maandag 30 juli 2012

The illusionist

Een film met een leuke combinatie: romantiek, detective en illusies. In The illusionst krijg je het allemaal. En dat is best lekker, op z'n tijd!

Edward Norton speelt een mystieke goochelaar. Zeg maar gerust een illusionist. Eentje met een gebroken hart, dat dan weer wel. Als jongeman werd hij gescheiden van het meisje van z'n dromen. Want zij was van adel en hij maar van eenvoudige komaf. En toentertijd kon hij hen niet laten verdwijnen, zoals zij graag wilde. Nu hij beroemd en volwassen is, treft hij z'n liefje weer. Als verloofde van de kroonprins van Oostenrijk. Da's pech hebben. Maar de liefde is sterk - een meneer kroonprins niet bepaald een heertje - dus ze besluiten te vluchten. En dan gaat het mis, het liefje wordt vermoord.

Wat volgt is een poging van een aandoenlijke plaatselijke Sherlock Holmes om te verbergen wie de vermoedelijke dader is (ja echt) en om de illusionst te ontmaskeren als charlatan. En een poging van de illusionist om z'n verdriet te wreken. Ik vind het mooi gedaan. Ik ging er zelfs zo in op, dat ik - ondanks m'n ruime filmervaring - het plot niet zag aankomen. En geloof me, dan is hij echt het leukst. Niet teveel nadenken dus en gewoon meedrijven op de golven van de liefde!




Reserveer in onze catalogus.

vrijdag 27 juli 2012

Robert Goddard - Voltooid Verleden

De nieuwe van Robert Goddard ligt op mijn nachtkastje: 'Voltooid Verleden'. In alle eerlijkheid zeg ik dat ik er nog aan moet beginnen... Maar ik kan bijna niet wachten. Een nieuw boek van Goddard is meestal iets waar ik naar uitkijk. Het zijn van die boeken waar je in het begin even de sfeer en de hoofdpersonen 'te pakken moet zien te krijgen', maar daarna dender je mee met de trein, inclusief de niet voorziene bochten.
"Heeft Oliver Foster werkelijk zelfmoord gepleegd of werd hij in koelen bloede vermoord? Die vraag heeft Jonathan Kellaway zijn hele leven beziggehouden. Veertig jaar geleden vond zijn vriend in een oude opgraving op het platteland van Cornwall de dood, en alles leek destijds op zelfdoding te wijzen. Maar Oliver had een geheim, dat hij weigerde met iemand te delen. Ook niet met Jonathan, ofschoon die wel tot op zekere hoogte medeplichtig mocht zijn. Maar aan wat? Dat is tot de dag van vandaag onduidelijk gebleven. Waarschijnlijk had het iets te maken met de overname van Walter Wren & Co Ltd, een prominent porseleinaardebedrijf, door het veel grotere Cornish China Clays. Vooral in de familie Wren waren de gemoederen hoog opgelopen en mogelijk was de fusie ook de belangrijkste reden van de zelfmoord van Olivers vader Kenneth, die het bedrijf leidde. Veertig jaar na dato krijgt Jonathan echter alsnog de kans om op zoek te gaan naar de ware toedracht van Olivers dood. Tijdens haar onderzoek heeft de biografe die de geschiedenis van Cornish China Clays moet schrijven namelijk een merkwaardige ontdekking gedaan: in het archief ontbreekt ieder document over de overname van Walter Wren & Co. De familie vraagt Jonathan of hij haar wil helpen de ontbrekende gegevens op papier te zetten. En dat doet hij maar wat graag. (...) Voltooid verleden is voor Goddard-fans ongetwijfeld weer een feest van herkenning. Voor wie nog niet eerder iets van hem las, een mooie gelegenheid om kennis te maken met een auteur die uitstekend in staat is spanning op te bouwen zonder dat daarbij bloed vloeit of op de meest sinistere plaatsen afgehakte lichaamsdelen worden ontdekt." (Crimezone.nl)
Het oeuvre van Goddard blijft me boeien, ook al lijkt het soms wat weg te hebben van een 'kunstje'. Maar als je dat kunstje beheerst als geen ander, maakt dat feitelijk niet zo veel uit. Het is heerlijk genieten van de ontrafeling van een geheim... Mijn weekend wordt goed!

