oerlemans (Eyeworks). Het is een leuk en voor aankomende ondernemers een zeer inspirerend boek!

Reserveer Jonge ondernemers in onze catalogus

Zo lang er leven is & is er hoop - Renate Dorrestein

2011-08-21T18:30:00.001+02:00

Niet één maar twee romans deze keer. Zolang er leven is en is er hoop gaan over één en dezelfde baby en zijn samengebracht in één boek.

Zolang er leven is gaat over een baby, die gestolen wordt tijdens een picknick van bevriende stellen. Als het plotseling gaat regenen, vertrekt iedereen overhaast en in de veronderstelling dat een ander de baby wel meeneemt. De baby wordt na twee maanden in blakende welstand teruggebracht. Maar het blijft onduidelijk, wat er is gebeurd.

Zo onduidelijk dat Renate Dorrestein steeds mail bleef krijgen van haar lezers over de onbekende babyontvoerder ook al vertelde ze elke keer weer dat haar boek gaat over de ondraaglijke onzekerheid, als een naaste wordt vermist. En niet bedoeld is als een "plot".
Jaren later, op vakantie op Terschelling, zag Dorrestein een jonge vrouw met downsyndroom, die met de baby van haar zus rondliep. Ze besefte dat dit deze vrouw waarschijnlijk nooit kinderen zou krijgen. En toen wist Dorrestein door wie baby Babette ontvoerd zou kunnen zijn.

In is er hoop leren we Igor kennen. Hij woont bij zijn oma Nettie, 's avonds kijken ze op de bank televisie totdat ze naar bed gaan. Overdag werkt Igor in een sociale werkplaats waar hij stacaravans monteert. Zijn overzichtelijk leventje verandert als hij het dakloze meisje Lisa ontmoet en ze samen een baby vinden om wie niemand zich lijkt te bekommeren. Oma Nettie denkt dat de baby van Lisa is en neemt hen in huis. Igor en Lisa spelen een tijd lang vadertje en moedertje onder Netties vleugels. Maar hoelang zal dit ongewone huishouden een gelukkig leven beschoren zijn?

Met veel warmte en humor schrijft Dorrestein over het leven van Igor op de sociale werkplaats en thuis bij zijn oma. Ze geeft een mooi beeld van de gedachtewereld van mensen met een beperking, en de grote en kleine tobberijen van hun verzorgers. En besef je ook hoe belangrijk een beschutte werkplek voor mensen met een beperking is.
Dorrestein heeft overigens voor deze mensen een mooi woord: ‘kleinwijs’. Zo noemde haar de oma de ongetrouwde oom Fons van Renate Dorrestein die bij haar oma in huis woonde.

Beide boeken vind ik typische “Dorresteins”: alles kan zomaar ineens verstoord worden door puur toeval of noodlot. En dat dan al het vanzelfsprekende ineens niet meer zo vanzelfsprekend is.

Maar ehhh….. hoe zou het nu eigenlijk zijn met Igor en zijn oma?
Zal ik haar dat dan maar eens vragen op 8 september als Renate Dorrestein naar Hengelo komt?

Reserveer Zolang er leven is & is er hoop in onze catalogus

Hugh Laurie - Let Them Talk

2011-08-18T11:52:00.002+02:00

Dr. House sings the blues!
Een opvallend album verscheen onlangs: 'Let Them Talk' van de duizendpoot Hugh Laurie. Ik schreef al eens eerder over de serie House, waarvan de nieuwe afleveringen nu weer te zien zijn. Maar Hugh Laurie heeft veel meer in zijn mars. In de serie is ook met enige regelmaat de muzikaliteit van de man te zien. Nu is er de plaat: op zijn 51e debuteert hij als bluesmuzikant.
Nou kun je al snel denken dat dit een auteur is die gebruik maakt van zijn succes (en geld) om privé-dromen waar te maken, waarbij de kwaliteit soms bedenkelijk is. Maar dat is toch echt niet het geval.

Dit is een prachtig album, met topmuzikanten (Allen Toussaint, Irma Thomas, Dr. John en Tom Jones; geproduceerd door Joe Henry), en waar het plezier en de passie vanaf spat.
Een eerbetoon aan traditionals, een heerlijke ontspannen plaat.

Stoppen met de serie House en muzikant worden zit er echter niet in:

"Nee, nee, begrijp me niet verkeerd! Ik kan me niet voorstellen dat dit personage en dit werk me ooit zouden kunnen vervelen. Maar het verschil tussen House en Let Them Talk is dit. Als House het niet goed gedaan had, dan zou de serie stilletjes verdwenen zijn zonder dat iemand het gemerkt had. Maar als het met Let Them Talk niets wordt, weet iedereen dat - wat onprettig zou zijn voor mij. Maar wat maakt het uit? Er gaat een levenslange droom mee in vervulling en ik moet het hebben over het plezier dat me dat doet in plaats van over mijn twijfels. Ik denk nog steeds dat ik elk moment wakker kan worden en besef dat het maar een droom was en dat iemand dan tegen me zegt: 'Kom op, Hugh. Je moet weer gaan acteren. Je bent een waardeloze muzikant'. (NRC Handelsblad, 5 mei 2011)

Van dat laatste is geen enkele sprake: Laurie zingt en speelt alsof hij nooit anders gedaan heeft en met een natuurlijke flair.

Topplaat!

Reserveer in onze catalogus

Eindelijk buiten

2011-08-15T14:40:00.000+02:00

Ik vind de titel wel toepasselijk, voor zo'n zomer met echt Hollands weer, waarbij je geniet van elk moment dat je (droog) een frisse neus kunt halen: Eindelijk buiten van de Vlaamse filosofe Ann Meskens. De ondertitel zegt genoeg: filosofische stadswandelingen. Meskens houdt van wandelen, het liefst door de stad, haar stad, Mechelen.

De geschiedenis zit vol met filosofen die graag wandelden. Om gedachten op te doen of om ze juist kwijt te raken. De natuur in, weg van het volk of juist door de drukbevolkte straten van de stad, om dicht bij de mensen te zijn. Het levert in alle gevallen dezelfde ervaring op: vanaf de eerste stap stappen ze de oneindige vrijheid van de wandelruimte in.

De stadswandelingen van Meskens leveren een aantal filosofische mijmeringen op, omringd door citaten van de grote filosofen. Mijmeringen over het mondige individu & de zwijgende massa, over stad en platteland, over toerisme, over shoppen, over de kracht van herinneringen.