Reserveer in onze catalogus

woensdag 25 juli 2012

The ugly truth

Op het moment dat ik dit schrijf wil het nog niet echt zomeren in Nederland. Terwijl ik eigenlijk onder een zachte avondhemel buiten had moeten zitten zat ik in plaats daarvan met m'n benen onder me getrokken op de bank naar een lekker filmpje te kijken. Zo'n filmpje waar je echt niet bij na hoeft te denken en waar je lekker bij weg kunt dromen. Zo'n filmpje is 'The ugly truth'.

'The ugly truth' gaat over een zelfstandige vrouw,  producer van een televisie ochtendshow(dat klinkt nog goed) die alles in haar leven graag goed onder controle houdt. Zo ook haar liefdesleven en, je begrijpt het al, dat lukt natuurlijk niet. Ze begrijpt maar niet waarom al haar dates op niets uitlopen, totdat ze geconfronteerd wordt met Mike. Mike is een seksistische macho die in het programma 'The ugly truth' de 'waarheid' over het verschil tussen mannen en vrouwen op botte wijze verkondigt.

Ik hoef, denk ik, niet te vertellen hoe dit afloopt. Een allerminst originele film, maar door zijn absurde onzin wel lekker tijdverdrijf.


Reserveer in onze catalogus

zaterdag 21 juli 2012

Ik ga op vakantie en neem mee....een boek!


Als jullie dit lezen ben ik al ruim over de helft van mijn eigen kleine Tour de France. Alleen zonder volgploeg of verzorgers want bij ons gaat alles, maar dan ook alles mee op de fiets; tent, kookgerei, slaapspullen, kleding, fietsgereedschap etc.etc. En daarom helaas weinig ruimte voor vakantieboeken. En dat terwijl vakantie het moment is voor achterstallig leeswerk, dus dat werd even puzzelen. Want de boeken moeten gezien de beperkte ruimte wel uitwisselbaar zijn tussen manlief en mij. 


Leven & lot van Vasili Grossman mocht in ieder geval mee omdat het een lekker dik boek is én manlief en ik beiden geïnteresseerd zijn in de Russische geschiedenis. Niet persé in deze volgorde.
Voor degenen die nog geen lijstje met ‘te lezen vakantie' boeken hebben is de site Why I love this book, een geweldige site om ideeën en inspiratie op te doen over (vakantie) boeken. 
Marc Barteling is vanuit zijn liefde voor boeken begonnen met deze website. Bekende en onbekende Nederlanders vraagt hij naar het boek waarvan zij vinden dat iedereen het zou moeten lezen. De ondervraagde krijgt daarvoor precies 1 minuut de tijd.
Je hoeft je in ieder geval niet meer af te vragen welke boeken lezenswaardig zijn en welke niet in je koffer mogen ontbreken.

En natuurlijk ben ik heel benieuwd naar jullie tips. Welke boeken kun jij iedereen aanraden? Dan heb ik na deze vakantie weer mooi een lijstje voor de volgende vakantie.


Reserveer Leven & lot in onze catalogus

donderdag 19 juli 2012

Ray Bonneville

Ik heb weer eens iets nieuws ontdekt. Uit de luidsprekers van mijn pc klinkt nu de gruizige stem van Ray Bonneville. Ik stuitte hier toevallig op door het gebruik maken van Spotify: je krijgt tips voorgeschoteld op basis van de artiesten die je leuk vindt.
De stem en de muziek van Bonneville sprong er uit: een beetje bluesy, ergens doet het denken aan Robbie Robertson. Basale klanken en akkoorden op gitaren, minimale bezettingen, maar de puurheid blijft onaangetast.
Ray Bonneville is a Canadian born, Austin based singer, songwriter, guitarist and harmonica player, who is known for his “loose, darkly funky vibe” (All Music Guide).
Weten we dat ook weer. Regio-genoot Van Eck Blues (nee, dat ben ik niet!) is het met me eens, getuige zijn recensie van het laatste album van Ray Bonneville, 'Bad Man's Blood':
"Op zijn site schrijft hij dat hij voor inspiratie de Mississippi Delta was afgezakt in een poging iets van de geest van John Lee Hooker op te pikken. Een zeer geslaagd ondernemen, waarbij hij eveneens de diensten van Gurf Morlix mocht omarmen. Bad Man’s Blood laat horen uit welk hout een volhardend muzikant gesneden is. Vakmanschap staat buiten discussie. Hetgeen primair afdruipt van deze muziek is de liefde voor het genre. Er is raffinement toegepast zonder de rauwe ingrediënten weg te poetsen. Behalve blues wordt ook cajun niet verwaarloosd. Productie-technisch is het ook helemaal voor elkaar. De muziek is weliswaar traditioneel, maar het geheel is zuiver en eigentijds. (..) Ik kan dan ook geen misser ontdekken op dit zeer fraaie album. (Van Eck Blues)
Bij deze dus een absolute aanrader voor liefhebbers van blues, folk en alles wat daar wat van weg heeft..


Follow me on Spotify
Reserveer 'Bad Man's Blood' in onze catalogus
Meer van Ray Bonneville in onze catalogus

maandag 16 juli 2012

Janine

De wereld kent slechts een handjevol top-violisten. 'Onze' Janine Jansen is er één van. Ze beheerst alle muziekstijlen, staat op de grootste concertpodia, werkt samen met de beroemdste dirigenten en orkesten en gooit al haar ziel en zaligheid in elke noot die ze speelt. Kortom, een viooldier.

Over haar leven als solo-muzikant is in 2010 een documentaire verschenen. In die periode kwam ook haar eigen eenmalige glossy uit. En ze nam een cd op met solowerken van Bach. Tussendoor speelde ze zo'n 200 concerten. Van Bach tot Britten, van Melbourne tot San Francisco. Oh ja, en ze moest natuurlijk haar net verschenen cd met twee vioolconcerten promoten.

De documentaire Janine toont niet in de eerste plaats het drukke bestaan van een muzikant 'on tour', van hotelkamer naar hotelkamer. Ik ben vooral geïntrigeerd door het cirsus daaromheen. De onpersoonlijke managers, die praten in termen van 'vermarkten'. De slechte interviewer, die klaagt over dat muzikanten en acteurs vaak niks te vertellen hebben en het dus best lastig is daar een goed verhaal van te maken. Het vermoeiende handjesschudden en glimlachen, want ja, je moet jezelf natuurlijk wel 'verkopen'.

Dat Janine na deze documentaire in een burnout gleed en maanden geen viool meer kon spelen - of eigenlijk geen emotie meer kon geven - zie je als kijker van mijlenver aankomen. Dat je dat zelf niet op tijd herkent en maar doorgaat en doorgaat, dat snap ik dan ook wel weer. Heel jammer dat de buitenwereld niet eerder ingreep en stopte met dat 'vermarkten'. Maar ja, it's all part of the game, zullen ze wel gedacht hebben. En ze wilde het zelf ook graag, zo zegt ze aan het eind. "Ik geef alleen maar, er is geen andere manier, en ik wil dat ook. Maar eh... soms zou ik gewoon wel eens wat terug willen krijgen." Tja...

Briljant vind ik hoe de muziek die voorbij komt de beelden van wat er gebeurt ondersteunt. De hectiek, de rustmomenten, het reizen, het worstelen tijdens een opname. Echt heel goed gedaan. En met Janine is het gelukkig weer goed gekomen. Die geeft weer vol overgave, alleen met een iets minder volle agenda. Hulde!



Reserveer de dvd in onze catalogus.

vrijdag 13 juli 2012

Alison Krauss & Union Station

Afgelopen woensdag stonden ze in Carré: Alison Krauss & Union Station. Wat mij betreft nu al één van de muzikale hoogtepunten van dit jaar.
Als je kippenvel krijgt op plekken waarvan je nog niet wist dat dat mogelijk was, dan gebeurt er iets bijzonders. Vanaf het eerste nummer werd ik gegrepen door de bluegrass-klanken en de heerlijke ballads. "We like to play sad songs everywhere we are", en da's een motto naar mijn hart...