De kracht van het boek zit voor mij in het slot. Een aanklacht tegen het oorlogsgeweld via een ode aan het Stabat Mater. Een ode aan de ontroostbare moeder die achterblijven na het sterven van haar kind; een naamloze soldaat in een (uitzichtloze) oorlog. Het beroemde gedicht heeft veel componisten geïnspireerd tot het componeren van hun eigen Stabat Mater, waarvan de versie van Pergolesi misschien wel de mooiste is. Meskens geeft in dit essay de ministers en generaals, die hun oorlogsverklaring tekenen, het gezicht van de mensen die het werkelijke gevecht leveren. Een indringende mijmering.

Reserveer in onze catalogus.

The Reader

2011-08-10T09:00:00.000+02:00

Meer dan 2 jaar geleden schreef Diane over het boek De voorlezer van Bernhard Schlink. Ik zag onlangs de film The Reader, gebaseerd op dit boek. Was Diane lyrisch over het boek, ik ben het over de film.Ik heb het boek niet gelezen, maar het heeft vele prijzen gewonnen en datzelfde geldt voor de film. Dat vind ik knap!

Kate Winslet schittert in de rol van Hanna Schmitz. Vlak na de oorlog ontmoet de jonge Michael Berg haar en er ontstaat een gepassioneerde liefde tussen de 15-jarige jongen en de meer dan twee keer zo oude vrouw. Een belangrijk element in hun relatie vormen de verhalen die Michael Hanna voorleest. Dan verdwijnt Hanna uit het leven van Michael net zo plotseling als ze er in was verschenen.
We zien Michael terug als rechtenstudent. Met een kleine groep volgen ze een rechtzaak tegen een groep kampbewaaksters die beschuldigd worden van een vreselijke misdaad. Hanna blijkt één van deze ex-bewaaksters zijn. Gedurende de rechtszaak, het meest en sterkst imponerende deel uit de film, begint Michael te vermoeden, en dat geldt ook voor de kijker, dat Hanna een ander geheim bewaard waarvoor zij zich nog meer schaamt dan voor de daden waarvoor zij terecht staat.

The Reader Trailer door wallyz75

Kern van het verhaal: hoe moeten we begrijpen wat er in de Tweede Wereldoorlog is gebeurd? En betekent de poging tot begrip, het je verplaatsen in de daders, dat de ernst van hun daden vermindert? Kun je nog van iemand houden van wie je weet wat voor gruwelijks ze op haar geweten heeft? Vragen waarop het antwoord niet eenduidig kan zijn. Schlink schrijft in De voorlezer:

Wat moest en moet mijn generatie, die na de oorlog is opgegroeid, eigenlijk beginnen met de informatie over de verschrikkingen van de vernietiging der joden? We moeten niet denken dat we kunnen begrijpen wat onbegrijpelijk is, mogen niet met elkaar vergelijken wat niet vergeleken kan worden [] Moeten wij alleen maar vol ontzetting, schaamte en schuld tot zwijgen vervallen?

Wat valt er nog te zeggen. Ga vooral kijken en als je liever leest kan dat natuurlijk ook.

Reserveer The reader in onze catalogus

Reserveer De Voorlezer in onze catalogus

The Big Bang Theory: nerds zijn hot!

2011-08-09T10:10:00.002+02:00

In de hilarische Amerikaanse serie The Big Bang Theory draait het om vier nerds: Leonard, Sheldon, Howard en Rajesh en hun buurvrouw Penny. De jongens zijn jonge wetenschappers met een hoog IQ, ze zijn waardeloos in sport, hebben weinig succes bij de vrouwen en hun vrije tijd besteden ze aan computerspelletjes, lezen van stripverhalen en kijken van sciencefictionseries: kortom echte nerds dus. Penny werkt als serveerster en heeft (onsuccesvolle) ambities als actrice. Ze is niet zo slim maar heeft stukken meer sociale vaardigheden. Leonard en Sheldon delen een appartement en Penny woont er tegenover. Dit is zo beetje het uitgangspunt van de succesvolle serie die nu al weer 4 seizoenen loopt en er 3 extra seizoenen bij krijgt.

Ieder karakter heeft zo'n zijn eigenaardigheden: Leonard is nog de "normaalste" van het stel en wordt zwaar verliefd op Penny. Sheldon is de grootste geek van allemaal en zijn neurotisch en lichtelijk autistisch gedrag werkt iedereen zwaar op de zenuwen. Howard woont nog bij zijn moeder en vindt zichzelf nogal handig met vrouwen maar die denken daar duidelijk anders over. Rajesh komt uit India en kan alleen met vrouwen praten als hij dronken is.

Sheldon steelt wel een beetje de show met zijn bizarre gedrag: bekijk het volgende fragment op You Tube waarin hij door middel van een stroomschema vriendschap probeer te sluiten met een collega.

Reserveer The Big Bang Theory seizoen 1 in onze catalogus
Reserveer The Big Bang Theory seizoen 2 in onze catalogus
Reserveer The Big Bang Theory seizoen 3 in onze catalogus

De boekbindster - Anne Delaflotte Mehdevi

2011-08-06T09:30:00.050+02:00

Zin in een lekker “feelgoodboek” voor je vakantie? En ben je ook nog francofiel…. dan mag De boekbindster van Anne Delaflotte Mehdevi niet ontbreken in je vakantiebagage.

Van de achterflap

Mathilde verruilt haar veelbelovende carrire als diplomate voor een leven als boekbindster in een klein dorpje in de Dordogne. Op een ochtend krijgt ze bezoek van een onbekende, knappe man, die even snel verdwijnt als hij gekomen is. Hij laat een oud boek bij Mathilde achter. Geïntrigeerd door de inhoud begint ze een speurtocht om de geheimen van het boek te ontrafelen.

Het verhaal speelt zich af in een typisch Frans dorpje, waar Mathilde haar atelier heeft in een middeleeuwse pand. Een dorpje met inwoners als de vriendelijke bakker Andre, meneer Roche de klokkenmaker, juffrouw Billon van de ijzerwinkel, de jonge schoenmaker die zelf altijd pantoffels draagt of de burgemeester die zich opwerpt als de pater familias van het dorp en alle bewoners.
Een paar dagen na het bezoek blijkt de onbekende man verongelukt te zijn en is Mathilde de laatste die hem voor zijn dood heeft gesproken. Mathilde raakt betrokken bij de zaak als ze in de rug van het boek een geheimzinnig briefje met een lijst namen vindt. Tijdens haar onderzoekstocht kom ze in contact met archeologen in Bordeaux, ze bezoekt een zonderlinge gemeenschap die elk weekend huist in een verlaten molen en doorzoekt ze de bossen van de Périgord.