Waar ik bij het beluisteren van studio-albums sommige uitvoeringen wat te zoet vind, kreeg ik dat gevoel geen enkele keer tijdens het concert. Lees
hier een van de recensies.
Het laatste album dat verscheen is 'Paper Airplane', dat ook weer een mooie mengeling bevat van snellere bluegrass en gedragen ballads.
De totstandkoming van het album Paper Airplane verliep wat moeizaam; de songselectie en überhaupt het bijeen krijgen van de uitstekende muzikanten met hun succesvolle solocarrières. De titelsong van ‘huisliedschrijver’ Robert Lee Castleman betekende de positieve omslag. Dit lied, gebaseerd op de moeilijke tijd die Krauss toen doormaakte, wordt ontroerend vertolkt door de zangeres met haar lichte, kwetsbare stem. Beproevingen en melancholie zijn dan ook de songthema’s, afwisselend vertolkt door Krauss en gitarist Dan Timynski (George Clooney’s ‘zangstem’ in de film O Brother, Where Art Thou). Grofweg zorgt Krauss voor de reflectieve noot en gaat de band lekker los bij Timynski, wat goed werkt. Na enkele zeer sterke nummers in het begin beklijft de tweede helft van het album minder. Paper Airplane zal dan misschien geen klassieker worden, toch blijft het een aangename en degelijk gemaakte plaat vol organische en authentieke bluegrass. (Muziekweb)
Voor de authentieke bluegrass is bovengenoemde film overigens een absolute aanrader; voor de rest zijn er nog een paar fraaie cd's van deze groep. Fantastische muzikanten, heerlijk genieten...

Follow me on Spotify
Reserveer in onze catalogus

woensdag 11 juli 2012

Met gesloten ogen


Ik weet niet meer hoe dit boek onder mijn aandacht is gekomen, maar het is weer een ge-wel-di-ge Italiaanse thriller. Gianrico Carofiglio is een antimaffiamagistraat in Zuid-Italië. Zijn boeken spelen in Bari en dat is écht Zuid-Italië!

Hoofdpersoon in 'Met gesloten ogen' is de advocaat Guido Guerrieri  met liefde voor zijn stad en een zwak voor vrouwelijk schoon. Al na een paar bladzijden heb ik Guido Guerrieri in mijn hart gesloten. Carofiglio beschrijft met veel humor een uiterst menselijke advocaat. Het verhaal is echter helemaal niet humoristisch. 'Met gesloten ogen' gaat over een vrouw die gestalkt wordt en mishandeld is. Geen advocaat wil haar verdedigen en al snel wordt duidelijk waarom niet: haar belager is de zoon van een machtig rechter en in het zuiden van Italië gelden dan vaak andere wetten. Guerrieri neemt de verdediging op zich en vraagt zich vertwijfeld af waarom hij dit eigenlijk doet. Heeft dit te maken met zuster Claudia, de non die zijn cliënte begeleidt, maar helemaal niet als een non oogt, of is het toch zijn gevoel voor rechtvaardigheid dat hem doet besluiten een welhaast onmogelijke strijd aan te gaan? Een boek dat op zeer indringende wijze verhaalt over geweld tegen vrouwen en dat op het eind een zeer verrassende wending neemt.

Gelukkig heeft Carfiglio nog meer thrillers met Guido Guerrieri geschreven. Ik neem er fijn eentje mee in de vakantiekoffer!


maandag 9 juli 2012

Shit my dad says

Het zat scriptschrijver Justin Halpern op z'n 28e even niet mee in het leven: zijn vriendin maakte het plotseling uit en was hij genoodzaakt om bij z'n 73 jarige vader in te trekken. Dat was wel weer wennen want Halpern senior, professor in de nucleaire geneeskunde en Vietnamveteraan, is niet bepaald het type dat een blad voor de mond neemt. Hij heeft het talent om op bijzonder ongezouten wijze commentaar te leveren op alles en iedereen waarbij hij ook nog eens grofgebekt is.

Het viel Justin op dat de onbehouwen uitspraken van zijn vader soms heel wijs en profetisch waren en nog vaker heel hilarisch. Voor de grap ging hij ze plaatsen op het twitteraccout @ShitMyDadSays. Na een week had hij niet meer dan een handje vol volgers, een paar vrienden die zijn vader kenden en hem wel komisch vonden. Maar op dag waren dat er plotseling duizend, de volgende dag tienduizend en toen vijftigduizend. Binnen drie weken had Justin meer dan honderdduizend volgers en zijn vader wist ondertussen van niks. @ShitMyDadSays werd een ware twitter hype en de teller staat nu op ruim 3 miljoen volgers.