De boekbindster deed mij denken aan Chocolat. Deels omdat het zich in een soortgelijke setting afspeelt, maar vooral vanwege de liefde voor het vakmanschap, in dit boek dus boekbinden. En ook in dit verhaal hier komt de eenmanszaak van de hoofdpersoon in gevaar door geruchten die de ronde doen in het dorpje.

De boekbindster is lekker om lezen en met veel vaart geschreven. Hoewel je sommige wendingen in het verhaal tijdens het lezen in de gaten hebt, blijf je als lezer toch benieuwd naar de man wiens naam je niet eens kent.

Reserveer De boekbindster in onze catalogus

Reserveer Chocolat (boek) in onze catalogus

Reserveer Chocolat (DVD) in onze catalogus

De Melkweg

2011-08-01T10:04:00.045+02:00

Natuurlijk verdient het nieuwste boek van Bart Moeyaert ook een plekje op dit bieblog. En als trouwe fan moet ik m'n meebloggende collega's natuurlijk voor zijn! Dus nu we het eindelijk in de collectie hebben, grijp ik m'n kans.

De Melkweg is een jeugdboek, of eigenlijk een jeugdroman, zoals Moeyaert het zelf graag noemt. Want hij stopt er altijd net iets meer lagen in dan je op het eerste gezicht leest. En zijn schrijfstijl kenmerkt zich door alles wat hij niet schrijft maar tussen de woorden en zinnen min of meer verstopt. Dat moet je natuurlijk wel willen vinden, anders lees je alsnog een redelijk gewoon jeugdboek.

In De Melkweg beleven we de laatste dagen van de zomervakantie van drie kinderen, twee broers en hun vriendinnetje. Het is heet, ze vervelen zich eigenlijk een beetje, ze bedenken een spelletje en dan komen de eerste scheurtjes in hun vriendschap en in hun onschuldige kinderleven. Op de achtergrond is er een vader die er eigenlijk niet echt is, ontbreekt er een moeder die in Italië op zoek is naar zichzelf, is er een doodzieke tante, is er een oude vrouw met een hondje die elke dag voorbij schuifelt op haar laarzen en verschijnt er een meisje dat de oudste broer wakker schut. Gedurende deze laatste zomerdagen kantelt het leven van drie kinderen.

Er gebeurde bij mij wat er meestal gebeurt als ik iets van Moeyaert lees. Ik begin, iets voelt gelijk goed, het kabbelt wat, ik geniet van de taal, het kabbelt nog wat verder en dan kruipt er ineens iets vanuit de bladzijden via m'n vingertoppen onder m'n huid, soms aangenaam, soms snijdend, het kruipt verder naar m'n hart en roert door m'n buik, en dat blijft ook nog wel even naborrelen als de laatste zin allang vervlogen is. Bij De Melkweg ging dat niet anders. Gelukkig maar.

Reserveer in onze catalogus.

Eilen Jewell - Queen Of The Minor Key

2011-07-29T20:56:00.002+02:00

Beste mensen: dit is er weer één. Hoog in mijn jaarlijstje, nu al! O, dit is zo mooi...
Ik kan me bijna niet voorstellen dat een album als 'Queen Of The Minor Key' van Eilen Jewell je niet op de een of andere manier raakt. Je waant je bij de eerste klanken in een donkere nachtclub, rode velours gordijnen, rokerig, licht gerinkel van glazen... En dan die stem.

"Met 'Letters From Sinners And Strangers' was ze daar ineens. Rootsfans omarmden deze charmante maar kordate dame die de country nieuw leven inblies. Retro maar toch van deze tijd, hillbilly maar toch stads, lief en schattig maar toch een fan van Loretta Lynn. Op dit "Queen Of The Minor Key" blijkt ze weer verder gegroeid. Nog betere liedjes, heerlijk onderkoeld gezongen - als vanouds gepast swingend begeleid door haar eigen 3Js: Drummer Jason Beek, bassist Johnny Sciascia en Jerry Smith, die opnieuw onnavolgbare zaken uit zijn gitaar tovert. "Op dit album, alweer haar zevende, vloeien alle muzikale invloeden samen tot een even gevarieerd als ongrijpbaar geheel. Van het surfintro "Radio City" via de old school rockabilly van het titelnummer, de country van "Santa Fe" en "Reckless" (horen we daar Busted van Johnny Cash doorheen schemeren?) en het jazzy "Only One" naar het Tequila-achtige slotakkoord "Kalimotxo". Het moge duidelijk zijn: Eilen Jewell laat zich niet in één hokje stoppen." (Jan Doense, Platomania)

In mijn vorige jaarlijstje stond ze nog met haar album met Loretta Lynn covers; haar eigen nummers worden steeds beter. Gelukkig ook met enige regelmaat op de Nederlandse podia te vinden, dus ga haar zien! Vooral het nummer 'Santa Fe' is één van mijn favorieten; heerlijk:

Reserveer in onze catalogus

Misdaad door de eeuwen heen (2)

2011-07-27T09:00:00.003+02:00

De maand van het spannende boek ligt weer achter ons. Dat betekent natuurlijk niet dat er nu niets spannends meer te beleven is. Ik zou zeggen integendeel, blijf deze blog vooral volgen want wij biebloggers zijn dol op spannende boeken. Ergens halverwege vorige maand schreef ik over misschien wel de bekendste misdaadoplosser uit het verleden: broeder Cadfael. Toen gaf ik al aan dat er nog veel meer zijn, maar deze speurders en hun scheppers bevolkten voor een belangrijk deel de prijsvraag van 'de maand' en de prijsvraag zou toch een dtuk minder spannend worden als ik ze verklapt had. Maar nu kan het wel en ik wil je ze niet onthouden.

Wat dacht je bijvoorbeeld van Rechter Tie? Robert van Gulik schreef tientallen verhalen met de rechter in de hoofdrol. Een historische magistraat die in de Tang-dynastie van het oude China leefde (630–700 na Chr.) diende als voorbeeld voor Rechter Tie. Deze magistraat was ook stadsbestuurder en hoofd van de politie. Rechter Tie lost op ingenieuze wijze allerlei misdaden op. En die entourage in dat oude China geven de verhalen veel extra's. Tie wordt wel de Chinese evenknie van de Engelse Sherlock Holmes en de Franse Maigret genoemd. Niet alle verhalen van Rechter Tie zijn meer in de bibliotheek te verkrijgen, maar er verschijnen met enige regelmaat nieuwe uitgaven.

Iets heel anders, maar ook aangenaam om bijvoorbeeld mee bij het zwembad te verpozen, zijn de verhalen over de Keltische non Fidelma die tevens rechtsgeleerde is. Naast de misdaden speelt vooral de historische achtergrond een grote rol. Peter Tremayne laat zien dat de Keltische cultuur zeer bijzonder was. Inmiddels is er een tiental boeken met zuster Fidelma in de hoofdrol verschenen.

Nog langer geleden, maar zeker zeer tot de verbeelding sprekend, zijn de boeken van Steven Saylor met Gordianus, een Romeinse detective, in de hoofdrol. Hij schetst een realistisch beeld van de Romeinse maatschappij, van het leven in de stad en van het omgaan met elkaar, alles zeer accuraat ingebed in de historische, politieke en sociale context van de tijd.

Als je naar aanleiding van het bovenstaande niet kunt kiezen hebben we ook nog een aantal verzamelbundels die je kunt lenen waarin je zowel Ellis Peters, als Robert van Gulik, als Steven Taylor aantreft!

Reserveer vier historische detectives in onze bibliotheek
Reserveer vier historische zaken in onze bibliotheek
Reserveer een boek van Robert van Gulik in onze bibliotheek
Reserveer een boek van Steven Saylor in onze bibliotheek
Reserveer een boek van Peter Treymayne in onze bibliotheek

Seven Samurai van Akira Kurosawa

2011-07-24T15:34:00.012+02:00

Wauw, net weer Seven Samurai van Akira Kurosawa gekeken. Ik had de film lang geleden al een keer gezien en dat maakte toen ook al indruk. Oké, je moet er wel even voor gaan zitten want het duurt 3,5 uur, maar dan heb je ook wat! Handig en grappig vond ik de ingebouwde break: halverwege de film gaat het scherm een kwartier lang op zwart met alleen een Japans symbool wat vermoedelijk "pauze" betekent. Seven Samurai is ruim vijftig jaar geleden gemaakt (1954) maar staat nog steeds als een huis: het is ondertussen een echte klassieker geworden (op plaats dertien in de top 250 van de Internet Movie Database)

Het verhaal speelt zich af in het feodale, 16e-eeuwse Japan, dat wordt geteisterd door oorlogen en rondtrekkende bendes. De film begint als één van die bendes een dorp aandoet en besluit terug te komen om het te plunderen als er geoogst is. Een dorpeling hoort hun plannen en in hun wanhoop gaat een groepje op zoek naar werkeloze samoerai, die hun dorp willen verdedigen in ruil voor voedsel. Na veel moeite vinden ze een oudere, moegestreden samoerai, die sympathie opvat voor de weerloze boeren en op hun verzoek ingaat. Hij rekruteert vijf andere samoerai en eentje meldt zich zelf aan: de onbehouwen Kikuchiyo. De zeven zijn ervaren vechters maar weten dat ze tegen een enorme overmacht komen ten staan.

In Seven Samurai worden de verschillende karakters schitterend uitgewerkt en krijg je inzicht in de Japanse maatschappij van die tijd. Maar boven alles is Seven Samurai een fantastische actiefilm en de eerste in zijn soort!

Reserveer Seven Samurai in onze catalogus.

Zien is kennen

2011-07-22T12:03:00.000+02:00

Bent u allen wel in het bezit van een 'zakdetermineerboek'? Ik wel! En de bibliotheken ook nog steeds...
Al jaren ben ik de eigenaar van 'Zien is kennen', hèt boek waarin alle in Nederland voorkomende vogels kort beschreven staan, voorzien van mooie pentekeningen. Linnen kaft, met een mooi bandje met drukknoop om het boek echt dicht te kunnen doen.

Typisch gevalletje jeugdsentiment, maar het valt me wel op dat dit boekje elke keer weer komt bovendrijven. Ook in de boekhandel nog steeds gewoon verkrijgbaar: een echt standaardwerkje dus.

Toen ik het vroeger als jongen kreeg, was ik gek op vogels. Door dit boekje raakte ik vertrouwd met de termen 'winterkleed' en 'zomerkleed', en met tot de verbeelding sprekende streeknamen voor vogels. Dat een Sperwer ook bekend staat onder namen als 'Schietvogel' of 'Speurgaal', da's toch wel weer grappig. Net zoals de Watersnip en het Hemelgeitje één en dezelfde vogel zijn. Nou ja, ik leerde in ieder geval flink wat vogelnamen en kon ze na verloop van tijd ook herkennen in bos en tuin. Die kennis is in de loop van de tijd wel wat verwaterd, maar nog steeds betrap ik mij er op dat flarden komen bovendrijven bij het zien van een iets minder bekend gevederd vriendje in de heg.
Mijn favorieten? De Vlaamse Gaai (met dat mooie blauwe stukkie), het Goudhaantje, en de Vale Gier (die ik dan weer niet bovenop de erfafscheiding aantrof). En de IJsvogel vond ik ook prachtig...

"Gedrongen lichaamsbouw, korte staart en korte oranje-rode pootjes. Vlucht meest in rechte lijn, vlak boven het water, met snelle, snorrende vleugelslag. Roept een schril, hoog: "Tsjie". Afnemend."

Da's toch bijna poëzie!
Het heeft lang geduurd voordat ik de IJsvogel een keer in het echt zag. Maar in de beek vlak bij mijn huis heb ik 'm eens gespot. De blijdschap die ik daarbij voelde, is ooit gevoed door al die pentekeningen en wetenswaardigheden in dit handzame boekje.

Reserveer in onze catalogus

Entre les murs

2011-07-18T10:00:00.015+02:00

Omdat alle leerlingen en docenten in onze regio volgende week op hun tandvlees naar de zomervakantie kruipen, leek het me een goed moment om eens een onderwijsfilm in het zonnetje te zetten die laat zien dat het allemaal nog veel erger kan.