Voor Justin was het een geluk bij een ongeluk: binnen 3 maanden had hij een deal voor een boek en een comedyserie. En wat vond zijn vader ervan? Die zei: "Wat kan mij het schelen? Ik maak me niet druk om wat mensen van me vinden." Het boek Shit my dad says is een compilatie van anekdotes over zijn vader. Het geeft een beeld van een liefhebbende en intelligente vader die het beste met zijn zoons voorheeft en met een volkomen politiek incorrecte stijl van opvoeden. Ieder hoofdstuk van het boek wordt afgesloten met een serie typische Halpern senior uitspraken over van alles en nog wat. Enkele voorbeelden:

Over op het huis passen
"Bel me als er brand is. En geen geneuk in mijn bed."

Over het uitzoeken van de juiste Universiteit
"Kies nou niet een plaats omdat je denkt dat je daar sneller een meid in bed krijgt... Nee, nee, dat is in heel veel gevallen een heel goeie reden, maar in dit geval niet."

Over mijn eerste rijles
"Om te beginnen: een auto heeft vijf versnellingen. Wat is dat voor geur?... Oké, vóór we beginnen: scheten laat je met alle ramen open en alleen in de vijfde versnelling."

Over zuinig leven
"Waarom geef je meer uit dan er binnenkomt?... Nee, ik zal het je uitleggen: jij levert geen spectaculaire prestaties, dan moet je ook geen spectaculaire uitgaven doen."

Reserveer Shit my dad says in onze catalogus

vrijdag 6 juli 2012

De gelukkige schizo - Gerrit Komrij


Poëzie is de moeder en bron van alles aldus Gerrit Komrij, die donderdag 5 juli op 68 jarige leeftijd overleed.
In 2005 maakten Jan Louter en Onno Blom in 2005 over de schrijver en dichter de documentaire Een gelukkige schizo.
Wie is Gerrit Komrij? Lastige vraag. Toch zochten documentairemakers Jan Louter en Onno Blom een antwoord, dus ontmoetten zij de schrijver / dichter in zijn eigen universum, om de literaire duizendpoot te doorgronden die als geen ander de verschillende genres uit de literatuur beheerst.
Een sprekend oeuvre waarin de man Gerrit Komrij zichzelf niettemin verhult, verschuilt en met tintelende spot tegenspreekt.
Een hagelwitte villa in Vila Pouca de Beira, een niemandsdorp in een uitloper van de Serra da Estrela. Daar, op de plek waar Komrij woont met zijn vriend en levensgezel Charles Hofman, volgden de filmmakers de dichter bij het schrijven van een nieuwe dichtbundel, gedurende zijn mijmeringen in zijn immense bibliotheek en tijdens het alledaagse leven in het Portugese dorp.


Je ziet in deze documentaire niet alleen de literaire rouwdouwer maar laat Komrij ook de melancholieke kant van zichzelf zien. En waarin hij van zichzelf zegt dat hij zich alleen thuis zal voelen “tussen zes planken”.  Komrij voelde zich eeuwig en altijd een buitenstaande. 'Ik weet niet wat links of rechts is. Ik voel me niet vervreemd of verscheurd. Ik aanvaard de versplintering van de wereldbeelden als een godsgeschenk. Ik ben de eerste gelukkige schizo', aldus de schrijver in de film.
Maandagavond 9 juli is de documentaire te zien, vanaf 20.25 uur op Nederland 2.

Volgens NRC-boekenredacteur Arjen Fortuin "verlaat Gerrit Komrij het literaire leven niet alleen als gelauwerd essayist, dichter en romanschrijver – maar ook als de belangrijkste bloemlezer van zijn generatie”.
Huub van der Lubbe vertelde in 2008 tijdens zijn optreden in de bibliotheek "dat in de dikke Komrij staan tot de aangename dingen hoort". Ook van de huidige stadsdichter van Hengelo, John Heymans, zijn meerdere gedichten opgenomen in “De dikke van Komrij”. En beiden voelden zich apetrots en vereerd.

Vrijdag 6 juli schreef de huidige dichter des Vaderlands Ramsey Nasr naar aanleiding van het overlijden van Gerrit Komrij een gedicht voor Gerrit.
Voor Gerrit
Ze zeiden dat je milder was geworden.
Hij is versoepeld de laatste tijd
verdomd, en schopt niet meer als vroeger.
Ik ken je weinig langer dan vandaag
kwam voor je vijandschap te laat
maar lieve Gerrit, nu je dan voorgoed
bedaard in je gedichten woont
de resten uitgezaaid tussen planken
nu je zonder stem, zonder koperen stem
nu je navelloos, nergens je stem –
kom dan dichter, met je tedere afstand
grijp je vast en vertak, geef ons hier
voor de laatste ondergrondse keer
je donkere kus van de poëzie.
Als ik ooit in dit leven wortelschiet
zal het door jou zijn. Alleen op papier
vinden de vogels reservenesten
bouwen de mensen zichzelf een land.
Ik wilde vandaag een reservedood bouwen
mijn dikke, dunne, zieke Komrij
om enkel de dood in op te vouwen.


Reserveer hier Een gelukkige schizo in onze catalogus

donderdag 5 juli 2012

Stadsdichter: Der Waldjunge


Naar aanleiding van alle publiciteit rondom de mysterieuze bosjongen in Berlijn die een Nederlander uit Hengelo bleek te zijn, schreef John Heymans zijn tweede stadsgedicht.
Hij refereert in zijn gedicht aan Kaspar Hauser waarover ook een boek is verschenen.

John las het gedicht voor het eerst voor bij Kunsten op straat, 23 juni 2012, waar hij samen met de eerste stadsdichter Fred van de Ven en drie stadsdichters jr., Emma-Sophie Ekelmans, Sophie Kroezen en Lott Fransen, en de provinciedichter Dick Schlüter, optrad.






DER WALDJUNGE

Zoals de pianoman uit zee opdook, in jacquet
op het strand, het wolvenkind Kasper Hauser

stram op het dorpsplein, brief in z’n hand,
zonder verleden, zo wilde deze arme jongen

z’n bezorgde jeugd vergeten, een rolprent in
de regie van verkeerde vrienden en navrante

voorvallen,- de bossen ingevlucht, kwam hij
als een ander terug: Ray van Ravensburg, man

van verhalen, een vadermoord, maar graf noch
hergeboorte. Een spel en een treurige speelfilm.

John Heymans
2e stadsgedicht
juni 2012

Reserveer Kaspar Hauser in onze catalogus

maandag 2 juli 2012

Sappen & smooties, en 500 andere lekkernijen

Ik heb een nieuwe hobby. Ik heb namelijk kort geleden een strakke sapcentrifuge gekocht. En niet zomaar een ding dat alles tot sap pers, maar een echte 'slowjuicer'. Die doet dat persen dus lekker slow, waardoor alle vitamientjes beter bewaard blijven en het sap nog voller smaakt. En ik moet zeggen: het klopt. Er ontstaan mooie zen-momenten in m'n keuken als het sap zich van de pulp scheidt en zelfs het schoonmaken maak ik tot een klein zen-ritueel. Alles lekker slow dus.

Maar goed, ik vroeg me wel af: wát zijn nu de lekkerste sappen. Want ik wilde dit wel natuurlijk een beetje gedegen aanpakken. Dus ik ging op zoek naar een saprecepternboekje. De keus was simpel, er was er precies één. Maar dat zag er echt helemaal Astrid uit: klein, handig, korte beschrijvingen, mooie plaatjes, niet te ingewikkeld, veel variatie en allerlei alternatieven op de basisrecepten. Kortom: ik blij. En thuis kon ik gelijk aan het experimenteren, want alle fruit en groente die ik al had ingeslagen bleek wel op de één of andere manier bij elkaar te passen.

Met als persoonlijke topper de energizer van wortel, appel, gember en wat munt.
Heb jij nog bijzondere favorieten voor me?

Er schuilt echt wel een gevaar in dit boekje. Het is er namelijk één uit een serie. En al die 500-boekjes zijn hetzelfde: klein, handig, korte beschrijvingen, mooie plaatjes, niet te ingewikkeld, veel variatie... En om de gedachte achter die handige boekjes nog iets duidelijker te maken, staat er heel uitnodigend bijgeschreven: Verzamel ze allemaal! Tja, daar ligt wel een gevaar op de loer, want ik ben er toe in staat... Ook al heb ik geen baby of peuter, drink ik geen bier en ben ik niet van plan ooit nog een ijsmachine aan te schaffen.

Maar ik zal me inhouden, soms hoef je gewoon niet álles te hebben, toch? En mocht de nood aan de man komen, dan is het goed te weten dat je al die 500-boekjes gewoon even bij de bieb kunt lenen. Lekker handig dus!

Reserveer 500 Sappen & smoothies in onze catalogus.