Jaren geleden werden we allemaal verliefd op de meester en zijn vertederende klasje uit de docufilm Être et avoir. Een tijdje later volgde Entre les murs. Ook hier worden een docent en zijn klas gevolgd, alleen bevinden we ons nu niet op het platteland maar in een probleemwijk van Parijs en in een multiculturele klas vol recalcitrante pubers. De meeste scènes laten zien hoe de docent door middel van een bijzondere lespraktijk het vertrouwen van z'n klas probeert te winnen en het beste uit hen probeert te halen. En we zien ook hoe die scholieren er alles aan doen om daar vooral niet aan toe te geven. Docenten zijn er om op de proef te stellen, school is er om niet thuis te hoeven zijn, leren doe je op straat. Dat is in ieder geval de korte analyse die ik van deze jongeren maak, maar daarmee doe ik ze natuurlijk onrecht aan.

Wat de film voor mij opvallend maakt is de manier waarop hij tot stand is gekomen. De docent speelt zichzelf. François Bégaudeau heeft namelijk een boek geschreven over zijn ervaringen als docent Frans op een Parijse volksschool. Dat boek was de basis voor deze film. Vervolgens hebben ze een bestaande klas gepakt en alle leerlingen een 'karakter' gegeven. Ze spelen niet zichzelf, maar mochten wel uit hun eigen leven en ervaringen putten om hun personage vorm te geven. Vervolgens hielden ze het script voor de jongeren verborgen. Ze kregen een korte schets van waar een bepaalde scène over moest gaan, daarna werden de drie vaste camera's aangezet en werd er gespeeld. Of eigenlijk geïmproviseerd. En dat levert hier en daar hele spannende scènes op.

Deze recensie uit de NRC - met een andere en ondertitelde trailer! - geeft een mooi beeld van de kwaliteit van de film, die je eigenlijk bekijkt als een documentaire. Voor mij is het in de eerste plaats een ode aan de docenten die graag het verschil willen maken en daarnaast een ode aan het werken met onervaren acteurs en experimentele filmtechnieken. Bise!

Reserveer in onze catalogus.

The Jayhawks in Hengelo

2011-07-15T15:15:00.000+02:00

Op dinsdag 9 augustus staan The Jayhawks op het podium van Metropool hier in Hengelo. Dat is nog eens goed nieuws! Al ben ik er nog niet helemaal uit: fijn dat er ook in de zomermaanden nog goede concerten te bezoeken zijn, of juist vervelend dat het in de vakantieperiode is? Nou ja, in ieder geval bijzonder dat deze band weer in de originele bezetting bijeen is, binnenkort een nieuw album uitbrengt én hier in de regio optreedt. Alternative Country iconen Mark Olson en Gary Louris besloten om de handen opnieuw ineen te slaan en te gaan touren.

"The Jayhawks braken definitief door in Nederland met het album 'Hollywood Town Hall' in 1993. Ze scoorden zelfs een top 40 hit met het slepende Take me with you when you go. Opvolger Tomorrow the Green Grass (1995) was zo mogelijk nog een groter succes met klassieke country tracks als “Blue” en “I’d run away”. Mark Olson besloot direct na de release van deze plaat de band te verlaten om zich te storten op een solo carriere. De band bracht nog een paar albums uit, maar nooit meer werd het hoogstaande niveau van “Hollywood Town Hall” en “Tomorrow the green grass” gehaald.

Voor alle rechtgeaarde Roots en Country liefhebbers is de reünie van The Jayhawks het beste nieuws wat ze kan overkomen. De band zal zich tijdens deze show richten op het spelen nummers van hun beste albums. Het belooft een legendarische avond in Hengelo te worden..."

Mijn eerste kennismaking met The Jayhawks was het toevallig zien van een videoclip op MTV: het nummer 'Waiting For The Sun' kwam voorbij en trok mijn onverdeelde aandacht. Hoe anders was dat geluid, eigenlijk niet passend bij wat over het algemeen op MTV werd uitgezonden. Ik denk wel eens dat met dit nummer mijn liefde voor americana-muziek vaste vormen aannam. Het album 'Hollywood Town Hall' is zo een klassieker in mijn cd-kast geworden. Niet een plaat om dagelijks te draaien, maar eentje die, als goede wijn, moest rijpen. Mooie melodie-lijnen en prachtige zangpartijen, heerlijke gitaren...
Ik ga het album weer wat vaker draaien, als een vorm van voorpret.
Tot ziens op 9 augustus?!

Reserveer in onze catalogus

De gifboom

2011-07-13T09:00:00.001+02:00

Als je nog op vakantie gaat heb ik een aanrader! Zo eentje die je oppakt en pas weer weglegt als het uit is. En het is een debuut! Ik hoop dat Erin Kelly nog heel veel gaat schrijven en als dat minimaal het niveau van De gifboom heeft is het top, maar zelfs met ietsje minder ben ik waarschijnlijk al tevreden.

In De gifboom maken we kennis met Karen Clarke, een keurige studente met een talenknobbel die de wereld aan haar voeten heeft liggen, maar die ook zo graag die 'ene zomer van haar leven' wil beleven. Zo'n zomer waar je een levenlang op terugkijkt. Nou, Karen gaat die zomer beleven, al is het dan iets anders dan ze zich heeft voorgesteld. Naast Karen spelen broer en zus Rex en Biba de hoofdrol. Het verhaal speelt deels in het heden en deels in het verleden. Al snel weten we dat er iemand dood gaat, maar wie? En bijna evensnel begin je te vermoeden dat Rex, hoewel hij een gevangenisstraf heeft uitgezeten, niet de dader is, maar wie dan wel? Als je, net als ik, geneigd bent halverwege de laatste paar pagina's te lezen word je ook niet veel wijzer. En de spanning wordt steeds verder opgebouwd...

Erin Kelly beschrijft in bloemrijk maar loom proza, passend bij zo'n warme zomer die eindeloos lijkt te duren en waarvan je wilt dat die nooit ophoudt, het drama dat zich voltrekt op een plek die ook al zo tot de verbeelding spreekt: de tegenwoordig peperdure wijk Highgate in Londen, waardoor een typische stedelijke sfeer wordt gecombineerd met de sfeer van het oerbos Queen's Wood dat aan de achtertuin grenst van het huis dat het mideelpunt vormt in deze psychologische thriller.
De gifboom komt van het gedicht In A Poison Tree van de dichter William Blake. In dit gedicht vergiftigt de schrijver zijn vijand door zich voor te doen als vriend; de valse vriendschap wordt opgekweekt tot zij een giftige vrucht draagt. Van sommige vriendschappen bloeit men op, andere vergiftigen het leven.

Reserveer in onze catalogus

Iedereen is op weg naar de Brandenburger Tor - Jan Konst

2011-07-10T21:32:00.000+02:00

Berlijn, een stad waar ik geen genoeg van krijg. Een fantastische stad die geschiedenis, kunst en cultuur ademt, waar je ook maar kijkt. Maar ook pijn, waanzin en hoop, met littekens van de Tweede Wereldoorlog en de Muur.

Op mijn lijstje van nog te lezen boeken stond dus ook Alleen in Berlijn van Hans Fallada. En omdat ik volgende week een paar daagjes naar Berlijn ga met dochterlief, was dit een mooie reden om dit boek nu eens met voorrang te gaan lezen. Dacht ik…. dochterlief bleek het al ingepikt te hebben en meegenomen naar Utrecht om te lezen. Ook goed…. dan mag zij hierover een blogpost schrijven. Voor wat hoort wat niet waar?

Maar gelukkig vond ik deze prachtige bloemlezing; Iedereen is op weg naar de Brandenburger Tor. Jan Konst, hoogleraar neerlandistiek aan de Vrije Universiteit van Berlijn, verzamelde jarenlang literaire teksten over Berlijn van Nederlandstalige schrijvers. Nederlandse en Vlaamse schrijvers trokken namelijk naar Berlijn vanaf het moment deze stad zich als metropool begon te ontwikkelen en schreven daar uiteraard over.

Deze prachtige bloemlezing van Jan Konst is heel gevarieerd dankzij de verschillende genres: van gedicht en cabaretlied tot filmscenario, toneel- en romanfragmenten, dagboeken en vertellende of meer essayistische verslagen. Ze zijn bovendien chronologisch geordend volgens de periode waarop ze betrekking hebben en vormen daarmee samen een bijzonder boeiend geschreven geschiedenis van de stad.

Natuurlijk bezoeken de schrijvers ook de Muur: Harry Mulisch noemt hem de grafzerk van Hitler, Frans Kellendonk vindt hem wildvlees, een litteken. En zelfs als landschapskunst, voor Willem Jan Otten is hij een “verticale zee”.

De tekst van Cees Nooteboom die in Berlijn was toen de muur viel vond ik het meest aangrijpend: "De tienduizenden stromen door de oostelijke sluizen naar het Westen, ze brengen hun emoties mee alsof het tastbare dingen zijn, hun gevoelens weerspiegelen zich in de gezichten van de mensen aan deze kant, aangejaagd door het geluid van hun eigen miljoenen voetstappen in de afgezette straten, door sirenes en kerkklokken, door de stemmen met hun vragen en geruchten, de ongeschreven woorden van het door niemand bedachte scenario. Door niemand en door iedereen".

Een aanrader! En een must voor iedereen die plannen heeft om naar Berlijn te gaan.

Reserveer Iedereen is op weg naar de Bandenburger Tor in onze catalogus
Reserveer Alleen in Berlijn in onze catalogus

Deense Dubbel: Mikkel Birkegaard

2011-07-07T14:47:00.001+02:00

Sorry hoor, maar toch even weer terug naar de spannende boeken. Ik heb er namelijk net twee uit die de moeite van het lezen (en van het bespreken) meer dan waard zijn.

Bij het neuzen tussen de spannende boeken stuitte ik op een paar fraaie omslagen (en dat werkt bij mij altijd wel aardig). Het bleek ook nog te gaan om een scandinavische auteur, maar een voor mij onbekende: Mikkel Birkegaard.

Beide boeken direct meegenomen dus, en ook achter elkaar en in één ruk uitgelezen.
'Libri Di Luca' is het debuut van deze Deense schrijver. Hij schreef maar liefst vijf jaar aan zijn eerste thriller. De eerste week na verschijnen gingen meteen tienduizend exemplaren over de Deense toonbank.

"Libri di Luca, genoemd naar een boekhandel in Kopenhagen, begint met een verdacht sterfgeval. De eigenaar, Luca Campelli, van Italiaanse komaf, dondert tijdens het lezen van een boek over de balustrade. Zijn zoon Jon, een blitse advocaat, erft de zaak. Enkele dagen na de begrafenis wijdt Luca's knecht Iversen Jon in in de geheimen van het Bibliofielengenootschap, waarin Luca een belangrijke schakel vormde. De leden, Lettores genaamd, bezitten magische krachten. Maar de zender-Lettores, die door een tekst voor te lezen de gedachten van een toehoorder kunnen sturen, leven al jarenlang in onmin met de ontvangers, die rechtstreeks kunnen ingrijpen bij een lezer. De ene groep verwijt de andere achter een reeks aanslagen te zitten op vooraanstaande Lettores. Jon is als nieuwkomer de geknipte persoon om duidelijkheid te brengen. Hij krijgt daarbij de steun van Katherina, een jonge ontvanger, en Mohammed, een Turks-Deense computerfanaat."

Echt een boek voor bibliofielen dus, waarin het op een zeker moment wel een beetje ongeloofwaardig begint te worden, maar wel tot op het laatst spannend blijft. Ook heeft het soms wel dezelfde lading als de Da Vinci-code.

Het tweede thriller van Birkegaard is 'Letter Voor Letter'. Ook hier een hoofdpersoon die iets met schrijven heeft, maar de setting en verhaallijn is compleet anders.

"Tot voor kort had ik alleen nog maar op papier mensen vermoord, luidt de openingszin van deze thriller uit Denemarken. Frank Føns, een 46-jarige redelijk succesvolle schrijver van horrorachtige misdaadromans, brengt zijn dagen door in een zomerhuisje in Sjaelland. Op een ochtend wordt hij gebeld door Werner van de politie van Kopenhagen (Werner geeft Frank bij het schrijven van zijn boeken informatie over politiezaken) met de mededeling 'Jouw lijk is opgedoken'. Er is een verminkt lijk van een vrouw gevonden net buiten de haven van Gilleleje, onder water vastgebonden met kettingen. Precies zoals een van de moorden uit Franks nieuwste boek, dat echter nog bij de drukker ligt. Er volgen meer moorden, een 'copycat' moordenaar doet een voor een de moorden uit Franks boeken na. Om de moordenaar te kunnen vinden moet Frank net zo gaan denken als hij."

Deze roman vond ik nog spannender dan de eerste. Ik werd nog meer gegrepen en had de neiging om het boek absoluut niet weg te leggen. Wel een waarschuwing: het slot is wel voor mensen met een sterke maag...

Reserveer 'Libri Di Luca' in onze catalogus
Reserveer 'Letter Voor Letter'in onze catalogus

21 grams

2011-07-04T10:40:00.001+02:00

Ik blogde al eerder over de bijzondere films van de Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu: Babel en The burning plain. Films die zich kenmerken door niet-chronologisch en in een hoog verteltempo verschillende verhaallijnen te verweven tot een slotmoment waarop alle puzzelstukjes in elkaar vallen. En dan wil je nog maar één ding: nog een keer kijken.

Mijn kennismaking met deze regisseur was de film 21 grams. Opletten vanaf de eerste minuut, dat is mijn tip. Maar dan krijg je ook wat! In dit geval is de rode draad een ernstig auto-ongeluk, veroorzaakt door een bekeerde ex-gevangene, waardoor een vrouw haar gezin verliest en een man een nieuw hart krijgt. Het lijkt alsof ik daarmee alles al verklap, maar dat valt mee. De film is rauw en hartverscheurend, waarbij er geen verschil is tussen goed of slecht en iedereen z'n eigen pijn en angsten op z'n eigen manier draagt of niet verdraagt.

De titel van de film verwijst naar het verhaal dat het lichaam op het moment van sterven 21 gram lichter zou worden. Wat verliezen we, de ziel of de laatste adem? En wat is eigenlijk het gewicht van liefde, van schuld of van wraak.

In de hoofdrollen schitteren drie bekende acteurs: Sean Penn, Naomi Watts en Benicio Del Toro. Alleen daarvoor al...

Reserveer in onze catalogus.

Buddy Miller's The Majestic Silver Strings

2011-07-01T12:49:00.001+02:00

Zo. Na alle spanning van de afgelopen maand is het weer tijd voor muziek. Al een tijdje geleden verscheen een album waar ik al naar uitkeek: The Majestic Silver Strings, een project van Buddy Miller. In mijn jaarlijstje van 2 jaar geleden eindige de vorige plaat van Miller, samen met zijn vrouw Julie Miller, al vrij hoog. Dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen.

"De titel van het album slaat op de muzikale ondersteuning die Miller krijgt van (andere) geweldige gitaristen: Bill Frisell (begenadigd jazzgitarist), Marc Ribot (alleskunner die al met zo ongeveer iedere grootheid speelde) en Greg Leisz (die alles bespeelt wat snaren heeft). Om alle muzikanten te noemen waarmee deze drie hebben gespeeld, is het ’t slimste om een compleet nieuwe website te beginnen, zo waanzinnig veel zijn dat er.
Ook aan dames komt op dit album een mooie keur voorbij: reken op de gouden stemmen van Patty Griffin, Shawn Colvin, Emmylou Harris en Lee Ann Womack. En natuurlijk mag die van echtgenote Julie ook niet ontbreken.
The Majestic Silver Strings kent zo qua stijlen meer variatie dan je normaal hoort op een album van Miller. Dat is natuurlijk logisch, aangezien hij nummers heeft geselecteerd uit zo’n brede ‘country-range’. En uiteraard zorgt de aanwezigheid van zo veel verschillend talent hier ook voor. Toch hoor je dat ieder individu zich erg thuisvoelt in dit collectief van klasse. En niet alleen hoor je dat het hier gaat om zo’n collectief van klassemuzikanten, ook voel je de liefde die ze hebben voor de muziek, door de uiterst respectvolle benadering van de originele nummers." (writteninmusic.com)

Dat klopt allemaal als een bus, die recensie. Maar tegelijk bekroop mij wel een gevoel dat ik niet helemaal kon thuisbrengen. Heeft dat te juist maken met die verschillende stijlen? Of met de constante afwisseling van snaarpartijen? Een beetje rommelig doet het soms aan, ik werd er af en toe een beetje onrustig van. Wat mij betreft haalt dit album niet het niveau van de vorige, maar bijzonder is het wel. En de moeite van het beluisteren zeker waar. En ook al strijden de gitaristen een beetje om de aandacht; ik schaar mij wel achter de opmerking op Muziekweb: "Geen muzikaal wedstrijdje ver plassen en dat is een hele geruststelling."
Waarvan akte.

Reserveer in onze catalogus
PS: excuses voor het feit dat dat binnen de bibliotheken als titel 'Heavy Gauge' wordt aangegeven; de cd-hoes lijkt op een pakje snaren, waarbij 'heavy gauge' iets zegt over de dikte... Niet de titel van het album dus.

Kate Morton: Het geheim van de zusters

2011-06-29T14:37:00.000+02:00

Vroeger keken wij naar de familie Bellamy. Dit was een serie die zich afspeelde in een Engels landhuis. Boven woonde de Britse upperclass familie, beneden was het domein van de bedienden. In het Engels heette de serie dan ook 'Upstairs, downstairs'. Afgelopen zaterdag startte de NCRV met de serie 'Downtown Abbey', die vorig jaar in Engeland een groot succes was. En dat heeft niet alleen te maken met de hang van de Engelsen naar hun eigen typische verleden, maar bovenal ook met de prachtige verfilming en goede acteer prestaties.

De oude Britse adel en het legertje bedienden dat nodig was om het duizelingwekkend intensieve huishouden met z'n eindeloze gekook, gepoets en gedraaf draaiende te houden vormen ook de basis voor de roman die de Australische Kate Morton (bekijk die website, die is al een roman op zich!) schreef over de bewoners van Riverton Manor: Het geheim van de zusters . Het verhaal wordt verteld door Grace Reeves, in eerste instantie dienstmeisje van de familie Hartford, later kamenier van de oudste dochter Hannah. Grace, 98 jaar oud, heeft een geheim en wordt geplaagd door schuldgevoelens. Ze voelt dat haar einde nadert en ze besluit haar verhaal op bandjes in te spreken voor haar kleinzoon, zodat ze haar geheim uiteindelijk niet meeneemt in haar graf. Voor ons een gegeven, voor een dienstmeisje van een adellijke familie onvergeeflijk, want een goede bediende is trouw en klapt nooit uit de school.

Maar het is geen 1924 meer en Grace wil de waarheid vertellen, aangespoord door het feit dat er film gemaakt wordt over de destijds veelbesproken gebeurtenis: de zelfmoord van de jonge dichter Robbie Hunter.

Het verhaal van Grace begint in 1914 aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog als ze als 14-jarig meisje aankomt op Riverton Manor. Ze beschrijft hoe haar leven in die begintijd uitzag. De verschillende bedienden die er zijn, de hiërarchie die onder de bedienden zo'n belangrijke rol speelt, de taken van een dienstmeisje, hoe je je onzichtbaar maakt in het bijzijn van de familie die je dient en ook dat die familie jou niet ziet staan, je aanwezigheid met een vanzelfsprekendheid ervaart als de gecapitonneerde bank die je dagelijks schuiert.

De Eerste Wereldoorlog verandert veel. Heel veel jonge mannen vertrekken, vol goede moed en met een hoofd vol heroische fantasieen, naar het front. Wij weten hoe dit is afgelopen. Velen kwamen om en zij die terugkwamen waren 'veranderd'. Voor de bewoners van Riverton Manor was dit niet anders. Allerlei moderniseringen doen hun intrede en nieuwe denkbeelden peuteren aan het klassenstelsel. Tegen deze achtergrond voltrekt zich het drama dat de levens van de betrokkenen voor altijd zal veranderen.
Kate Morton heeft een prachtig verhaal geschreven. Het is geen boek met veel actie, maar wel met heel veel sfeer en erg mooi geschreven.

Reserveer Het geheim van de zusters in onze catalogus
Reserveer Upstairs downstairs in onze catalogus

Kate Atkinson: Privédetective Jackson Brodie

2011-06-27T09:26:00.011+02:00

Het is juni en dus nog steeds de Maand van het Spannende Boek! Vandaar mijn keus voor Kate Atkinson met haar serie over privédetective Jackson Brodie. Kate Atkinson heeft als literair schrijfster in Groot Brittannië al haar sporen verdiend: met haar eerste roman Achter de Schermen won ze in 1995 de prestigieuze Whitbread Book of the Year Award.

In 2004 schreef ze haar eerste Jackson Brodie boek Oude Zaken. Jackson Brodie is een privédetective in Edinburgh, Schotland. Als voormalig militair en politieman verdient hij nu zijn geld met onderzoek naar ontrouwe echtgenoten en het vinden van vermiste katten. Ondanks zijn ruige uiterlijk is hij een beetje een softie en heeft hij de neiging om de zwakken in de samenleving te hulp te komen.

De "literaire thriller" is een beetje een vage kwalificatie maar ik vind het op de Jackson Brodie boeken zeker van toepassing. Karakters worden goed uitgewerkt, verhaallijnen komen prachtig bij elkaar en de personages zijn levensecht. Verder is Atkinson niet vies van een beetje maatschappijkritiek en er zit ook nog de nodige humor in. Van de Jackson Brodie serie zijn nu 4 boeken verschenen: je kunt ze wel apart lezen maar het beste is om het toch in volgorde te doen. Beginnen dus met Oude Zaken, dan Een Goede Daad, Wachten op Goed Nieuws en tenslotte Vanochtend Vroeg Vertrokken.

De BBC heeft de eerste 3 boeken nu verfilmd met acteur Jason Isaacs in de hoofdrol (zie foto). Als je zoiets hebt van "waar ken ik die man toch van?": hij speelt de rol van Lucius Malfidus in de Harry Potter films. De serie is onder de naam "Case Histories" net uitgezonden op de BBC en het is briljant gedaan. Die gaan ze in Nederland ook nog wel uitzenden. Grappig detail: Jason Isaacs heeft, voordat er sprake was van deze rol, de Engelse luisterboeken van Jackson Brodie ingesproken. Ook grappig: Jackson Brodie heeft zijn eigen twitteraccount. Volg de overpeinzingen van deze sympathieke privédetective: ik ben al een fan!

Reserveer Oude Zaken, Een Goede Daad, Wachten op Goed Nieuws en Vanochtend Vroeg Vertrokken in onze catalogus.

Diepere lagen - Bart Chabot

2011-06-25T09:29:00.002+02:00

Druktemaker, dichter, performer Bart Chabot met zijn snelle en drukke manier van praten, vol grootse gebaren heeft een forse brughoektumor in zijn hoofd. Een wat??? Dit verzint zelfs iemand als Chabot niet als grap. Het gaat weliswaar om een goedaardige tumor, maar evenzogoed was het vreselijk nieuws voor hem en zijn gezin.

Over de aanloop naar de diagnose en zijn ervaringen daarna beschreef Bart Chabot in columns in het Algemeen Dagblad. Deze columns zijn op de website van de Hersenstichting terug te lezen.
In februari 2011 verscheen zijn boek Diepere lagen over zijn ervaring met leven met een hersentumor en de turbobestraling.

Van de achterflap
Vlak voor zijn vakantie ondervindt Bart Chabot de eerste, op het oog onschuldige verschijnselen van wat een paar weken later wordt ontdekt: een forse brughoektumor vlak bij zijn hersenstam. Samen met zijn vrouw belandt hij in de medische molen en het is aan hem om een keuze te maken voor de beste behandelmethode. De eenmalige intensieve bestraling die hij kiest, bezorgt hem een enorme dreun.

Het is een ontroerend én humoristisch boek geworden. Vrijwel overal ziet hij de humor van in. Zijn beschrijving van de taferelen in de wachtkamer bij de dokter is hilarisch. De scene waarin een stalen frame aan zijn hoofd wordt bevestigd vond ik grappig maar tegelijkertijd ook heel benauwend. De lichamelijke ongemakken, zoals zijn linkeroog dat niet meer open wil. Zijn jongste zoons die geinen dat ze nu mooi met hem langs de deuren kunnen gaan voor Halloween.

Chabot zwelgt niet in zelfmedelijden maar laat zich ook als kwetsbare man zien, die vindt dat de tumor hoe dan ook gestopt moet worden. Zijn vrouw en kinderen kunnen hem nog niet missen. Helaas heeft het nog (nog) geen happy end. Pas in oktober 2012 wordt duidelijk of de behandeling afdoende is geweest.
Chabot wilde geen “huilie-huilieverhaal” schrijven. Wat mij betreft is hij daarin uitstekend geslaagd.

Reserveer in onze catalogus